dobre wychowanie dziecka (strona 12 z 17)

Bunt czterolatka jest sprawdzaniem cierpliwości rodziców. Dziecko w wieku lat czterech „testuje”, na ile może sobie pozwolić w swoich wybrykach. Maluch często jest nie do opanowania i wszędzie musi zaznaczyć swoją obecność. Czterolatek może być naprawdę niesforny i psotny. Potrafi wyrwać się mamie z ręki i uciekać przed nią, kopie, używa niestosownych wyrazów, prowokuje, przechwala się, zmyśla niestworzone historie i niechętnie wykonuje polecenia rodziców. Jak okres buntu dziecka mają przetrwać opiekunowie?

Każdy chce, by jego dziecko było najzdrowsze, najszczęśliwsze i najinteligentniejsze. By to się jednak udało, rodzice muszą od pierwszych chwil życia malucha zapewniać mu odpowiednie warunki. Doskonale wiedzą o tym mieszkańcy Japonii. Tak wynika z badań opublikowanych w prestiżowym, medycznym tygodniku "The Lancet". Zdaniem naukowców, to właśnie mali Japończycy mają największe szanse na przeżycie długich lat w zdrowiu i szczęściu. Podczas gdy na całym świecie panuje epidemia nadwagi wśród dzieci, w Japonii ten wskaźnik spada. Sprawdziliśmy, na czym polega ich sekret. Oto, dlaczego mali Japończycy są najzdrowszymi dziećmi na globie. Sprawdź również: Najdziwniejsze zwyczaje z różnych stron świata

Siedzą w domu, nic nie robią. Każdy im zazdrości. Mogą wstawać, kiedy chcą. Siadają z kubkiem gorącej kawy przed telewizorem i oglądają programy śniadaniowe. Dzieci bawią się obok, same. Kto wiedzie tak doskonałe życie? Matki.

Wiele kwestii jest trudnych dla rodziców. Szczególnie kłopotliwe są kłamstwa dzieci. Zdarzają się one często i z wielu powodów. Zwykle przyczyną jest chęć zwrócenia na siebie uwagi, uniknięcia kary lub zdobycia uznania rówieśników, strach, a nawet nuda. Bez względu na powód, kłamstwa dzieci nie należy ignorować. Jak wychować dziecko, aby mówiło prawdę? Należy sprawić, aby kłamstwo przestało być „opłacalne”. Wówczas liczba kłamstw dzieci znacznie maleje. Jak to zrobić?

Rozkrzyczanym, rozbawionym dzieciom do restauracji wstęp wzbroniony. Taki kontrowersyjny zakaz wprowadził jeden z włoskich lokali w USA. Czy to dyskryminacja, czy dbanie o klienta? Pomysł dzieli rodziców.

Rodzice często nie wiedzą, co mają zrobić i jak się zachować, kiedy ich mała pociecha wyciąga na nich lub na inne dzieci rękę. Dwu- i trzylatki wpadają w złość, odczuwają gniew, krzyczą, biją i tupią nogami, gdyż przeżywają negatywne emocje i nie wiedzą, jak w konstruktywny sposób sobie z nimi poradzić. Agresja u małych dzieci nie powinna być powodem do większego niepokoju i nie zawsze świadczy o patologicznych wzorcach, jakie dziecko wynosi z domu rodzinnego. Dziecko, podobnie jak każdy człowiek, ma prawo przeżywać frustrację, złość i niezadowolenie, ale rodzice powinni pokazać, jak radzić sobie z negatywnymi uczuciami. Dorośli powinni pokazać maluchowi, że oprócz krzyku i argumentów pięści, są społecznie akceptowane formy rozładowywania napięcia, jak rozmowa, prośba, kompromis, negocjacje. Jak reagować, gdy dziecko bije?

Nieposłuszeństwo dzieci wynika, zdaniem psychologów, ze zbytniego pobłażania dziecięcym zachowaniom. A zaczyna się od bezrefleksyjnego spełniania żądań i wszelkich pragnień dziecka. Nieposłuszeństwo dzieci może także być odpowiedzią na zbyt mało zdecydowaną postawę rodziców, ich brak umiejętności organizacji czasu własnego i czasu dziecka oraz efektem ignorowania pragnień dziecka. Wynika z tego, że każde zachowanie rodziców, które oscyluje w nadmiar lub niedosyt dziecięcych potrzeb, jest potencjalnie czynnikiem wywołującym nieposłuszeństwo dziecka.

