inteligencja emocjonalna

Psychotest, który proponuje prostą, ale fascynującą metodę samopoznania poprzez interpretację tego, co zauważymy jako pierwsze.

Szybki psychotest pozwoli ocenić wasze reakcję na kryzysowe sytuacje. Nie liczy się tu jednak szczegółowa analiza, tylko proste skojarzenia. Wystarczy spojrzeć na obrazek i odpowiedzieć na pytanie – co widzisz jako pierwsze?

Oczy po tacie, nosek po mamie… Patrząc na dziecko, często zastanawiamy się, po kim odziedziczyło wygląd i charakter. Jeśli chodzi o inteligencję, to naukowcy uważają, że geny pochodzące od matki mają w tym zakresie ogromne znaczenie.

Zwierzęta domowe, a rozwój emocjonalny dzieci? Często mówimy, że zwierzęta i ludzie to najlepsi przyjaciele, zatem wspólne dorastanie dziecka i zwierzęcia może być początkiem długoletniej przyjaźni. Zwierzęta domowe wnoszą do domów mnóstwo radości i ciepła, mają ponadto dobroczynny wpływ na rozwój emocjonalny dziecka. Czy mogą mieć wpływ na wczesne wspomaganie rozwoju dzieci?

Karmienie piersią ma wiele zalet, włącznie z ochroną przed chorobami i wzmocnieniem układu odpornościowego. Badania naukowców z Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego pokazały, że dzieci, które były karmione w ten sposób, miały 7,5 punktów więcej na werbalnych testach IQ w wieku 6,5 lat niż te, które karmiono butelką. Badacze zalecają, aby dziecko było karmione wyłącznie piersią przez pierwszych sześć miesięcy po urodzeniu. Przeczytaj także: Nie hejtujcie matek za to, że karmią dzieci. Ważna akcja

Wiele osób uważa, że za iloraz inteligencji u dziecka odpowiadają głównie geny. Według specjalistów inteligencja to dużo bardziej złożony problem, na który wpływa wiele różnych dodatkowych czynników, jak np. wychowanie oraz otoczenie, w którym przebywa dziecko. Rozwój malucha w pierwszych latach jego życia jest niezwykle intensywny, dlatego warto go wspomagać już od kołyski. Oto kilka cennych wskazówek, dzięki którym możesz poprawić inteligencję swojego dziecka.

My, rodzice, bardzo chcemy, żeby nasze dzieci były piękne, utalentowane i inteligentne. Wierzymy, że zdolności manualne, poznawcze i umiejętności szybkiego przyswajania wiedzy, to klucze do sukcesu, dobrych ocen w czasach szkolnych i powodzenia w dorosłości. Chociaż badania naukowe wykazują, że nie zawsze wysokie IQ idzie w parze z sukcesem w późniejszym życiu zawodowym, rodzicom zależy, aby dziecko korzystnie wypadało we wszelkiego rodzaju testach i pozytywnie wyróżniało się na tle rówieśników. Już począwszy od okresu noworodkowego wiele mam i tatusiów dopatruje się cech wyjątkowej inteligencji u swojej pociechy. Jak naprawdę objawia się nieprzeciętna inteligencja? Zobacz naszą galerię i sprawdź Zobacz też: Inteligencję dziedziczymy po matce Na następnym slajdzie obejrzysz WIDEO

Teza mówiąca o tym, że inteligencję dziedziczy się po matce, funkcjonowała w środowisku naukowym od dawna. Już w latach 80. XX wieku wniosek taki wysunęli badacze z Wielkiej Brytanii, a następnie potwierdzili go naukowcy ze Szwecji i z Niemiec. Profesorowie z Uniwersytetu w Cambridge jako pierwsi wskazywali, iż geny matki w znacznym stopniu przyczyniają się do rozwoju ośrodków myślowych w mózgu dziecka.

Testy psychologiczne są niezwykle popularne, a ten pozwoli w kilka sekund określić, jakie są twoje słabe i mocne strony. Wystarczy wskazać, co jako pierwsze zobaczyłeś na obrazku.

Testy psychologiczne mogą dużo o nas powiedzieć. Ale oprócz tych profesjonalnie przygotowanych, w sieci możemy znaleźć wiele łamigłówek, które ujawnią np. naszą spostrzegawczość czy sposób myślenia. Oto jedna z nich.

Czy wiesz, czego się boisz? Czy chcesz się zmierzyć z prawdą o sobie? Spróbuj rozwiązać ten prosty obrazkowy psychotest.

Osoby z wyższym IQ nie mają wielu znajomych. I wcale nie czują się z tym źle. Do takich wniosków doszli psychologowie ewolucyjni z Londynu.

Pewnego dnia 6-letni Martin podarował w szkolnym autobusie zabawkę chłopcu ze specjalnymi potrzebami. Zrobił to, ponieważ zauważył, że nikt nie chce siedzieć obok kolegi, który jest bardzo uciążliwy podczas jazdy. Plan Martina się powiódł – zabawka pomogła skupić się roztargnionemu dziecku i zachować spokój. Czego dowodzi ta historia? Tego, że mały Martin może cieszyć się wysokim EQ, znanym także jako inteligencja emocjonalna.

