Dziecięce lęki
Każde dziecko odczuwa strach. Jest on potrzebny dla prawidłowego rozwoju niemowlęcia i kilkulatka.
Nie należy go zwalczać i trzeba go traktować poważnie, nawet, jeśli czasami przyczyny dziecięcych lęków nas bawią…
Na następnym slajdzie zobaczysz WIDEO
Zobacz też: Lęki i strachy naszych dzieci
WIDEOJak pomóc dziecku pokonać strach?
Spadek po praprzodkach
Lęk jest także uczuciem, które pozwoliło przetrwać ludziom jako gatunkowi - dzięki niemu nasi przodkowie unikali np. groźnych zwierząt czy zjawisk pogodowych.
Niektóre z pradawnych lęków, jak np. strach przed ciemnością czy wielkimi zwierzętami zakodowały się w psychice człowieka do tego stopnia, że ten pierwotny odruch ujawnia się w pierwszych latach życia.
Gwałtowne ruchy
Na różnych etapach rozwoju zmieniają się typy rzeczy, których dziecko się boi. Na początku – w okresie do 6. miesiąca życia noworodek odczuwa strach odruchowy – boi się gwałtownych ruchów, nagłych zmian pozycji ciała.
Reaguje wtedy tzw. odruchem Moro: niemowlę rozrzuca ramiona, wypręża paluszki u rak i nóg, a następnie zaciska palce w piąstki, szybko przygarnia kończyny do tułowia i zaczyna płakać. Jest to najzupełniej prawidłowa reakcja.
Na kolejnym sklajdzie zobaczysz WIDEO
Zobacz też: Najmłodsza królowa piękności. Właśnie skończyła trzy latka
WIDEOCzy strach jest dzieciom potrzebny? Czytanie bajek a przeżywanie emocji
Uwaga na obcych
Około ósmego - dziesiątego miesiąca życia pojawia się lęk przed obcymi (zwłaszcza mężczyznami). Szczególnie podejrzani wydają się panowie z brodami, w okularach, w kombinezonach.
Lęk ten wiąże się z rozwojem inteligencji dziecka i także jest całkowicie prawidłową reakcją. Równolegle pojawia się lęk separacyjny – czyli obawa przed oddzieleniem od rodzica. Jest to z kolei dowód na to, że dziecko prawidłowo rozwija się ruchowo.
Nigdy się nie śmiej
Gdy dziecko osiąga samodzielność ruchową – około pierwszego roku życia, a jego rozwój intelektualny przebiega w sposób niezakłócony, zaczynają pojawiać się kolejne lęki.
Nie powinniśmy ich nigdy lekceważyć, ani tym bardziej dać dziecku odczuć, że powody jego przerażenia nas śmieszą – choć przyznajmy – są one dziwaczne. Przyjrzyjmy się, czego najczęściej boją się dzieci w wieku od 1. do 6. roku życia.
Na kolejnym sklajdzie zobaczysz WIDEO
WIDEOCzy strach może być przyjacielem dziecka?
Strach przed ciemnością
Blisko 80 procent dzieci odczuwa ten strach. Jego wyjaśnienie jest bardzo proste, ponieważ wywodzi się z pradawnych dziejów naszych przodków. Wówczas oddalanie się nocą od ogniska było bardzo niebezpieczne.
Lęk przed ciemnością sprawiał więc, że maluchy instynktownie trzymały się nocą blisko źródła światła. Jeśli przyjrzycie się temu bliżej, zauważycie, że ten lęk pojawia się, gdy dziecko zaczyna się samodzielnie przemieszczać (czyli gdy teoretycznie mogłoby samo oddalić się od ogniska).
A przecież te same dzieci jako noworodki bardzo lubiły półmrok…
Strach przed „dziwnymi” ludźmi
Dwu- i trzylatki bardzo często boją się zakonnic, księży, osób ubranych w duże jednolite stroje.
Strach budzi więc także święty Mikołaj, instalator gazu w uniformie roboczym itp. osoby.
