agresja u dziecka (strona 2 z 2)

16-letni Jakub z Wawra zginął w szkole zasztyletowany przez innego ucznia. W Brześciu Kujawskim 18-letni były uczeń wtargnął do placówki uzbrojony. Po tej strzelaninie niepokój nauczycieli narasta.

Matka 12-latka z zespołem Aspergera opowiedziała o tym, jak dramatycznie wygląda życie jej rodziny. Jej syn miewa nieprzewidywalne ataki agresji. Dziecko bije tak dotkliwie, że matka i siostra chowają się przed nim łazience.

My, rodzice, codziennie walczymy z mnóstwem przeciwności. Brzydka pogoda i konieczność siedzenia dzieci w domu, infekcja, korek w drodze do przedszkola i do pracy - to tylko część z wyzwań, które mogą wyprowadzić z równowagi nas... i dzieci. Najmłodsi też mają swoje humory, a na pewnym etapie rozwoju nawet skłonność do świadomego sprawdzania, jak daleko mogą się posunąć w ustalaniu granic i hierarchii w rodzinie. Wówczas rodzic często czuje się bezradny, a wszystkie dotychczas poznane profesjonalne porady z książek czy z ust specjalistów, wydają się nic nie warte. Jak zapanować nad sobą, by panować nad dziećmi? To nie lada wyzwanie. Nie mamy na to pytanie prostej odpowiedzi, ale możemy podpowiedzieć, czego dzieciom nie mówić. Na następnym slajdzie obejrzysz WIDEO. Zobacz też: 6 rzeczy, przez które możesz stać się toksycznym rodzicem

13-letnia dziewczyna została zatrzymana przez policję. Dokonała brutalnego pobicia 40-letniej kobiety. Dowodem w sprawie jest nagrany materiał wideo z całego zdarzenia.

Policja zatrzymała dwóch nastolatków w Lublinie. Podczas wychodzenia z autobusu, 54-letni mężczyzna został uderzony w twarz przez jednego z nich. Sprawą zajmie się sąd dla nieletnich.

Dziecko rzuca się na podłogę, wierzga nogami, wali pięściami, krzyczy wniebogłosy, niszczy zabawki, bije, gryzie, pluje… Przerażające? Dla większości rodziców na pewno tak. To ciężka próba, podczas której należy zachować spokój. Czy to jest w ogóle możliwe? Bezradność Atak złości u małego dziecka wywołuje spory stres i poczucie bezradności u dorosłego. Mimo że rodzice regularnie wymieniają się takimi doświadczeniami, zderzenie się z wydarzeniem twarzą w twarz niemalże zawsze paraliżuje. W gabinetach specjalistów i psychologów dziecięcych coraz więcej rodziców pyta, co robić i jak reagować. Niektórzy próbują się też dowiedzieć, jak temu zapobiec i jak uniknąć – niestety, napady złości to norma u każdego dwulatka. Jest to rzecz wpisana w jego (zdrowy) rozwój. Na kolejnym sklajdzie zobaczysz WIDEO Zobacz też: Olivia Wilde skrytykowana za pocałowanie syna w usta. “To nie jest dobre dla niego”

Gdy kolejny raz słyszysz od osoby opiekującej się twoją pociechą, że nie tylko była bardzo grzeczna, ale też zjadła cały obiad, posprzątała po sobie i bez zbędnych dyskusji zrezygnowała z oglądania bajek na rzecz układania puzzli, zaczynasz się zastanawiać, czy aby na pewno rozmawiacie o tym samym dziecku.

Istnieją takie elementy wychowania, które z dziecka uczynią narcystyczną, pełną agresji osobę. Potwierdziły to badania hiszpańskich naukowców przeprowadzone na 591 uczniach z 20 różnych szkół.

Agresja u dzieci to niepokojąca oznaka. Mimo to niektórym rodzicom odpowiada agresywna postawa dziecka. Ich zdaniem dziecko powinno umieć walczyć o swoje, gdyż tylko najsilniejsi mogą poradzić sobie w życiu. Skrajnie inną postawą dorosłych jest strach przed jakimkolwiek atakiem złości u malucha. Wychowanie dziecka polega na znalezieniu złotego środka. Dlatego zamiast narzucać dziecku postawę kata lub ofiary, należy znaleźć inne rozwiązanie.

Dziecko niszczące zabawki to przykry widok dla rodzica, który oczekuje, że ich dziecko będzie szanowało swoje rzeczy i używało ich jedynie w celu pobudzenia swojej kreatywności i poszerzenia wiedzy o otaczającym świecie. Jednak rodzice muszą pamiętać, że nauczenie dziecka odpowiedniego obchodzenia się z zabawkami i rzeczami należącymi do innych ludzi to jedno z zadań związanych z procesem jego wychowania. Dlatego też muszą się z nim zmierzyć.