Nie tylko osiągnięcia w nauce dziecka, ale także umiejętność dzielenia się z innymi i radzenie sobie z emocjami mają związek z osiągnięciem sukcesu w dorosłym życiu. Przekonują o tym badania amerykańskich naukowców.

Pierwszym przyjacielem dziecka - na dobre i na złe - jest rodzic, który wprowadza malucha w otaczający go świat, pokazuje co jest dobre, a co złe, i stanowi dla niego wzór do naśladowania. Niemniej jednak w rozwoju dziecka istotną rolę odgrywają również przyjaźnie nawiązane w wieku przedszkolnym. W odniesieniu do relacji kilkuletnich dzieci lepszym określeniem jest "koleżeństwo", na prawdziwą przyjaźń trzeba bowiem zwykle poczekać do osiągnięcia pewnej dojrzałości emocjonalnej.

Rozwój emocjonalny dziecka w wieku poniemowlęcym wiąże się z jego wchodzeniem w coraz szersze interakcje z ludźmi. Maluch pragnie poznawać innych. Mama i tata są mu znani, bliscy. Dziecko w tym wieku zaczyna coraz bardziej interesować się kontaktami z rówieśnikami czy z innymi dorosłymi.

Niewidzialny przyjaciel, do którego dziecko mówi i z którym się bawi, u wielu rodziców budzi niepokój i wątpliwości co do tego, czy maluch rozwija się w sposób prawidłowy i czy aby na pewno wszystko jest zw porządku. Dziecko w wieku przedszkolnym ma niezwykle bujną wyobraźnię, wiele rzeczy lubi ubarwiać, podkoloryzować, nieobce są mu również małe kłamstewka. Niewidzialny przyjaciel to element świata fantazji przedszkolaka. Jeśli przyjacielowi na niby nie towarzyszą takie objawy jak unikanie kontaktów realnych z rówieśnikami, zahamowanie rozwoju mowy, izolowanie się i agresja, to nie ma powodów do obaw.

Naukowcy odkryli, że korzystanie z telefonu komórkowego w czasie ciąży może mieć zły wpływ na zachowanie dziecka. Wykazali oni, że maluchy, których matki często rozmawiały przez komórkę, były w większym stopniu narażone na rozwój nadpobudliwości.

W miarę wzrostu dziecka rozwijają się także jego uczucia i emocje. Emocje przedszkolaka obejmują różne zachowania i stany emocjonalne. Uczucia dziecka w tym okresie mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne, a jego zadaniem jest rozróżnianie tych stanów emocjonalnych. Rozwój emocjonalny dziecka w okresie przedszkolnym jest procesem, w którym muszą uczestniczyć rodzice, wskazując mu poprawne zachowania i pomagając przezwyciężyć negatywne odczucia emocjonalne. W okresie przedszkolnym zaczyna się również kształtować inteligencja emocjonalna dziecka.

W okresie wczesnego dzieciństwa następuje różnicowanie się uczuć, wytwarzanie więzi między dzieckiem a osobą dorosłą oraz początki interakcji z innymi dziećmi. O ile do trzeciego miesiąca dziecko jest zdolne do przeżywania zadowolenia lub niezadowolenia, to pod koniec okresu niemowlęcego przeżywa wiele różnych pozytywnych i negatywnych stanów emocjonalnych, takich jak: radość, miłość, zazdrość. Stany te są nietrwałe i łatwo zmieniają się od pozytywnych do negatywnych. Jak wygląda rozwój emocjonalny dziecka w wieku niemowlęcym?

Rozwój dziecka leży w rękach rodziców. To przede wszystkim od ich zaangażowania zależy, w jaki sposób maluch będzie radził sobie podczas zabaw, w szkole i w kontaktach z rówieśnikami. Stymulacja rozwoju nie wymaga nadzwyczajnego nakładu pracy. Wystarczy, że podczas codziennych zabaw będziemy pamiętać o kilku drobiazgach.

Poczucie humoru zmienia perspektywę postrzegania problemu i w tym tkwi główny sekret tej strategii. Każdy z nas boryka się z jakimiś problemami. To od punktu widzenia w dużym stopniu zależy, czy potraktujemy je w ogóle jako trudność, czy jako trudność nie do pokonania. Śmiech pomaga zachować dobre nastawienie i skupić się na rozwiązaniu zadania.

Pewność siebie u dziecka stanowi pochodną wysokiej i adekwatnej samooceny. Stabilne poczucie własnej wartości u malucha jest dla niego podstawą do osiągania ambitnych celów i rozwoju. Przekonania na swój temat kształtują się głównie w okresie wczesnego dzieciństwa i wynikają ze sposobu traktowania szkraba oraz komunikatów na temat dziecka, jakie wypowiadały osoby znaczące, czyli przede wszystkim rodzice. Dziecko widzi siebie tak, jak widzieli go jego opiekunowie oraz myśli o sobie tak, jak myśleli i myślą o nim jego opiekunowie. Jak rozwijać pewność siebie u własnego malucha?