Na natępnym slajdzie zobaczysz WIDEO
WIDEOJak reaguje mózg w obliczu strachu?
Starość także może wystraszyć
Część dzieci obawia się także ludzi starych, których twarze są zniszczone, pomarszczone, zdeformowane…
Oczywiście, jeśli dziecko będzie miało stały kontakt z babcią czy dziadkiem, z czasem przyzwyczai się do ich twarzy, jednak nowy staruszek w otoczeniu zwykle przeraża.
Fryzjer na cenzurowanym
Ponad połowa dzieci w wieku powyżej roku boi się fryzjera. Nie wiadomo dlaczego, ponieważ dzisiaj fryzjer nie chodzi już w fartuszku, wygląda jak każdy inny człowiek…
Jest jednak coś w czynności, którą wykonuje, co wywołuje przerażenie.
Urządzenia mechaniczne
Maluchy boją się także urządzeń elektrycznych, które buczą, brzęczą i wydają inne tego typu odgłosy. Na pierwszej pozycji dziecięcych "straszaków” jest odkurzacz.
Dalej – suszarka do włosów, mikser, młynek w ekspresie do kawy, sokowirówka, wyciąg nad kuchenką, pralka…
Pranie to nic, gorzej z suszeniem
Jakkolwiek samego prania obawia się spora część dzieci, jeszcze gorzej jest z rozwieszonymi na linkach schnącymi ubraniami.
Dzieci nie wiedzą jak traktować smętnie zwisające na linkach skarpetki, spodnie czy bluzki jakby pozbawione wnętrza…
Przerażające są też dla nich powiewające na wietrze pościele.
Taśma klejąca
Na osobne traktowanie zasługuje w rankingu dziecięcych strachów… taśma klejąca.
Odgłos związany z rozwijaniem jej, przyklejaniem i co najgorsze odklejaniem, przeraził już niejednego malucha.
Gdy dostaniecie więc paczkę – obserwujcie więc swoje dziecko nim z impetem oderwiecie taśmę z kartonu.
Tajemnicze szuflady
Dzieci maja bardzo bogatą wyobraźnię i pewnie dlatego grozę budzą w nich szuflady. A właściwie ich zawartość. Dorośli sami są temu trochę winni, bo zwykle w szufladach ukrywają to, czego nie chcą dać dzieciom i tym samym budują wokół nich atmosferę tajemniczości.
Ze zwierząt najstraszniejsza jest krowa
Nie dinozaury, nie smoki, nie groźne psy – tylko właśnie krowy najczęściej budzą w dzieciach strach. Cóż – rzadko które współczesne dziecko wie, że to krowa daje mleko i ogólnie jest przyjaznym zwierzęciem.
Jej masywna budowa i charakterystyczny odgłos przerażają - zwłaszcza dzieci mieszczuchów.
Ludzkie odgłosy
Wiele dzieci boi się także odgłosów wydawanych przez ich własnych rodziców.
Najgorsze ze wszystkiego jest… wydmuchiwanie nosa oraz kaszel, a także kichanie, odchrząkiwanie i inne odgłosy fizjologiczne, na temat których nie będziemy się tu rozpisywać.
Zobacz też: 36. dziecko wybudzone w klinice "Budzik"
Zjawiska atmosferyczne i odgłosy natury
Maluchy przerażają także odgłosy burzy, ulewy, wichury, szum liści, szelest gałęzi, krzyk lecących w grupie ptaków.
I wiele, wiele innych
Poza wymienionymi rzeczami dzieci boją się indywidualnie różnych innych dziwnych zjawisk i odgłosów – wody z prysznica, piany w wannie, piasku na plaży, śniegu…
Nie musicie, jako rodzice, tępić tego strachu. Jest on dowodem na normalny rozwój dziecka i powinien samoistnie ustąpić do szóstego roku życia.
Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl
Z dziennikarstwem związana od ponad 20 lat. Zaczynała jako reporter w regionalnej gazecie "Dziennik Bałtycki", gdzie specjalizowała się w tematyce samorządowej.
