małżeństwo i rodzina (strona 7 z 7)

Osoby, które świadomie podejmują decyzję o braku potomstwa, często spotykają się z niezrozumieniem, złością i kpinami. W społeczeństwie panuje przeświadczenie, że każda rodzina powinna mieć dziecko, inaczej jest z nią coś nie tak.

Kiedy na świat przychodzi dziecko, zwykłe czy oczywiste czynności stają się marzeniami. Nie wiem jak wy, ale ja mam takie swoje małe wielkie marzenia.

Przeziębione dziecko to częsty widok dla wielu matek i potencjalnie ostrzeżenie, że zaraz może przyjść kolej na nie.

Regularnie mierzą się z docinkami osób trzecich, które pytają, kiedy zajdą w kolejną ciążę. Są oskarżane o egoizm, chęć życia w wygodzie. Mamy jedynaków nie przeczą, że swoich wyborów dokonały świadomie. Z perspektywy czasu nie żałują swoich decyzji.

Relacje pomiędzy dziadkami a wnukami są bezcenne – to oni obdarowują dzieci bezgraniczną miłością, opiekują się nimi, uczą i wychowują. Model współczesnej rodziny bardzo się zmienił. Rodziny wielodzietne i wielopokoleniowe odchodzą w zapomnienie, a zastępuje je rodzina nuklearna, czyli składająca się wyłącznie z rodziców i dzieci. Dzieci rzadko mają okazję dobrze poznać dziadków i nie spędzają z nimi czasu. Sprawdź, dlaczego twoje dzieci potrzebują częstych kontaktów z dziadkami.

Gdy Monika była dzieckiem marzyła, by przenieść się do bajkowej krainy. Byłaby tam bezpieczna i uśmiechnięta. Nie byłoby taty, który po pijanemu bije mamę i poniża córkę. Nie udało się jednak. Dzisiaj nikomu nie mówi o swoim dzieciństwie. Jej znajomi nie mają pojęcia, że ich koleżanka – elegancka i wykształcona menadżer jednej z warszawskich korporacji – przeszła piekło.

Fotografia, którą zrobiono, aby uczcić narodziny prapraprawnuczki, obiegła cały świat. Widać na nim 6 pokoleń kobiet. Najstarsza z nich ma 96 lat, najmłodsza – dwa miesiące.

Zastanawiasz się, dlaczego niektóre rodziny są tak szczupłe, wysportowane i zdrowe? Receptą na sukces są zdrowe nawyki wszystkich członków rodziny i wspólne aktywności. Oto 6 nawyków zdrowych rodzin, które warto wprowadzić do swojego życia.

Macierzyństwo jest czymś uniwersalnym, nie zna granic administracyjnych. O ile jednak każdy kraj ma swoją kulturę i tradycję, o tyle też różni się podejście określonych narodowości do kwestii rodziny. Na ten temat rozmawiamy z Anną Gretkowską, mamą 4-letniej Victorii, która od 5 lat mieszka na Florydzie.

To pytanie zadaje sobie coraz więcej młodych Rodziców podejmujących decyzję, gdzie zamieszkać. Mając wybór między mieszkaniem w centrum miasta, a domem na jego obrzeżach czy na wsi, stają przed nie lada wyzwaniem. Ważne jest, by decyzji nie podejmować pod wpływem impulsu, emocji, które nami zawładnęły w danej chwili. Powinniśmy zrobić dokładny wywiad w miejscu, w którym planujemy zamieszkać i nie ma znaczenia, czy będzie to metropolia czy prowincja. W orbicie naszego zainteresowania powinniśmy mieć: bliskość i jakość przedszkola oraz szkół, dostępność środków komunikacji innych niż własne auto, a także osiągalność najpotrzebniejszych produktów bez konieczności dłuższej wycieczki oraz łatwość korzystania z wszelkiej pomocy medycznej. Jak zbierzemy dane, przeanalizujmy wszystkie za i przeciw, zastanówmy się, czego oczekujemy, co nam do życia niezbędne, a z czego możemy zrezygnować. Dopiero wtedy podejmijmy decyzję. Z własnego doświadczenia powiem, iż jedyną zaletą wsi nie jest świeże powietrze i większa przestrzeń życiowa, a fakt, iż nie będzie najbliżej do kina, marketu czy figloraju nie przeważa szali.

29,7 - tyle lat ma statystyczna Polka w momencie, kiedy decyduje się na pierwsze dziecko. Dane Głównego Urzędu Statystycznego potwierdzają, że Polki rodzą coraz później. Jednocześnie z każdym rokiem maleje liczba narodzonych dzieci. Współczynnik dzietności w 2015 roku wynosił 1,3. Co jest przyczyną takich tendencji?

O dojrzałości człowieka, który wkracza w dorosłe życie, świadczy między innymi zdolność podjęcia nowych ról społecznych takich, jak małżonek, rodzic czy pracownik, a także umiejętność pogodzenia dwóch najważniejszych sfer życiowych – rodzinnej i zawodowej. Niestety szybkie tempo życia, natłok obowiązków pracowniczych, presja czasu nie idą w parze z pielęgnowaniem uczuć rodzinnych. Brakuje wolnych chwil na zabawę z dziećmi i wspólny czas z małżonkiem. Do tego dochodzą kłótnie o podział obowiązków małżeńskich – kto sprząta, pierze, odwozi dzieci do szkoły, płaci rachunki za prąd i wynosi śmieci. Czasami niepozmywane naczynia urastają do rangi niebotycznego problemu. Jak racjonalnie dzielić się obowiązkami domowymi?

