warunki adopcji

Kaley i jej mąż przez kilka lat starali się o dziecko. Bezskutecznie. Dopiero niebywały zbieg okoliczności sprawił, że zostali rodzicami. Para adoptowała czworo dzieci, a finalizacja wszystkich adopcji nastąpiła w ciągu 24 godzin.

Problemy z adoptowanym dzieckiem to jeden z powodów wątpliwości rodziców, którzy zastanawiają się nad przysposobieniem nie swojego dziecka. Rodzice adopcyjni boją się, że dorastający nastolatek zacznie uciekać z domu, wagarować, że zacznie powielać patologiczne wzorce zachowań, jakie pamięta z domu rodzinnego. Rodzice adopcyjni rozważają, czy mówić maluchowi, że jest dzieckiem adoptowanym, a jeżeli tak, to kiedy o tym powiedzieć szkrabowi. Czy wiadomość, że zostało się wychowanym przez inne osoby niż rodzice biologiczni nie nasili buntu i agresji rozczarowanego dziecka? Jak radzić sobie z trudnościami wychowawczymi, jakie przejawia adoptowane dziecko? O czym pamiętać?

Jak adoptować dziecko? Jak przebiega adopcja? - zaczynają się zastanawiać rodzice, którzy stracili nadzieję na poczęcie własnego potomka, a bardzo pragną mieć dziecko, które będą mogli wychowywać i kochać. Decyzja ta musi być dobrze przemyślana oraz być poprzedzona odpowiednim przygotowaniem do powiększenia rodziny. Przyszli rodzice muszą też się przygotować na przyjście przez pewne formalności. Oto jak wygląda procedura adopcyjna.

Czy rodzice biologiczni są lepsi od tych adopcyjnych? Wydaje się, że odpowiedź jest oczywista. Niestety, rzeczywistość często weryfikuje tę prawdę i wiele maluchów dopiero w rodzinach zastępczych może doświadczyć prawdziwej miłości, wsparcia i szacunku. Maluchy, które trafiają do domów dziecka lub pogotowia opiekuńczego, mają za sobą wiele traumatycznych przeżyć – alkoholizm rodziców, rozboje, agresję, przemoc, wykorzystywanie seksualne, zaniedbanie. W ośrodkach opiekuńczych dzieci odebrane biologicznym rodzicom mogą pozostać 12-15 miesięcy. Jest to czas, który daje się rodzicom na „zrehabilitowanie się”, zmianę życia, odwyk, znalezienie pracy itp. Niewielu się to udaje, a nazwisko malucha trafia do bazy ośrodka adopcyjnego.

Procedury adopcyjne często budzą wśród przyszłych rodziców lęk i niepewność. Małżeństwo, które chce adoptować dziecko, boi się, że będzie zmuszone udowadniać swoje możliwości do sprawowania opieki nad dzieckiem. Przechodzenie wszelkiego rodzaju „testów” weryfikujących zdolność na bycie rodzicem może frustrować – jest jednak konieczne. Adopcja, czyli w języku prawniczym przysposobienie dziecka, jest czasem jedyną szansą na posiadanie potomstwa. Parę starającą się o adoptowanie dziecka czeka drobiazgowa procedura adopcyjna. Ma ona na celu sprawdzenie, czy małżonkowie podołają zadaniu opieki na dzieckiem i bycia rodzicami adopcyjnymi.

Jak adoptować dziecko? Co nas czeka? Jak radzić sobie z problemami wychowawczymi, które sprawia adoptowany maluch? Te pytania zadają sobie pary, które chcą przysposobić nie swoje dziecko. Miłość do szkraba przychodzi z czasem, etapowo. W szczególnie trudnej sytuacji są małżonkowie, którzy nie mogą mieć własnego potomstwa, gdyż jeden z partnerów jest niepłodny. Ich życie naznaczone zostaje przez ból, cierpienie, żal, daremne oczekiwania i nadzieje, lata nieskutecznych prób i leczenia. Małżeństwa nie mogące mieć własnych dzieci w mniejszym bądź większym stopniu przeżywają kryzys. Jedna strona ukrywa żal przed niepłodnym partnerem, a druga strona – obwinia się i cierpi, milcząc. Decyzja o adoptowaniu dziecka ma być początkiem nowego etapu w życiu pary.