Najpierw uproszczona definicja ADHD. Jest to Attention Deficit Hyperactivity Disorder, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, określany też, jako zaburzenia hiperkinetyczne. Cytując: „jest to zespól zaburzeń, najczęściej o podłożu genetycznym, (…) i biologicznym, to znaczy, że nie wynika z błędów wychowawczych, czy czynników psychogennych”. „U jego podstaw leży specyficzny tryb pracy mózgu, który utrudnia kontrolowanie własnych zachowań i osłabia zdolności skupiania uwagi. Charakterystycznym jest dla niego występowanie trzech grup objawów:

Agresja nastolatków to problem, który rodzi poważne konsekwencje, np. w środowisku szkolnym. Coraz częściej dorastająca młodzież szykanuje słabszych kolegów, dopuszcza się aktów przemocy, używa wulgarnego języka. Wybuchy złości i gniewu wynikają nie tylko z kryzysu tożsamości w wieku dorastania. Na agresję wpływa także środowisko wychowawcze i rówieśnicze, wzorce propagowane w mediach, brutalne gry komputerowe, chęć zaimponowania innym, podbudowania własnej samooceny i wzbudzenia respektu wśród kolegów. Zachowania agresywne świadczą tak naprawdę o słabości dzieci i braku umiejętności radzenia sobie z kumulacją negatywnych uczuć.

Wiele kwestii jest trudnych dla rodziców. Szczególnie kłopotliwe są kłamstwa dzieci. Zdarzają się one często i z wielu powodów. Zwykle przyczyną jest chęć zwrócenia na siebie uwagi, uniknięcia kary lub zdobycia uznania rówieśników, strach, a nawet nuda. Bez względu na powód, kłamstwa dzieci nie należy ignorować. Jak wychować dziecko, aby mówiło prawdę? Należy sprawić, aby kłamstwo przestało być „opłacalne”. Wówczas liczba kłamstw dzieci znacznie maleje. Jak to zrobić?

Rodzice często nie wiedzą, co mają zrobić i jak się zachować, kiedy ich mała pociecha wyciąga na nich lub na inne dzieci rękę. Dwu- i trzylatki wpadają w złość, odczuwają gniew, krzyczą, biją i tupią nogami, gdyż przeżywają negatywne emocje i nie wiedzą, jak w konstruktywny sposób sobie z nimi poradzić. Agresja u małych dzieci nie powinna być powodem do większego niepokoju i nie zawsze świadczy o patologicznych wzorcach, jakie dziecko wynosi z domu rodzinnego. Dziecko, podobnie jak każdy człowiek, ma prawo przeżywać frustrację, złość i niezadowolenie, ale rodzice powinni pokazać, jak radzić sobie z negatywnymi uczuciami. Dorośli powinni pokazać maluchowi, że oprócz krzyku i argumentów pięści, są społecznie akceptowane formy rozładowywania napięcia, jak rozmowa, prośba, kompromis, negocjacje. Jak reagować, gdy dziecko bije?

Wielu rodziców, nauczycieli i opiekunów szuka uniwersalnego przepisu na radzenie sobie z agresją ich pociech. Ja mam na to inny sposób: dostrzegajmy w naszych dzieciach ich dobre strony i talenty. „Zło pojawia się tam, gdzie brakuje dobra. Dlatego wbrew rozumowi: tam, gdzie jest coraz więcej zła, trzeba nieść coraz więcej dobra” – powtarzam dorosłym, z którymi rozmawiam.

Od lat rośnie liczba dzieci, u których da się zaobserwować objawy nadpobudliwości i niewłaściwe zachowania, wynikające z zaburzeń emocjonalnych. Zdaniem naukowców za taki stan rzeczy odpowiada niewłaściwa dieta.

„Jesteś z plebsu, twoja rodzina to patologia!” – tak dokuczali 16-letniej licealistce jej rówieśnicy. Pojawiły się też wulgarne wyzwiska. Jak twierdzi dziewczyna, była nękana do tego stopnia, że zdecydowała się zmienić szkołę. Skąd w młodych ludziach tyle agresji? Dlaczego każda odmienność jest szykanowana? Czy przemoc w polskich szkołach stanowi naprawdę poważny problem?

Miło jest popatrzeć, jak dzieci grzecznie bawią się ze sobą. Niestety, czasem zabawa przeradza się w bójkę, kończącą się płaczem, siniakami i zadrapaniami. Najgorzej jest, gdy się okazuje, że to nasze dziecko zaatakowało drugie. Choć może nas to przerażać, fakt, iż nasze dziecko bije inne dzieci, jest czymś całkiem normalnym. Wiele dzieci przechodzi tą fazę, a takie zachowanie wcale nie oznacza, że dziecko jest niewychowane lub ma zły charakter. Faza ta kiedyś się skończy, jednak można podjąć pewne kroki, aby to przyspieszyć.