Imiennik — imiona męskie (strona 77 z 121)

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z dwóch członów: miło- ("miły") i -wuj ("wuj").

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów mini- ("minąć") oraz -gniew. Mogło oznaczać "ten, którego gniew szybko mija".

Jest to imię pochodzenia starosłowiańskiego. Oznacza: bądź łagodny i zwalczaj gniew. Wspomniane w dokumentach z XXIII wieku.

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów miro- ("pokój, spokój, dobro") oraz -god ("robić coś w stosownym czasie, dopasowywać, czynić odpowiednim"). Mogło oznaczać "ten, który czyni pokój".

Jest to imię męskie pochodzenia greckiego, złożone z elementów oznaczających mirrę oraz sławę, chwałę.

Jest to imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa myron oznaczającego "wonny olejek".

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów miro- ("pokój, spokój, dobro") i -nieg ("rozkosz").

Jest to staropolskie imię męskie, złożone z członów miro- ("pokój, spokój, dobro") oraz -sław ("sława"). Mogło oznaczać "ten, który sławi pokój" albo "ten, który zdobywa sławę poprzez zaprowadzenie porządku, pokoju".

Jest to staropolskie imię męskie" skrócona forma imienia Mirosław lub Miłosław.

Jest to imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "skromny".