prawidłowy rozwój dziecka (strona 6 z 6)

Maria Montessori (1870-1952) była pierwszą kobietą-lekarzem, a jednocześnie antropologiem i pedagogiem, która na bazie swojej wieloletniej pracy z dziećmi stworzyła nowe pojęcie procesu edukacji. Istota pedagogiki Montessori to wiara w to, że dziecko uczy się samodzielnie, jeśli jest do tego gotowe. Ponieważ każde dziecko jest inne, powinno rozwijać się według stworzonych przez siebie (swoje możliwości, kompetencje, umiejętności) indywidualnych planów rozwojowych tak, aby właściwa realizacja umożliwiała mu naukę efektywniejszą. Według Montessori, dziecko nie staje się idealnym, lecz osiąga optimum własnych możliwości rozwojowych. Słynne zdanie, które stanowi zasadę wychowania metodą Montessori, brzmi: „Pomóż mi to zrobić samemu”.

Dziecko (16 miesięcy) zwykle już nie tylko chodzi, ale także coraz lepiej biega i skacze, chce nosić ze sobą zabawki i inne przedmioty i wspinać się po meblach. Jeśli rozwój fizyczny dziecka nie jest tak szybki, nie zmuszajmy malucha do chodzenia czy innych nowych czynności na siłę. Prowadzenie malucha za rękę, kiedy nie ma na to ochoty, może nawet skutkować napadem płaczu i wybuchem agresji, czego do tej pory u dziecka nie było.

Moczenie nocne chłopców zdarza się częściej niż moczenie nocne u dziewczynek. Wiąże się to z faktem, że dziewczynki rozwijają się nieco szybciej. Do piątego-szóstego roku życia dziecka jest to zjawisko dość powszechne, nie powinno więc budzić niepokoju. Jednak jeśli moczenie w nocy nie przechodzi po ukończeniu przez dziecko szóstego roku życia, trzeba zgłosić się z tym do lekarza. Istnieją też sposoby na to, by pomóc dziecku w unikaniu nocnego moczenia.

Moczenie nocne dziewczynek zdarza się rzadziej niż moczenie u chłopców. Co więcej, w większości przypadków, to dziewczynki radzą sobie z moczeniem nocnym gorzej niż chłopcy. Moczenie łóżka do piątego, a nawet szóstego roku życia, niekoniecznie oznacza jakikolwiek problem. Po prostu dziecko mocno śpi, a nie potrafi jeszcze zbyt dobrze wstrzymywać oddawania moczu, szczególnie we śnie. W bardzo rzadkich przypadkach przyczyną moczenia są choroby i infekcje układu moczowego, aby je wykluczyć, trzeba pójść z dzieckiem do lekarza.

Lęk przed ciemnością to jeden z najpopularniejszych lęków dziecięcych, który pojawia się w okolicach trzeciego lub czwartego roku życia. Wyobraźnia malucha podpowiada mu różne dziwne wizje, że pod łóżkiem czai się potwór, za firanką ukrył się duch, a w kratce wentylacyjnej siedzi straszliwy smok. Dodatkowo lęk przed ciemnością podsyca szelest liści za oknem, cienie na ścianach, wycie wiatru. Dziecko może nie chcieć zasypiać same w łóżku, mimo iż do tej pory nie było z tym problemu. Jak sobie radzić, gdy dziecko boi się ciemności?

Dziecko może zacząć bać się nieznanych sobie osób już około ósmego miesiąca życia. Dziecięce lęki są naturalnym zjawiskiem i pojawiają się na różnych etapach rozwoju szkraba. Maluch boi się ciemności, duchów, potworów pod łóżkiem, odkurzacza, hałasu, cieni na ścianach i może również obawiać się obcych. Większość dziecięcych lęków mija i ustępuje miejsca odwadze oraz dziecięcej ciekawości świata. Jak radzić sobie, gdy dziecko boi się obcych i na widok nieznanych sobie osób reaguje płaczem, histerią i ucieczką w ramiona mamy?

Trening nocnikowy to sposób na wkroczenie dziecka do ważnego etapu w życiu, w którym maluch zyskuje dużą niezależność. Każdy rodzic pragnie, by jego dziecko jak najwcześniej komunikowało potrzebę korzystania z nocniczka i nie potrzebowało pieluch. Należy pamiętać, że każdy maluch jest inny. Jedne mogą świetnie sobie radzić z treningiem nocniczkowym, inne będą wymagać znaczniej więcej cierpliwości. Oto kilka rad dla rodziców, jak nauczyć dziecko sikać do nocnika.

Rozwój psychiczny dziecka w wieku przedszkolnym jest równie ważny jak rozwój fizyczny i społeczno-emocjonalny malucha. Wiek od 3 do 6 lat to okres szybkiego dojrzewania fizycznego, mentalnego i emocjonalnego. Jest to okres intensywnego rozwoju i nauki o sobie i świecie. Zmysły dziecka wyostrzają się, pozwalając mu coraz konkretniej i dokładniej spostrzegać wszystko to, co go otacza. Rozwój dziecka w tej fazie często jest opisywany przez psychologów i pedagogów.