jak rozwiązywać konflikty

Dobry sąsiad to prawdziwy skarb. Niektórzy jednak nie mają tyle szczęścia, by na takiego trafić. Na Facebooku poinformowano o kolejnym lokatorskim sporze. Tym razem mieszkańcowi pewnego bloku przeszkadzały "nocne występy" sąsiadów.

Bułgarskie przysłowie mówi, że "dobry sąsiad jest najlepszym krewnym". Oj, chyba jednak nie zawsze. Użytkowniczka Twittera poinformowała o kolejnym lokatorskim sporze. Mieszkańcy pewnego bloku postanowili wywiesić na klatce schodowej kartkę z "zasadami współżycia".

Każdy z nas lubi być wypoczęty i gdy z jakiegoś powodu nie możemy się wyspać, ciężej jest trzymać nerwy na wodzy. Pewien sąsiad nie wytrzymał nieustającego hałasu pod swoimi oknem spowodowanego hałaśliwą zabawą dzieci. Postanowił wziąć sprawy w swoje ręce - wystosował do sąsiadów dość niecodzienną prośbę.

Dzień ślubu z założenia powinien być najszczęśliwszym dniem naszego życia. Czasem jednak wszystko idzie źle. Przekonali się o tym Artur i Izabela, którzy na dzień przed ślubem zmuszeni byli szukać fotografa, a w dzień poprawin – wodzireja. Jak to się skończyło? Poznaj historie wesel z piekła rodem.

Sezon ślubny w pełni. Przyszłe Młode Pary dopinają więc ostatnie szczegóły, wyczekując na ten jedyny, najszczęśliwszy dzień w ich życiu. Czasem jednak marzenia o życiu po ślubie zderzają się z nie tak kolorową rzeczywistością. Niekiedy wystarczy jedna poważniejsza przeszkoda na drodze do wspólnego życia, a dotychczasowi małżonkowie decydują o rozstaniu i rozwodzie. Jak wytrwać w postanowieniach z dnia ślubu i przeżyć z drugą połówką kilkadziesiąt szczęśliwych lat?

Wszyscy ludzie, bez względu na swoje poglądy i upodobania, powinni być traktowani równo i czuć się komfortowo w swoim otoczeniu. Niedopuszczalna jest alienacja osób o odmiennej orientacji seksualnej od naszej. Niestety teoria a praktyka to dwie różne sprawy... Katolicka szkoła św. Piotra i Pawła w Miami ukarała natychmiastowym zwolnieniem jedną z nauczycielek, która tydzień wcześniej poślubiła swoją dziewczynę. Na następnym slajdzie zobaczysz WIDEO Zobacz też: Osiągnij orgazm podczas ćwiczeń

Relacje między dziećmi a rodzicami wyglądają różnie ze względu na wiele czynników – atmosferę w domu, styl wychowania, postawy rodzicielskie, relacje między samymi rodzicami, stosunki między rodzeństwem itp. Trudno o przykład idealnych relacji między rodzicami a dziećmi, gdyż takich nie ma.

Kłótnie małżeńskie są nieuniknione. Nawet najbardziej zgodne małżeństwo kłóci się od czasu do czasu. Konflikt między partnerami nie oznacza od razu katastrofy i braku miłości. Nieporozumienia świadczą o różnicy zdań, ale też o próbie ustalenia konsensusu, o tym, że małżonkom zależy na sobie, na zgodzie i wynegocjowaniu wspólnego stanowiska. Kiedy jednak konflikty między rodzicami nasilają się, a do tego dochodzą rozwiązania siłowe i rękoczyny, sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli. Najbardziej cierpią oczywiście najmłodsi. Dzieci niejednokrotnie nie potrafią zrozumieć, dlaczego rodzice na siebie krzyczą, wyzywają się i złorzeczą. Pojawia się dysonans i dezorientacja. W skłóconych rodzinach wychowują się maluchy z niskim i nieadekwatnym poczuciem własnej wartości i pewności siebieoraz z masą różnych kompleksów.

