dobre wychowanie dziecka (strona 15 z 17)

Kiedy jesteś rodzicem dwojga dzieci, zaczynasz stawać przed problemami, z którymi borykali się zapewne twoi rodzice. Ty i twój brat albo siostra czasem z różnych względów nie potrafiliście żyć ze sobą zgodnie pod jednym dachem, tak jak oczekiwaliby tego rodzice. Teraz, będąc rodzicem, stajesz czasem w sytuacji, w której być może zastanawiasz się, jak poradziłaby sobie twoja mama albo tata?

Dzieci są niezwykle wrażliwe i może się zdarzyć, że wypowiedziana przez nas w złości uwaga wywoła u nich ogromny żal i poczucie krzywdy. Dlatego warto ważyć słowa i poszukać alternatyw dla często powtarzanych, niejednokrotnie krzywdzących sformułowań. Czego przede wszystkim powinniśmy unikać?

Dziecko przeklina, a rodzice zastanawiają się, skąd maluch zna brzydkie słowa i dlaczego ich używa. Maluchy szybko podłapują niecenzuralne wyrazy z telewizji, na ulicy, w przedszkolu czy na podwórku. Czasami również od rodziców. Złe nawyki u dziecka mogą pojawić się bardzo łatwo. Nawet jeśli na co dzień nie używasz wulgaryzmów, od czasu do czasu być może zdarza ci się wypowiedzieć parę nieładnych słów. Nawet jeśli wydaje ci się, że dziecko nie zwróciło na nie uwagi, pozory mogą mylić. Maluchy mają bardzo dobry słuch i niezawodną pamięć. Szczególnie przedszkolaki wyłapują wszystkie słowa i potrafią później użyć je w odpowiednim kontekście. Jak reagować na niecenzuralne słownictwo w ustach pociechy?

Problemy wychowawcze z dziećmi powstają często jako efekt niewłaściwych decyzji ich rodziców. Najczęstsze błędy wychowawcze polegają na zbyt negatywnej ocenie dziecka, która w przyszłości odpowiada za brak motywacji, niską samoocenę i zwracanie na siebie uwagi, np. poprzez agresję. Trudności wychowawcze mogą powstawać także w efekcie obserwowania agresji w najbliższym otoczeniu dziecka lub przyzwolenia rodziców na takie zachowanie. Często kłopoty opiekuńczo-wychowawcze rodzą się w momencie pojawiania się w rodzinie drugiego lub trzeciego dziecka.

Przedszkola przyzakładowe mają sporą popularność wśród pracujących rodziców w USA oraz w Europie Zachodniej, przy wsparciu Unii Europejskiej. W Polsce przedszkole przyzakładowe kojarzy się PRL-em, choć i u nas rodzice zaczynają dostrzegać zalety tego typu rozwiązania. Jak na razie bardzo niewiele firm decyduje się na założenie przedszkola przyzakładowego, nie do końca dowierzając, że może to przynieść jakiekolwiek zyski.

Rozwój psychiczny dziecka przebiega przez wiele lat. Noworodek i niemowlę potrzebują, by zaspokajano ich potrzeby podstawowe. Rodzice dbają więc o to by dziecko zjadło, by miało zmienioną pieluchę, by mogło spokojnie się rozwijać, by było zdrowe i tym podobne. Jednak z czasem pojawiają się pytania o to kim dziecko będzie, jaki będzie miało charakter. Na pierwszy plan zaczyna się wysuwać wnętrze dziecka i potrzeby związane z jego rozwojem umysłowym i psychicznym.

Nauka zegara może być dla dzieci i rodziców prawdziwym wyzwaniem. Głównie dlatego, że czas jest pojęciem abstrakcyjnym. Zrozumienie mechanizmu jego odmierzania, a następnie odczytywania godzin na zegarku wskazówkowym wymaga skupienia i znajomości wszystkich cyfr. Poza tym dziecko powinno umieć liczyć i znać działania dzielenia. Powinno mieć świadomość różnicy między nocą a dniem, także na zegarku. Nauka zegara nie należy zatem do prostych i w związku z tym rodzice często odkładają ten moment na później.

Wielu rodziców zastanawia się, jaki jest najlepszy pies dla dziecka. Odpowiedź na to pytanie nie jest jednak prosta. Teoretycznie niemal każdy pies może zaprzyjaźnić się z dzieckiem. Rasa psa nie gwarantuje dobrych relacji dziecka ze zwierzęciem – każdy pies jest bowiem inny. Decydując się na kupno psa dla dziecka, warto więc wziąć pod uwagę kilka innych istotnych kwestii.

