Imiennik — imiona żeńskie (strona 80 z 85)

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, wywodzi się od łacińskiego przydomka Ursula, stanowiącego zdrobnienie od wyrazu ursa (niedźwiedzica). Można je zatem tłumaczyć jako "niedźwiedziczka". W Polsce oficjalnie używane od XIV wieku w formie Urszula i Orszula oraz łacińskiej Ursula.

Jest to żeński odpowiednik imienia Wacław. W źródłach polskich obecne od XXIII wieku w formie Więcesława oraz od XXIV wieku jako Więcsława.

Jest to imię żeńskie pochodzenia germańskiego, powstałe jako złożenie członów waldan - "rządzić, panować" i burg - "gromadzić, strzec, pilnować, ochraniać". Ciekawostka: Imię to zapisywano również w formie Walpurga, stąd noc Walpurgi (Noc Walpurgii).

Jest to imię żeńskie, odpowiednik imienia Walenty, Walentyn.

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, utworzone od nazwy rodu Waleriuszy, jest żeńskim odpowiednikiem imienia Walery.

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, żeński odpowiednik imienia Walerian, oznaczające "należąca do Waleriusza, pochodząca od Waleriusza". Ciekawostka: Waleriana to nie tylko imię, ale także zbiorcza nazwa przetworów z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis). Jest to środek uspokajający o działaniu sedatywnym i nasennym.

Jest to imię żeńskie pochodzenia germańskiego. Powstało ono ze staro-wysoko-niemieckich słów waltan" "panować, rządzić" lub walh" 'cudzoziemiec' oraz trud" 'siła, potęga' i w związku z tym oznacza "silna, potężna władczyni" lub "silna, potężna cudzoziemka". Ciekawostka: Inna forma tego imienia to Waldetruda.

Jest to imię żeńskie, wymyślone najprawdopodobniej przez Wincentego Kadłubka, wcześniej nieznane. Według Kadłubka było to imię legendarnej władczyni Krakowa, córki Kraka. Początkowo, w XII-XIV wieku, zapisywane je jako Węda lub Wanda. Stało się popularne w XIX wieku, w związku z romantyczną modą na średniowiecze.

Jest to żeńskie imię pochodzenia literackiego, stworzone przez irlandzkiego pisarza Jonathana Swifta od pierwszych sylab imienia i nazwiska jego przyjaciółki Esther Vanhomrigh. Nie ma męskiego odpowiednika. W Polsce imię zostało nadane po raz pierwszy w latach 60. XX wieku.

Jest to imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, oznacza "gałązkę latorośli". Imię pochodzi od rzymskiego rodu Wirgiliuszów, Wergiliuszów.