Imiennik — imiona żeńskie (strona 75 z 85)

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członów sławo- ("sława") i -mira ("pokój, spokój, dobro"). Mogło oznaczać "sławiąca pokój". Ciekawostka: Od tego imienia wywodzi się nazwa kilku miejscowości: Sławka Wielka" wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Kozłowo oraz Sławka Mała" wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Kozłowo.

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członów sobie- i -sława ("sława"). Oznacza "zachowująca sławę dla siebie" lub "zapracowująca na sławę dla siebie". Imię w źródłach polskich poświadczone od XIII wieku.

Jest to imię żeńskie, złożone z elementów ss- ("zdrowy") i -phron ("duch, umysł"), oznaczające kobietę mądrą, rozumną.

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członu stani- ("stać, stać się, stanąć") oraz członu -sława ("sława"). Może więc oznaczać "stań się sławną". W źródłach polskich imię poświadczone od XIII wieku.

Jest to żeński odpowiednik imienia Stefan.

Imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "gwiazda". Patronką tego imienia jest św. Stella, żyjąca w Galii w III wieku. W Polsce imię to pojawia się dopiero w połowie XIX wieku, bywało też nadawane chłopcom jako drugie imię. Stella występuje w Fantazym Juliusza Słowackiego.

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członu stoj(i)- ("stać, stoję") oraz członu -sława ("sława"). Oznacza "ta, która ma stać się sławną". Ciekawostka: Inne formy tego imienia to: Stoisława, Tosława.

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członu stroni- ("stronić, unikać") oraz członu -sława ("sława"). Oznacza "tę, która stroni od sławy".

Jest to staropolskie imię żeńskie, złożone z członu strzeży- ("strzec") oraz członu -sława ("sława"). Oznacza "tę, która strzeże sławy". W źródłach poświadczone w XII wieku. Ciekawostka: Inna forma tego imienia to Strzeżysława.

Imię to jest pochodzenia starosłowiańskiego. Oznacza: jasna, świetlana. Swietłana to imię bardzo popularne w XX wieku w Rosji, na Białorusi, Ukrainie i w Bułgarii, ale spotykane także w innych krajach słowiańskich, np. na Słowacji.