Mniej więcej w wieku od 2 do 6 lat dziecko odkrywa swoja seksualność, czyli swoje ciało. Rodzice w większości nie są na to gotowi i bardzo często wpadają w panikę. Dzieję się tak, ponieważ dziecięca masturbacja nie jest tematem tabu, a na dodatek niewiele się o niej pisze i mówi. Przyjęło się, że dziecko jest istotą niewinną, a dotykanie w intymnych miejscach świadczy o złych skłonnościach. Z tego też powodu niepokój rodziców jest uzasadniony aczkolwiek zupełnie niepotrzebny.

Wstydliwość dziecięca przypada na różne okresy życia i rozwoju malucha. Wynika z konfrontacji z nieznanym światem, z sytuacjami, w których pojawiają się nowe osoby, a dziecko jest eksponowane na ich widok, często zmuszone do zaśpiewania piosenki lub wyrecytowania wierszyka. To, że dziecko należy do wstydliwych, wynika także z jego osobowości. Jeśli jest introwertyczna, dziecko należy do spokojnych, unikających zbyt dużej liczby nieznanych osób i sytuacji. Lubi być samo i jest wtedy spokojniejsze, bo w tłumie ludzi często przychodzi mu być ocenianym. A często oceny stanowią dla dziecka czynnik stresogenny, więc woli unikać takich sytuacji i jest określane mianem nieśmiałego dziecka.

Wymyślony przyjaciel to efekt bujnej wyobraźni malucha. Zwykle rodzice wpadają w panikę, kiedy ich szkrab mówi sam do siebie i zapewnia, że towarzyszy mu przyjaciel, którego nie widać. Wyimaginowany kumpel stanowi odzwierciedlenie krainy fantazji dziecka – świata, który jest równoległy do tego realnego. Nie warto się niepokoić, gdy nasze dziecko ma wymyślonego przez siebie przyjaciela. Jest to zjawisko całkiem normalne wśród przedszkolaków i co więcej, pożądane z punktu widzenia rozwoju umysłowego.

Dla wielu rodziców szokującym odkryciem jest fakt, że ich dziecko pali papierosy. Palenie tytoniu jest często postrzegane przez młodych ludzi jako rodzaj czynności ułatwiającej nawiązanie kontaktów społecznych. Może być także traktowane jako wspólna towarzyska rozrywka, która integruje określoną grupę i wpływa na postrzeganie w tej grupie.

ADHDto zespół nadpobudliwości psychoruchowej. W skład tego zaburzenia wchodzą deficyty koncentracji uwagi, nadmierna impulsywność i nadmierna ruchliwość. Dzieci dotknięte ADHD działają na zasadzie nadmiernego pobudzenia, a intensywność odbierania przez nich wielorakich bodźców sprawia im wiele kłopotów. Zdecydowanie częściej pełnoobjawowe ADHD dotyka chłopców, u dziewczynek najczęściej zaburzenie to występuje głównie w postaci deficytów uwagi. Dzieci z nadpobudliwością psychoruchową niesłusznie posądzane są o opóźnienia w rozwoju, ponieważ pomimo swoich trudności ze skupieniem uwagi i nadmierną impulsywnością, w szkole radzą sobie całkiem dobrze, kiedy czują się wspierane.

Zdolne dziecko to powód do dumy rodziców. Często chwalą się oni swoją pociechą przed innymi, doceniają jego sukcesy i motywują do pracy. Należy jednak pamiętać, że zdolne dziecko to nie „małpka na pokaz”. Może również mieć swoje upadki i wtedy nie wolno go krytykować czy ganić. Każdy ma prawo do błędu. Rodzice są przede wszystkim od tego, by pomóc dzieciom rozpoznać ich talenty i rozwijać zainteresowania. Na pewno nie wolno narzucać szkrabom własnych niezrealizowanych w przeszłości ambicji.

Czy twoje dziecko przeklina? Nie martw się, dzieci, szczególnie te kilkuletnie, bardzo często robią coś takiego. Zwykle eksperymentują z brzydkimi słowami po to, aby zwrócić na siebie uwagę twoją i otoczenia, stąd bierze się przeklinanie w szkole i w domu. Nie obwiniaj się: nie musi być to wina wychowywania dziecka w zły sposób. Dzieci lubią "wypróbowywać" swoją swobodę w łamaniu ustalonych zasad, dlatego należy konsekwentnie się ich trzymać.