Matka z rocznym dzieckiem wchodzą do sklepu, a pracownik każe im wyjść, tłumacząc, że z wózkiem nie wolno. Sprawę zgłasza się więc w sądzie, właściciel dostaje 20 złotych kary grzywny, a na sklepowych drzwiach zawisa tabliczka: „Proszę nie wprowadzać wózków”. Taka sytuacja zdarzyła się naprawdę w jednym z warszawskich lumpeksów. Do dyskryminacji kobiet z dziećmi dochodzi coraz częściej.

Dziecko wraca do domu z uwagą w dzienniczku i całą odpowiedzialność za to zdarzenie bierze na siebie matka. Obwinia się, że nie potrafiła wychować dziecka w taki sposób, żeby właściwie się zachowywało. Czy słusznie?

O podróży myśleli, odkąd się poznali. Marzyli, by mieszkać gdzieś poza Polską. Ciągle jednak brakowało im odwagi, by podjąć ostateczne kroki. Potem przyszły na świat dzieci. To one wywróciły ich cały świat do góry nogami. Teraz Kamil i Dorota Chudzik wraz z trójką maluchów są w Azji. Najmłodsza Mania nie ma nawet roku. Kamil rzucił pracę w korporacji, Dorota jest na urlopie macierzyńskim. Chcieli wolności i inspiracji. Dla nich od pieniędzy i stabilizacji ważniejsze jest to, że są razem.

Wielu rodziców, nauczycieli i opiekunów szuka uniwersalnego przepisu na radzenie sobie z agresją ich pociech. Ja mam na to inny sposób: dostrzegajmy w naszych dzieciach ich dobre strony i talenty. „Zło pojawia się tam, gdzie brakuje dobra. Dlatego wbrew rozumowi: tam, gdzie jest coraz więcej zła, trzeba nieść coraz więcej dobra” – powtarzam dorosłym, z którymi rozmawiam.

Świat zawojować mogą tylko chłopcy, a dziewczynki? Dla nich są lalki i lusterko, przed którym stać mogą godzinami. Powinny rozsyłać uśmiechy i trzymać płeć brzydką pod pantoflem – to przesłanie wiersza, który czytają maluchom nauczyciele w jednym z gorzowskich przedszkoli.

Karny jeżyk, szlaban na wyjścia czy oglądanie telewizji to tylko przykłady kar stosowanych przez rodziców. Każdy z nas przynajmniej raz w życiu dostał jedną z nich. Ale czy przedszkolanki mają prawo karać niesforne maluchy?

Uczniowie ze szkoły podstawowej w Pustkowie obejrzeli film „Zerwany Kłos”. Zbulwersowana matka zainterweniowała. Jej zdaniem film jest brutalny, zdecydowanie nie dla młodego widza.

Do prawidłowego rozwoju dziecka niezbędni są mu rodzice, którzy stanowią wzorzec do naśladowania, opiekują się, troszczą, uczą – czyli po prostu wychowują. Mężczyzna pełni bardzo ważną funkcję w rodzinie, dostarczając dzieciom wzorca męskości. Dla chłopców to wzór na to, jak zachowywać się w stosunku do kobiet, a w przyszłości jak pełnić rolę męża i ojca. I chociaż według naukowców miłość ojcowska ma nieco inny charakter od miłości matczynej, to jest równie ważna w życiu dzieci. Jednak jednym z najważniejszych zadań ojca jest zapewnienie bezpieczeństwa rodzinie, redukcja poczucia zagrożenia, dzięki której dzieci nabieraj pewności siebie, odwagi, siły, odpowiedzialności i samodzielności. Często brak troski ze strony ojca powoduje, że dzieci czują się bezbronne i bezradne. A jakie są różnice w codziennych metodach wychowawczych pomiędzy mamą, a tatą? Na te pytania specjalnie dla WP parenting odpowiada ZUCH, czyli Maciek Mazurek. Tata dwójki, 10-letniego Szymona i 7-letniej Hani. Swoje barwne życie z dziećmi i żoną uwiecznia na komikoswych rysunkach pt. "Domowe opowieści". Bloger swoje dzieła umieszcza na ZUCH.media. Zobacz także: W czym ojcowie są lepsi od mam?

