wychowanie dzieci (strona 7 z 7)

Konsola Microsoftu nie rozpieszcza najmłodszych graczy, chociaż od czasu premiery Kinecta (kontrolera ruchu przeznaczonego jej właśnie) firma wyraźnie odpuściła dorosły wizerunek i coraz przychylniejszym okiem patrzy na dzieci. Dotyczy to zwłaszcza Polski, gdzie na spolszczone gry dziecięce trzeba było czekać naprawdę długo. Wprawdzie wreszcie się doczekaliśmy, ale nie oznacza to, że najlepiej dawać dzieciom gry całkowicie im dedykowane. Wiele frajdy może przynieść zabawa w nieco bardziej dorosłą grę.

Wonderbook to książka pokryta symbolami rozpoznawalnymi przez kamerę Playstation Eye. Założenie jest banalne, wykonanie otwiera wrota wyobraźni: skoro kamera może nanieść na powierzchnię książki wszystko, co tylko wymyślili projektanci, oznacza to zupełnie nowy rozdział w dziedzinie rzeczywistości wspomaganej. Na razie tylko wyciągamy z książki akapity do przeczytania i ćwiczenia do wykonania, ale nawet ten pierwszy krok pokazuje, jak potężne może to być narzędzie.

Histeria u dziecka nie oznacza, że z twoim dzieckiem dzieje się coś złego. Maluch krzycząc, kopiąc, wymachując rączkami wyraża swoją złość i bunt. Histeria u dzieci jest wyrazem powoli kształtującej się niezależności. Najczęstsze napady histerii można zauważyć u dzieci dwu- i trzyletnich. Maluchy nie potrafią jeszcze werbalnie wyrazić swoich uczuć i potrzeb, dlatego bunt przybiera u niech taką formę. Nie musisz się martwić, okres histerii u dziecka szybko się kończy. Wykaż się cierpliwością.

Uparte dziecko potrafi dać się rodzicom we znaki. Jeśli czasami masz wrażenie, że twój maluch usiłuje wymusić na tobie coraz dalej idące ustępstwa, czas działać. Najwyższy czas, by wprowadzić w domu zasady, które pozwolą ci w prosty, ale skuteczny sposób zdyscyplinować "małego terrorystę". Z pomocą poradnika "Uparte dzieci. Od konfliktu do współpracy" autorstwa Roberta J. MacKenzie uda ci się nawiązać lepsze relacje z własnym dzieckiem, współpracować z nim i stworzyć dobrą atmosferę w domu. Autor poradnika jest terapeutą rodzin i psychologiem wychowawczym. Prowadzi warsztaty dla nauczycieli i rodziców, prezentując swój autorski program "Setting Limits". Napisał znany na całym świecie bestseller "Kiedy pozwolić? Kiedy zabronić?".

Czy twoje dziecko przeklina? Nie martw się, dzieci, szczególnie te kilkuletnie, bardzo często robią coś takiego. Zwykle eksperymentują z brzydkimi słowami po to, aby zwrócić na siebie uwagę twoją i otoczenia, stąd bierze się przeklinanie w szkole i w domu. Nie obwiniaj się: nie musi być to wina wychowywania dziecka w zły sposób. Dzieci lubią "wypróbowywać" swoją swobodę w łamaniu ustalonych zasad, dlatego należy konsekwentnie się ich trzymać.

Mali chłopcy uwielbiają zabawkowe samochody, samoloty i pociągi, a właściwie wszystko, co jeździ, lata, pływa czy kopie w ziemi. Ani się obejrzysz, jak będziesz stała na placu budowy, przyglądając się z malcem dźwigom i koparkom, a przy twojej wannie zagości kolekcja łódek.

Przedszkola domowe to prywatne miniprzedszkola, które biorą pod opiekę co najmniej trójkę dzieci. Przedszkole w domu jest oczywiście kontrolowane przez gminę, która dofinansowuje pobyt i opiekę nad dziećmi. Takie prywatne przedszkole domowe jest tańsze niż pozostałe prywatne przedszkola. Jest w nim łatwiej o miejsce dla dziecka niż w przedszkolach publicznych. Przed wyborem trzeba jednak zwrócić uwagę na warunki i poziom nauczania.

Kiedy my spieszymy się do pracy, maluch właśnie przypomina sobie, że do przedszkola musi zabrać kredki, porozrzucane po pokoju. My zakładamy dziecku bluzkę w kratkę, ono akurat woli tę w paseczki. My musimy wracać do domu, by zdążyć z obiadem przed powrotem męża z pracy, maluch akurat nabrał ochoty na huśtawkę. Czasem zastanawiamy się, dlaczego nasze dziecko ciągle robi nam na przekór. Dlaczego jest takie nieposłuszne? Dlaczego rośnie nam taki mały łobuziak? Jak nie stracić równowagi nad sobą i nie zlać go porządnie w tyłek? Dlaczego dzieci nie słuchają rodziców?