Chociaż wiele mam stara się stworzyć dziecku neutralne warunki do rozwoju, małe dziewczynki i tak dość szybko zaczynają interesować się księżniczkami, bawić lalkami Barbie i ubierać od stóp do głów w róż. Nieważne, jak zażarcie walczysz ze stereotypami na temat płci, strategie marketingowe przeważnie odnoszą pożądany skutek.

Mali chłopcy uwielbiają zabawkowe samochody, samoloty i pociągi, a właściwie wszystko, co jeździ, lata, pływa czy kopie w ziemi. Ani się obejrzysz, jak będziesz stała na placu budowy, przyglądając się z malcem dźwigom i koparkom, a przy twojej wannie zagości kolekcja łódek.

Większość dziadków wita zadanie pierwszej opieki nad wnukami z mieszaniną radości i strachu. Nie mogą się doczekać, aż wezmą na ręce swoje wnuki, ale są jednocześnie świadomi narzucanych im przez własne dzieci norm dotyczących tego, jak odpowiednio zająć się maluchami.

Fragment książki pt.: „Wychowawcze czary-mary. Odzyskaj spokój w domu i ciesz się z posiadania dziecka”

Fragment książki pt.: „NIE z miłości. Mądrzy rodzice – silne dzieci”

„Bo on mnie bije!”, „Bo ona zabrała mi zabawkę!”, „Bo on mnie przezywa!” – takie oskarżenia padają pod adresem niejednego dziecka, a dorośli często nie wiedzą, jak mają zareagować. Zganić skarżypytę czy ukarać dziecko, na które doniesiono? Jak ma się do tego wychowanie dziecka? Etap skarżenia przechodzi każdy maluch. Dorośli jednak stoją często przed dylematem – co robić? Przecież skarga jest słuszna, ale nie wolno skarżyć. Sfrustrowani zaczynają się złościć i każą rozwiązać dzieciom sprawę między sobą. Jak reagować, gdy dziecko skarży? Dlaczego maluchy tak ochoczo skarżą na innych – rówieśników i rodzeństwo?

Placówki opiekuńczo-wychowawcze zapewniają opiekę i wychowanie dzieciom, które całkowicie lub częściowo zostały pozbawione opieki rodzicielskiej. Pobyt dziecka w takiej placówce powinien mieć charakter przejściowy, czyli do czasu powrotu do rodziny naturalnej lub umieszczenia go w rodzinie zastępczej. Placówki opiekuńczo-wychowawcze zaspokajają niezbędne potrzeby bytowe i rozwojowe dziecka, w tym zapewniają pełne świadczenia zdrowotne oraz umożliwiają kształcenie. Dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej może zostać skierowane na pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej następującego typu: interwencyjnego (pogotowie opiekuńcze), rodzinnego (rodzinne domy dziecka), socjalizacyjnego (dom dziecka). Poszczególne typy placówek charakteryzują się odmiennym zakresem swoich działań.

Egoizm dziecięcy to naturalny i powtarzający się co jakiś czas okres w życiu dziecka od 2 do około 5 r.ż., kiedy dziecko niechętnie dzieli się swoimi zabawkami i równie niechętnie współpracuje w grupie. Dziecko skupione jest na sobie i własnych odczuciach, dlatego niekiedy zwrócenie mu uwagi staje się przyczyną wybuchów złości i wymuszania płaczem. Bardzo ważna jest natychmiastowa i zdecydowana reakcja rodziców, którzy nie powinni bagatelizować problemu.

Nadpobudliwość psychoruchowaprzejawia się u dziecka występowaniem objawów związanych z deficytami uwagi, impulsywnością i nadmierną ruchliwością. Występowanie wszystkich tych objawów znacznie utrudnia funkcjonowanie społeczne dzieci dotkniętych nadpobudliwością. Jednostkowo objawy nadpobudliwości są zmienne, ale mogą trwać latami i wpływać na karierę edukacyjną dziecka.

Człowiek rodzi się z różnymi zdolnościami, a rozwijanie talentu służy każdemu. Świadomość swoich mocnych stron jest istotna w budowaniu pozytywnego odbioru swojej osoby. Dlatego też jeśli masz w rodzinie zdolne dziecko, zadbaj o to, by pielęgnowało swój talent. Nie musi to być dar ładnego rysowania lub śpiewania. Niektóre dzieci mają dobrze rozwinięte zdolności motoryczne i świetnie radzą sobie z ćwiczeniami fizycznymi. Talenty są różne, ale łączy je jedno – warto je rozwijać. Od czego zacząć?