W stereotypowym ujęciu dziewczynka musi być posłuszna, uległa i mieć czystą sukienkę. Tego oczekują od niej rodzice i dziadkowie. Jakie ma to konsekwencje w przyszłości?

Ciąża w życiu kobiety to bardzo ważny i wyjątkowy czas. To wejście w zupełnie nową rolę i dla wielu zmierzenie się z nieznanymi dotąd zadaniami. Czy jest to możliwe w środowisku więziennym? W miejscu, gdzie mur i kraty oddzielają kobietę od dziecka? A może istnieje jakiś sposób, by matka była w tym czasie ze swoją pociechą?

Każdy rodzic stara się być zawsze najlepszym rodzicem dla swojego dziecka. W codziennym zabieganiu trudno jest jednak czasami z dystansu spojrzeć na swoją relację z dzieckiem. Jakim typem rodzica jesteś?

Mateusza Słysz ma 21 lat i opiekuje się czwórką swoje rodzeństwa. Patrycja ma 11 lat, Patryk 9, Kuba 7, a Basia 6. Razem mieszkają w Przemyślu. Ważną rolę w wychowaniu swojego rodzeństwa przejął po śmierci mamy.

Ciężko i długo przyjmowałam do wiadomości mój „błogosławiony stan”. Bynajmniej nie był on na początku źródłem szczęścia i motyli w brzuchu. Powiem wprost i bardzo niepoprawnie politycznie – byłam zrozpaczona i przerażona zmianami, jakie zajdą w naszym życiu, w moim ciele i w głowie. A pierwsze, o czym pomyślałam, kiedy zobaczyłam dwie kreski na teście to to, że nie przeżyję porodu, po czym nastąpiła smutna refleksja: będę musiała regularnie gotować. Sama już nie wiem, co było bardziej przytłaczające.

Dzieci nie zawsze wychowywane są przez oboje rodziców. Zdarza się, że matka lub ojciec decydują się samodzielnie stworzyć swojemu potomstwu dom. Powodów takiej decyzji jest całe mnóstwo. Julia nie chciała, by jej syn dorastał w atmosferze krzyku i wzajemnych oskarżeń. Monika od początku wiedziała, że będzie z córką sama. Jak sobie radziły? Z jakimi problemami przyszło się im zmierzyć?

Babcia to dla wielu rodziców wybawienie, szczególnie, jeśli nie stać ich na drogie usługi opiekunki dla dziecka czy żłobek. Mama wracająca do pracy nie powinna mieć wyrzutów sumienia, że pozostawia dziecko „na pastwę losu”. Opieka nad dzieckiem sprawowana przez babcię ma wiele zalet. Jedną z największych jest to, że babcia opiekująca się dzieckiem daje mu nie tylko bezpieczeństwo, ale także miłość. Może warto pomyśleć nad tym, by to babcia zajęła się pociechą?

Dzieci są podłe. Wstajesz w nocy po butelkę z wodą, bo córce znowu zachciało się pić, a w rezultacie słyszysz: "Idź sobie, nie lubię cię". Jest ci smutno, jednak nic nie mówisz. Z drugiej strony maluch to też człowiek i może mieć swoje gorsze lub lepsze dni. - Bywały chwile, gdy z bezsilności nad tym rozwydrzonym bachorem siedziałam na środku pokoju i płakałam. Zdarzało się, że miałam ochotę ją uderzyć, żeby się uspokoiła – opowiada nam jedna z matek. Co robić, by nie zwariować w sytuacjach, gdy maluch jest niewdzięczny? Na pytania WP parenting odpowiadają psychologowie.

"Co się stało z twoją żoną, że siedzisz z dzieckiem?" - to pytanie często słyszą ojcowie na tacierzyńskich od swoich kolegów. Taki urlop to wciąż rzadkość. Siedzenie z dzieckiem w domu ciągle postrzegane jest jako zajęcie mało męskie.

Krzyk ma negatywny wpływ na dziecko. Serce bije mu szybciej, mięśnie zaciskają się, a żołądek kurczy. Dlaczego rodzice krzyczą? Czy jest inny sposób wyrażenia swoich emocji?