jak wychować zaradne dziecko (strona 2 z 2)

Motywacja jest kluczem do sukcesu. Dobrze i prawidłowo zmotywowane dziecko będzie chętnie wykonywało polecenia rodziców, uczyło się. Tymczasem, jak się okazuje, większość rodziców jako motywację stosuje metodę kija i marchewki bądź system kar i nagród. A to błąd. Jak zatem motywować, by dziecko z tej motywacji korzystało?

Do prawidłowego rozwoju dziecka niezbędni są mu rodzice, którzy stanowią wzorzec do naśladowania, opiekują się, troszczą, uczą – czyli po prostu wychowują. Mężczyzna pełni bardzo ważną funkcję w rodzinie, dostarczając dzieciom wzorca męskości. Dla chłopców to wzór na to, jak zachowywać się w stosunku do kobiet, a w przyszłości jak pełnić rolę męża i ojca. I chociaż według naukowców miłość ojcowska ma nieco inny charakter od miłości matczynej, to jest równie ważna w życiu dzieci. Jednak jednym z najważniejszych zadań ojca jest zapewnienie bezpieczeństwa rodzinie, redukcja poczucia zagrożenia, dzięki której dzieci nabieraj pewności siebie, odwagi, siły, odpowiedzialności i samodzielności. Często brak troski ze strony ojca powoduje, że dzieci czują się bezbronne i bezradne. A jakie są różnice w codziennych metodach wychowawczych pomiędzy mamą, a tatą? Na te pytania specjalnie dla WP parenting odpowiada ZUCH, czyli Maciek Mazurek. Tata dwójki, 10-letniego Szymona i 7-letniej Hani. Swoje barwne życie z dziećmi i żoną uwiecznia na komikoswych rysunkach pt. "Domowe opowieści". Bloger swoje dzieła umieszcza na ZUCH.media. Zobacz także: W czym ojcowie są lepsi od mam?

W stereotypowym ujęciu dziewczynka musi być posłuszna, uległa i mieć czystą sukienkę. Tego oczekują od niej rodzice i dziadkowie. Jakie ma to konsekwencje w przyszłości?

- Naszą uwagę powinno zwrócić dziecko smutne, nieszczęśliwe, takie które nie ujawnia emocji. Cechą charakterystyczną psychopatii jest brak odczuwania uczuć wyższych. Dlatego ważne jest czy oprócz emocji negatywnych potrafi odczuwać te pozytywne, takie jak radość, euforię, żal, współczucie - tłumaczy dr Anna Siudem, psycholog, z którą rozmawiamy o niepokojących zachowaniach dzieci.

Gdy Monika była dzieckiem marzyła, by przenieść się do bajkowej krainy. Byłaby tam bezpieczna i uśmiechnięta. Nie byłoby taty, który po pijanemu bije mamę i poniża córkę. Nie udało się jednak. Dzisiaj nikomu nie mówi o swoim dzieciństwie. Jej znajomi nie mają pojęcia, że ich koleżanka – elegancka i wykształcona menadżer jednej z warszawskich korporacji – przeszła piekło.

To jedna z najbardziej toksycznych form wychowawczych. Rodzice starają się za wszelką cenę ochronić swojego malucha przed wszelkim złem tego świata, nie zdając sobie często sprawy z tego, jak wielką krzywdę wyrządzają dziecku. Niestety, nadopiekuńczość nie jest dobrym sposobem na okazywanie dziecku miłości. O rodzicach, którzy krążą nad swoimi dziećmi o każdej porze dnia i nocy, nie pozwalając mu na podejmowanie własnych decyzji, na popełnianie błędów i wyciągania wniosków, mówi się, że to tzw. rodzice - helikoptery. Na następnej stronie obejrzysz WIDEO.

„Małe dziecko – mały problem. Duże dziecko – duży problem”. - głosi mądrość ludowa. Czy tak faktycznie jest? Czy dogadanie się z małym dzieckiem jest łatwiejsze niż z tym starszym? Do porozumienia się wystarczą dwie rzeczy: dobre chęci i słowa. Chęci – ponieważ warunkują odpowiednie, spokojne podejście. Język (słowa) – ponieważ kreuje rzeczywistość. To za jego pomocą rozmawiamy, wysyłamy maile, smsy. Jaki zatem powinien on być, by dobrze wychować dziecko? Rozsądny język zakłada empatię, wczuwanie się w emocje innych, efektywne słuchanie, reagowanie, asertywność, grzeczność. Zanim więc zaczniesz się denerwować na dziecko, posłuchaj jakie zdania powinno ono od ciebie usłyszeć, by było szczęśliwe i spokojne.