Tym, czego pragnie każdy człowiek, jest miłość. Niestety o związek trzeba dbać. Nie można osiąść na laurach i oczekiwać, że relacja jak perpetuum mobile będzie się sama napędzała. Wraz ze stażem małżeństwa spada wzajemna fascynacja seksualna, rosną za to pretensje, oczekiwania i rozczarowanie. Przecież miało być tak pięknie, a tu co? Kłótnie, awantury, kłopoty finansowe i brak czasu dla siebie z powodu pracy oraz obowiązków domowych. Co robić, by uczucie między dwojgiem kochających się ludzi nie wygasło? Jak pielęgnować związek? Co robić, by zadowolenie z relacji partnerskiej nie malało wprost proporcjonalnie do ilości wspólnie spędzanego czasu?

Agresja u dzieci to niepokojąca oznaka. Mimo to niektórym rodzicom odpowiada agresywna postawa dziecka. Ich zdaniem dziecko powinno umieć walczyć o swoje, gdyż tylko najsilniejsi mogą poradzić sobie w życiu. Skrajnie inną postawą dorosłych jest strach przed jakimkolwiek atakiem złości u malucha. Wychowanie dziecka polega na znalezieniu złotego środka. Dlatego zamiast narzucać dziecku postawę kata lub ofiary, należy znaleźć inne rozwiązanie.

Czy do siebie pasujecie? – to pytanie zadaje sobie niejeden zakochany. W Internecie aż roi się od licznych psychotestów, quizów, horoskopów partnerskich, wróżb, testerów dopasowania, kalkulatorów miłości i love sprawdzianów. Pary pragną dowiedzieć się, czy pasują do siebie pod względem różnych aspektów, zatem testuje się dopasowanie imion, dopasowanie numerologiczne, dopasowanie znaków zodiaku, dopasowanie temperamentów seksualnych czy dopasowanie typów charakterów. Niektóre internetowe kalkulatory miłości należy traktować z przymrużeniem oka i pamiętać, że to tylko zabawa o różnym stopniu wiarygodności wyniku. Co was dzieli, a co łączy? Co jest ważniejsze dla trwałości relacji – podobieństwa czy różnice? Jak stworzyć udany związek?

Kłótnie dzieci są nieuniknione, ale też potrzebne. Konflikty między rodzeństwem czy rówieśnikami uczą negocjacji, zdrowej rywalizacji, kształtują kompetencje językowe i zdolności konwersacji, sprzyjają osiąganiu kompromisów i uczą dogadywania się oraz rozwiązywania problemów. Czasami rodzice myślą, że ich dzieci nienawidzą się. Kłótnie nie ustają, maluchy gryzą się i szarpią. Im mniejsza różnica wieku między rodzeństwem, tym więcej okazji do sprzeczek. Rywalizacji nie ma końca, a rodzice czują się bezradni. Może nie umiemy wychować swoich dzieci? Kiedy interweniować? Wtrącać się w dziecięce konflikty? Dlaczego nasze dzieci bezustannie się kłócą i biją?

Rodzice często nie wiedzą, co mają zrobić i jak się zachować, kiedy ich mała pociecha wyciąga na nich lub na inne dzieci rękę. Dwu- i trzylatki wpadają w złość, odczuwają gniew, krzyczą, biją i tupią nogami, gdyż przeżywają negatywne emocje i nie wiedzą, jak w konstruktywny sposób sobie z nimi poradzić. Agresja u małych dzieci nie powinna być powodem do większego niepokoju i nie zawsze świadczy o patologicznych wzorcach, jakie dziecko wynosi z domu rodzinnego. Dziecko, podobnie jak każdy człowiek, ma prawo przeżywać frustrację, złość i niezadowolenie, ale rodzice powinni pokazać, jak radzić sobie z negatywnymi uczuciami. Dorośli powinni pokazać maluchowi, że oprócz krzyku i argumentów pięści, są społecznie akceptowane formy rozładowywania napięcia, jak rozmowa, prośba, kompromis, negocjacje. Jak reagować, gdy dziecko bije?

Powtarzasz kilkakrotnie, by dziecko posprzątało zabawki, a ono cię nie słucha? Twoje rodzicielskie prośby nie robią na nim żadnego wrażenia? Nie masz siły już tłumaczyć ani prosić, więc zaczynasz rozkazywać, straszyć albo grozić? I też wszystko na nic?