Minęło już kilka dobrych lat od kiedy się spotkaliście pierwszy raz. Okres zalotów, pierwszych randek, fascynacji sobą minął. Możecie pochwalić się niezłym stażem małżeńskim, ale niestety nie jakością związku. Pojawiła się rutyna, brak czasu dla siebie, ostygł entuzjazm, nawet seks nie cieszy, jak dawniej. Jako partnerzy staliście się dla siebie przewidywalni, nie potraficie się już niczym zaskoczyć. Trzeba myśleć o domu, pracy, dzieciach, przyziemnych sprawach – sprzątaniu, praniu, gotowaniu, rachunkach. Jak w pogoni za jutrem znaleźć czas dla siebie? Jak pielęgnować miłość? Jak podsycać wzajemne zauroczenie sobą? Jak być ciągle atrakcyjnym dla partnera? Co robić, by w sypialni przestało wiać nudą?

Drogie czytelniczki jak myślicie, kto pragnie dzieci bardziej: kobieta czy mężczyzna? Zastanówcie się dobrze, bo odpowiedź wcale nie jest taka oczywista, jak się na pierwszy rzut oka wydaje. Podejrzewam, że znaczna część obstawiałaby, że to my, płeć piękna, marzymy o dzieciach. CBOS, w sondażu z jesieni 2007 roku na reprezentatywnej grupie 38 866 osób, czarno na białym wykazuje, że taka odpowiedź jest poprawna tylko w określonej sytuacji. Mianowicie, kobieta częściej niż mężczyzna deklaruje, że chce mieć dzieci, gdy nie skończyła 24 lat i nie ma jeszcze potomstwa. Później sytuacja się zmienia.

Podobnie jak roślina, związek wymaga codziennej pielęgnacji i uwagi, aby być zdrowym. Szczęśliwe małżeństwo to dwoje ludzi, którzy bardzo się kochają i zobowiązują się do wyciągania z siebie najlepszych cech oraz wsparcia w problemach. Szczęśliwe małżeństwo to też pozytywna energia i wdzięczność. Niektóre nawyki mogą zniszczyć ten pozytywny klimat, np. narzekanie na niewyniesione śmieci lub nieprzygotowany obiad. Inne negatywne nawyki to krytyka, sarkazm, pogarda, przewracanie oczami i dystansowanie się. Istnieją jednak pozytywne nawyki, które utrzymują przyjemny klimat – oto przykłady.

Gratulacje, dziecko jest już w domu! Twoje życie zmienia się w cudowny i nieoczekiwany sposób. Rozkład dnia dziecka, to teraz twój rozkład dnia. Noworodki śpią 18 godzin dziennie – ale z przerwami. Pomiędzy drzemkami jest oczywiście karmienie, zmienianie pieluch i dużo noszenia dziecka na rękach. Fakt: po pierwszych kilku szalonych tygodniach dzieci śpią już dłużej i o bardziej przewidywalnych porach.

O ile Wielkanocy z dzieciństwa nie pamiętam właściwie wcale, o tyle wspomnienia bożonarodzeniowe zapadły mi głęboko zarówno w pamięci, jak i w sercu. Teraz, jako dojrzała kobieta z dziećmi i mężem przy boku, staję na rzęsach, by przywrócić choć iskrę dawnej magii, by znów ją poczuć. A przede wszystkim, by również swym dzieciom zapewnić piękne wspomnienia. Przecież Boże Narodzenie jest jednym z magicznych składników szczęśliwego i przepełnionego miłością dzieciństwa. Jego cudowną atmosferę zawdzięczamy wiekom ścierania się, przeplatania i wzajemnego oddziaływania różnych kultur i wierzeń. Dzisiejsze Święta są wypadkową tradycji pogańskich, antycznych i chrześcijańskich. Ta różnorodność nadała Bożemu Narodzeniu ogromnej głębi. Odpowiada też za jego bogatą symbolikę.

Dla mam czy raczej córek? Dla kogo serca z pluszu lub czekolady? Dla kogo łzawe wierszyki na słodkich kartkach? Czy my, Mamy, które z okresu lat „nastu” wyrosłyśmy jakiś czas temu, mamy ochotę na romantyczny wieczór w knajpce, wypchanej po brzegi roznamiętnionymi, rozćwierkanymi nastolatkami? Czy nasze serce przyspiesza z radosnej ekscytacji na widok kolejnego pluszowego misia, który i tak wyląduje w zabawkach naszej pociechy? Czy zabiegana pani domu, w ramach wieczoru we dwoje, chętnie spędzi go wciśnięta pomiędzy, wspomniane wyżej, nastoletnie pary, tonące w uściskach i popcornie?

Po co komu ślub? Przecież to tylko formalność. Sformalizowanie związku nie zagwarantuje długiego, szczęśliwego pożycia małżeńskiego. Ponadto ślub to sporo bieganiny, papierologii i nakładów finansowych. Jednym słowem, szkoda czasu i zachodu. Skoro dobrze jest bez ślubu, to po co go brać? Kiedy przestanie być sielankowo, każde pójdzie w swoją stronę bez szarpania się po sądach. Czy faktycznie tak jest? Czy sformalizowanie związku poprzez zawarcie małżeństwa to tylko niepotrzebna biurokracja, niemodna tradycja? Kiedyś życie „na kocią łapę” było źle widziane ze względów obyczajowych. Choć nawet dziś słowo „konkubinat” nie kojarzy się pozytywnie, pary chętnie rezygnują z małżeństwa. Nie będziemy tu debatować nad pobudkami, które nimi kierują, psychologicznym czy socjologicznym kontekstem takich wyborów. Chcemy jedynie zaznaczyć kilka istotnych kwestii, z którymi powinni liczyć się podejmując decyzję o pozostaniu w nieformalnym związku. Niestety, konkubinat to nie tylko pozytywy.