badania po poronieniach (strona 2 z 2)

Marzeniem większości kobiet jest posiadanie dziecka. Nie każdej udaje się to od razu, a jeśli nawet starania zakończą się powodzeniem, zdarza się, że dopadają nas sytuacje, w których tracimy pewność siebie, zwłaszcza wtedy, gdy pojawiają się wątpliwości. Oto kilka pytań, które zadaliśmy Pani dr. Justynie Radkiewicz, doskonale znanej użytkownikom naszego forum jako Ekspert działu ginekolog-położnik.

Z możliwości usunięcia rozwijającego się w brzuchu dziecka korzystano już w dawnych czasach. Niektóre kobiety do tego zmuszano, innym zakazywano. I chociaż metody aborcji stosowane przez wieki znacznie się od siebie różnią, łączy je jedno – budzą kontrowersje. Czy lekarzowi dokonującemu aborcję pod koniec XIX wieku groziła kara śmierci? Czy kobiety lekkich obyczajów w starożytności były zmuszane do usuwania swoich nienarodzonych jeszcze dzieci? Przedstawiamy kilka zaskakujących faktów z historii aborcji. O większości z nich wolelibyśmy nie słyszeć. Zobacz także: To nie było tak, jak wyjście do fryzjera. O aborcji w PRL

Kobieta traci ciążę w szóstym miesiącu. Serce jej dziecka przestaje bić. W obliczu takiej tragedii oczekuje fachowej pomocy medycznej i choć odrobiny empatii. Niestety, na to ostatnie nie zawsze można liczyć.

Wiele kobiet nie wie, jakie prawa przysługują im po poronieniu. Nikt ich o tym nie informuje, one same często nie pytają, bo będąc w żałobie myślami są zupełnie gdzie indziej.

Poronienie to nie tylko wstrząs fizyczny dla kobiety ale także psychiczny dla obojga rodziców. Do poronienia ciąży mogą przyczynić się różne czynniki. Aby dowiedzieć się, co było dokładną przyczyną poronienia wymagane jest wykonanie szczegółowych badań diagnostycznych. Zaliczamy do nich m.in. badania hormonalne. Badania endokrynologiczne obejmują oznaczenie poziomu gonadotropin LH i FSH, poziomu prolaktyny, progesteronu, stężenia hormonów tarczycy.

Przyczyny poronienia mogą być różne. Czasami poronienia samoistne jest wynikiem istnienia u matki zakażenia drobnoustrojami i przebiegiem chorób infekcyjnych, pojawiających się w czasie ciąży.

W 50 proc.przypadków do poronień dochodzi tuż przed zagnieżdżeniem się zarodka w jamie macicy, w 25 proc. - tuż po implantacji. Najczęstszą przyczyną utraty ciąży są wady genetyczne, zaburzenia hormonalne, choroby autoimmunologiczne czy wiek matki. Na 100 zapłodnionych komórek rodzi się około 30 dzieci. Sprawdźmy, jakie są główne przyczyny poronień.

Irena Kaczmarek z portalem WP parenting związana jest od dawna. Jest jedną z naszych najbardziej aktywnych użytkowniczek. Na forum doradza i wspiera inne mamy. Przede wszystkim jednak pokazuje im, że warto wierzyć w marzenia. Dzieli się swoim doświadczeniem. Z nami otwarcie rozmawia o tym ile musiała w życiu przejść, aby w końcu zostać szczęśliwą mamą.

Wokół poronienia krąży wiele mitów. Mało tego, w internecie aż gęsto od nieprawdziwych informacji na temat możliwych przyczyn poronienia oraz tego, jak należy postępować po utracie ciąży. Niestety informacje te często powielane są przez same internautki, co wywołuje jeszcze większą dezorientację wśród kobiet.

Do poronień dochodzi znacznie częściej, niż wydaje się większości. Nie jest to też skutek stresu, wzmożonej aktywności fizycznej czy stosowania antykoncepcji hormonalnej. Przyczyny są znacznie bardziej skomplikowane. Obalamy mity dotyczące bolesnej straty dziecka.

Poronienie jest definiowane jako wydalenie z jamy macicy jaja płodowego przed ukończeniem 22. tygodnia ciąży. Do poronień samoistnych dochodzi stosunkowo często. Szacuje się, że około 15% rozpoznanych ciąż kończy się poronieniem. W niektórych przypadkach może także dochodzić do trzech lub więcej kolejnych poronień i wtedy określamy to jako poronienia nawracające. Niezależnie od tego każde poronienie jest dla kobiety ciężkim przeżyciem i w tym trudnym czasie potrzebuje ona wsparcia ze strony rodziny, a niejednokrotnie także pomocy psychologicznej, zwłaszcza wtedy, gdy jest to już jej kolejne niepowodzenie położnicze i do tej pory nie posiada ona dziecka. Istotną rolę odgrywa także prawidłowa opieka medyczna nad taką pacjentką. O ile w przypadku pierwszego poronienia nie jest konieczne wykonywanie żadnych badań diagnostycznych (należy po prostu odczekać jakiś czas i ponownie starać się zajść w ciążę), o tyle poronienia nawracające wymagają już wnikliwej diagnostyki i wykonania wielu badań w celu znalezienia ich przyczyny i w miarę możliwości zastosowania odpowiedniej terapii w celu uniknięcia kolejnych poronień w przyszłości i wydania na świat zdrowego dziecka.

Poronienia nawykowe to takie poronienia, kiedy do samoistnego przerwania ciąży dochodzi przynajmniej trzy razy pod rząd. Poronienie to dla kobiety traumatyczne przeżycie, ponieważ wiąże się z utratą dziecka. Większość kobiet po poronieniu zachodzi jeszcze raz w ciążę i donosi ją do terminu porodu. Dziecko przychodzi wtedy na świat zdrowe i pełne sił. Zdarzają się jednak takie sytuacje, gdy kobieta, zachodząc w ciążę, za każdym razem nie może jej donosić i traci dziecko. Mówi się wtedy właśnie o poronieniach nawykowych. Co stanowi przyczynę takich poronień i jak można je leczyć?

Badania kariotypu to badania wykonywane m.in. w celu ustalenia przyczyny poronienia. Nieprawidłowości w budowie chromosomów przynajmniej jednego z rodziców, mogą doprowadzić do pojawienia się mutacji w kariotypie płodu, co powoduje zaburzenie jego rozwoju, a także przyczyniają się do wystąpienia poronienia. Badanie kariotypu wykonuje się, gdy występują poronienia nawykowe lub ciąża kończy się porodem martwym. Badanie kariotypu powinno zostać wykonane zarówno u kobiety, jak i mężczyzny.

Macica dwurożna to wada wrodzona macicy, która może skutkować problemami z zajściem w ciążę i powikłaniami w jej trakcie. Jakie są przyczyny anomalii? Jak wygląda macica dwurożna i czy wywołuje jakieś objawy? Na czym polega jej leczenie?