„Bo on mnie bije!”, „Bo ona zabrała mi zabawkę!”, „Bo on mnie przezywa!” – takie oskarżenia padają pod adresem niejednego dziecka, a dorośli często nie wiedzą, jak mają zareagować. Zganić skarżypytę czy ukarać dziecko, na które doniesiono? Jak ma się do tego wychowanie dziecka? Etap skarżenia przechodzi każdy maluch. Dorośli jednak stoją często przed dylematem – co robić? Przecież skarga jest słuszna, ale nie wolno skarżyć. Sfrustrowani zaczynają się złościć i każą rozwiązać dzieciom sprawę między sobą. Jak reagować, gdy dziecko skarży? Dlaczego maluchy tak ochoczo skarżą na innych – rówieśników i rodzeństwo?

Na początku dzieci sygnalizują swoje potrzeby za pomocą płaczu. Jednak w miarę wzrostu i rozwoju ich możliwości emocjonalne się poszerzają, co umożliwia im nabycie wielu umiejętności, które będą pomocne w dorosłym życiu. Rozwój emocjonalny dziecka obejmuje odczucia względem innych oraz samego siebie, a także umiejętność funkcjonowania w społeczeństwie. Rozwój dziecka w wieku szkolnym jest szczególnie dynamiczny, gdyż jest to czas, gdy dziecko ma większy kontakt z innymi osobami, zarówno nauczycielami, jak i rówieśnikami.

Dzieci różnie reagują na pojawianie się rodzeństwa. Niektóre z nich obawiają się, że zrobiły coś nie tak i przez to rodzice chcą mieć nowe dziecko w rodzinie, inne nie mogą doczekać się brata lub siostry, dotykają brzuszka mamy, śpiewają maleństwu kołysanki i przygotowują dla niego swoje zabawki. Jeszcze inne są złe na rodziców i nie chcą nowego dziecka, powtarzają sobie, że nie będą bawiły się z nim bawiły i planują ucieczkę z domu. Jak przygotować kilkuletnie dziecko na powiększenie rodziny?

Początkowo każdy rodzic jest szczęśliwy, kiedy widzi, jak jego maleństwu rosną pierwsze ząbki. Problem pojawia się wtedy, gdy dziecko gryzie nie te rzeczy, które powinno lub zaczyna gryźć otaczające go osoby. Najczęściej jest tak, że dziecko gryzie nieświadomie, nie rozumiejąc, że to co robi jest złe lub może sprawić komuś przykrość. Poprzez gryzienie dziecko poznaje świat, okazuje swoje zainteresowanie, chęć odkrywania nowych rzeczy.

Kultura jest ważną częścią życia każdego dziecka. Wytwory artystyczne lub filmowe, które poznaje dziecko wpływają na kształtowanie postaw i uczą właściwych zachowań. Edukacja przez sztukę bardzo często sprawia, że dziecko utożsamia się z bohaterem literackim czyniącym dobro i pomagającym innym. Dlatego też warto myśleć o edukacji teatralnej już od pierwszych miesięcy życia dziecka, bo wpływa to na jego wszechstronny rozwój. Ważne jest wspólne oglądanie filmów, czytanie książek czy rodzinne wycieczki do muzeów.

Każde dziecko jest indywidualne. Wraz z rozwojem cywilizacyjnym i ciągłą presją czasu już od małego dzieci wykazują szereg dysfunkcji rozwojowych. Debiut w przedszkolu stanowi ogromne wyzwanie dla niejednego szkraba. Czasami konieczność odnalezienia się w nowej grupie społecznej zostaje utrudniona przez różnego rodzaju zaburzenia rozwoju dziecka albo patologiczne zachowania. Nauczyciele przedszkola stoją przed zadaniem identyfikowania problemów dzieci i interweniowania tam, gdzie to konieczne. Muszą być czujni na wszelkie symptomy nieprawidłowych zachowań i wspierać maluchy w harmonijnym rozwoju. Z jakimi problemami wychowawczymi muszą radzić sobie rodzice i nauczyciele przedszkolaków?

Wychowanie dziecka opiera się między innymi na stosowaniu zakazów i nakazów – „To ci wolno”, „Tego nie dotykaj” itp. Rodzice czasem zagalopowują się jednak w rodzicielskiej władzy, nadużywając słowa „NIE” wobec dziecka. Dominują same zakazy, obowiązki, żadnych praw i swobody. Zbyt surowe wychowanie dziecka, zamiast ukształtować zdyscyplinowanego, małego człowieka, może skutkować lękliwością, niepewnością i poczuciem niższości szkraba. Nie zawsze trzeba straszyć malucha i wszystkiego mu zabraniać. Czasem trzeba pozwolić, by dziecko mogło uczyć się na własnych błędach. Jak mądrze mówić „nie” dziecku?

Miło jest popatrzeć, jak dzieci grzecznie bawią się ze sobą. Niestety, czasem zabawa przeradza się w bójkę, kończącą się płaczem, siniakami i zadrapaniami. Najgorzej jest, gdy się okazuje, że to nasze dziecko zaatakowało drugie. Choć może nas to przerażać, fakt, iż nasze dziecko bije inne dzieci, jest czymś całkiem normalnym. Wiele dzieci przechodzi tą fazę, a takie zachowanie wcale nie oznacza, że dziecko jest niewychowane lub ma zły charakter. Faza ta kiedyś się skończy, jednak można podjąć pewne kroki, aby to przyspieszyć.