Imiennik — imiona męskie (strona 59 z 121)

Łacińskie imię męskie powstałe od słowa candidus oznaczającego "biały" lub "niewinny".

Germańskie imię męskie, pochodzące od skandynawskiego imienia Knut. Do Polski trafiło dzięki angielskiemu imieniu Canute. Pochodzi od staronormandzkiego słowa knotr, które oznacza "węzeł".

Jest to imię męskie pochodzenia frankijskiego oznaczające człowieka mężnego lub wojownika. Od tego imienia (za sprawą Karola Wielkiego) pochodzi słowo król w wielu językach słowiańskich, w tym w polskim, czeskim (král) i rosyjskim (korol).

Jest to imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od nazwiska rodu rzymskiego Cassianus.

Jest to imię męskie pochodzące od łacińskiej nazwy rodu" ta prawdopodobnie stanowiła skrót z imienia złożonego: Cassignatus, Cassimara czy Cassisuratus. Inna teoria głosi, że pochodzenie tej nazwy rodowej wywodzi się od łacińskiego cassus - "pozbawiony czegoś, ogołocony z czegoś" lub też od etruskiego słowa, oznaczającego: biedny.

Jest to imię męskie pochodzenia perskiego. Pochodzi od słowa oznaczającego podskarbi, stróż lub wspaniały. Ciekawostka: Inne formy tego imienia to: Kacper, Kaspar, Gaspar

Polska forma zlatynizowanego greckiego imienia Castor. Pochodzi od słowa kekasmai oznaczającego "świecić".

Jest to dwuczłonowe imię słowiańskie. Pierwszy człon to czasownik kazi",,kazić, niszczyć, kazać", a drugi to rzeczownik mir""pokój", co można tłumaczyć jako "nakazujący pokój".

Jest to imię pochodzenia celtyckiego, powstałe od imienia Caoimhín, oznaczającego "ładny, przystojny". Imię trafiło do Polski z języka angielskiego w latach 70. XX wieku.

Jest to imię męskie pochodzenia litewskiego, oznaczające: cierpliwy.