Relacje w rodzinie, szczególnie te na linii synowa-teściowa i zięć-teściowa, nie należą do najprostszych. Wredne teściowe to temat niejednego kawału. Nie chce się nam jednak śmiać, kiedy nietolerancyjna teściowa staje się naszą rzeczywistością. Matka partnera zaczyna wtykać nos we wszystkie sprawy, wprowadzać własne zasady i czynić uszczypliwe uwagi, na które trudno pozostać obojętnym. Człowiek chciałby mieć co najmniej poprawne relacje z teściową, ale druga strona nie dokłada żadnych starań, by zaakceptować wybranka serca swojego dziecka. Jak dbać o stosunki z teściami?

Chorobliwa zazdrość to wyczerpujące uczucie, które niszczy nie tylko relację, ale i jednostkę. Definiuje się ją jako frustrację wywołaną pragnieniem, by mieć coś, co posiadają inni lub obsesyjną myślą o potencjalnej zdradzie partnera. Kiedy można mówić o chorobliwej zazdrości w związku? Czy istnieją sposoby na chorobliwą zazdrość?

Minęło już kilka dobrych lat od kiedy się spotkaliście pierwszy raz. Okres zalotów, pierwszych randek, fascynacji sobą minął. Możecie pochwalić się niezłym stażem małżeńskim, ale niestety nie jakością związku. Pojawiła się rutyna, brak czasu dla siebie, ostygł entuzjazm, nawet seks nie cieszy, jak dawniej. Jako partnerzy staliście się dla siebie przewidywalni, nie potraficie się już niczym zaskoczyć. Trzeba myśleć o domu, pracy, dzieciach, przyziemnych sprawach – sprzątaniu, praniu, gotowaniu, rachunkach. Jak w pogoni za jutrem znaleźć czas dla siebie? Jak pielęgnować miłość? Jak podsycać wzajemne zauroczenie sobą? Jak być ciągle atrakcyjnym dla partnera? Co robić, by w sypialni przestało wiać nudą?

Psychologowie, seksuolodzy i inni specjaliści podkreślają znaczenie zaufania w związku. Zaufanie stanowi fundament, na którym buduje się wspólne życie. Nikt chyba nie wyobraża sobie tworzyć bezpieczną wizję wspólnego bycia we dwoje bez zaufania i lojalności. Niestety, wiele par przeżywa kryzysy małżeńskie z powodu braku zaufania do partnera. Niektórzy wręcz negują bezgraniczne zaufanie, preferując „kontrolowane zaufanie”, które przyzwala na sprawdzanie partnera i otwieranie jego prywatnej korespondencji. Dlaczego ludziom tak trudno jest zaufać partnerowi? Do czego może doprowadzić brak zaufania w związku?

Posiadanie rodzeństwa niesie ze sobą mnóstwo zalet – możliwość wspólnej zabawy, powierzania tajemnic, zawiązywania koalicji przeciw rodzicom. Niestety rodzeństwo to nie samo szczęście. Brat albo siostra oznacza kłótnie, bójki, sprzeczne interesy, awantury, różnice zdań. Konflikty rodzeństwa powstają z różnych powodów, np. konieczności dzielenia wspólnego pokoju, zabierania zabawek, niszczenia książeczek, przełączania bajki w telewizji na inny kanał. Czasem brat z siostrą żyją, jak pies z kotem. Sprzeczki między rodzeństwem są nieuniknione, ale warto wiedzieć, jak na nie reagować. Dlaczego rodzeństwo się ze sobą kłóci? Czy kłótnia może mieć pozytywny wpływ na dzieci? Jak łagodzić awantury między maluchami?

Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały? Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły? Te pytania zadaje wielu rodziców i często nie znajdują odpowiedzi. Kiedy twój czterolatek wraca do domu z przedszkola, chce podzielić się z tobą, co robił i w co się bawił, co go spotkało w ciągu dnia. Okazuje się, że po trzech zdaniach milknie i nie ma ochoty dalej rozmawiać? Nastoletnia córka po powrocie ze szkoły zamyka się w swoim pokoju, zakłada słuchawki na uszy i nie ma jej dla nikogo? Ani myśli, by o czymkolwiek ci powiedzieć? Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego rodzice i dzieci nie potrafią ze sobą rozmawiać? Przecież braku komunikacji nie można usprawiedliwić luką pokoleniową.