rozwój dziecka (strona 4 z 4)

Jeśli sądzicie, że główną rolą magnezu jest działanie uspokajające – bo o tym przekonują nas reklamy – to jesteście w błędzie. Jego funkcje są znacznie szersze i śmiało można powiedzieć, że bez magnezu organizm człowieka nie mógłby w ogóle funkcjonować. A ponadto, o czym wiele osób nie wie, jest on niezbędny do unieszkodliwiania toksyn – bez niego ciało ludzkie uległoby zatruciu.

Kiedy na świat przychodzi dziecko, w bardzo krótkim czasie młodzi rodzice otrzymują wiele potrzebnych informacji. Jednakże w tym ogromie wiedzy łatwo jest się pogubić. Dbanie o zdrowie niemowląt wymaga od mamy i taty ciągłego poszerzania wiedzy, po to, by nie przedobrzyć, ale i nie zaszkodzić maluszkowi. Dla prawidłowego rozwoju dziecka potrzebne jest dostarczanie mu odpowiedniej ilości witamin, jedną z nich zaś jest witamina D3. Dlaczego tak jest witamina D dla niemowlaka? Kiedy należy ją dodatkowo podawać?

Czytanie globalne (wczesne czytanie, czytanie całowyrazowe) to termin, który przywędrował do Polski przed dwudziestu laty wraz z książką jego twórcy Glenna Domana, która nosi tytuł „Jak nauczyć małe dziecko czytać” (Glenn Doman, Janet Doman, Jak nauczyć małe dziecko czytać, wyd. EXCALIBUR, Bydgoszcz 1992). Od momentu pojawienia się czyni ona niemało zamieszania.

Szacuje się, że rocznie w gospodarstwach domowych w USA tonie 87 dzieci, z tego dwie trzecie w wannach, nierzadko w wodzie sięgającej zaledwie kilku centymetrów.

Produkty pełnoziarniste są bogatym źródłem węglowodanów. Posiadają niski indeks glikemiczny, dzięki czemu pozwalają na utrzymanie właściwego poziomu cukru we krwi oraz równomierne uwalnianie energii potrzebnej dziecku przez kilka kolejnych godzin. Włączenie ich do regularnej diety wpływa pozytywnie na rozwój koordynacji ruchowej.

Wiek przedszkolny to czas istotnych zmian w rozwoju dziecka – fizycznych, społecznych i emocjonalnych. Maluch ma już za sobą trochę doświadczeń, jednak teraz stoją przed nim kolejne zadania rozwojowe. Dziecko w tym okresie szybko rośnie i zyskuje na wadze. Jest to też czas, kiedy staje się bardzo aktywne ruchowo. To faza rozwoju, podczas której dziecko chce poznawać świat, biega, skacze, wspina się, zagląda w różne zakamarki. Dzięki temu eksploruje otaczającą go rzeczywistość, ma poczucie samodzielności i w pewnym sensie niezależności. Dobrze, aby rodzic miał dziecko „na oku”, równocześnie pozwalając mu na owe poznawanie.

Rozwój manualny dziecka w wieku przedszkolnym pozwala mu na wykonywanie wielu czynności, do których potrzebne są sprawne ręce, a szczególnie palce. Sprawność motoryczna oznacza nie tylko naukę malowania czy pisania, ale także umiejętność samodzielnego zasznurowania butów czy zapięcia guzików. Aby rozwój motoryczny dziecka przebiegał prawidłowo, potrzebne jest wykonywanie różnych zabaw plastycznych, rysunkowych, wycinankowych czy konstrukcyjnych.

Co powinien umieć siedmiolatek, który za moment rozpoczyna szkolną edukację? Co powinno zaniepokoić rodziców w jego rozwoju? I jakie są wskazówki dla rodziców w zakresie wspierania nauki i rozwoju siedmiolatka? Spróbujmy odpowiedzieć na te pytania.

Odpowiednia komunikacja z dzieckiem to bardzo ważny element rodzicielstwa. Maluchy wielu rzeczy uczą się poprzez interakcje z dorosłymi. Dzieje się tak zwłaszcza w wieku przedszkolnym, kiedy nacisk kładziony na kształtowanie umiejętności językowych jest szczególnie silny. W jaki sposób rozmawiać z pięciolatkiem?

Ssanie kciuka u niemowląt jest zupełnie naturalne, ale ssanie kciuka utrzymujące się dłużej niż do 4. roku życia może wywołać poważne szkody w zgryzie malucha. Efektem mogą być krzywe zęby mleczne oraz stałe. Nie jest to jednak sztywna reguła, czasem niemowlę ssie kciuk nie na tyle często i intensywnie by zepsuć sobie zgryz. Dlatego też dobrze jest skonsultować swoje obawy ze stomatologiem, zanim zaczniemy oduczać dziecko tego nawyku. Co oznacza, gdy noworodek ssie palce? Jak oduczyć ssania kciuka? Czym skutkuje ssanie palca u dzieci?

Trening czystości to bardzo trudne zadanie zarówno dla rodziców, jak i samego dziecka. Jest to ważny moment w życiu dziecka, dlatego należy być bardzo cierpliwym i spokojnym, gdyż zdenerwowanie może przejść na dziecko i wówczas oboje będziecie niezadowoleni. A jeśli nerwowa atmosfera będzie się powtarzać, dziecko szybko się zrazi i problem nadal pozostanie nierozwiązany. Nauka sikania niestety jest żmudna i długa. Zazwyczaj trwa ona około 1,5 miesiąca, a niekiedy nawet dłużej. Dla rodziców jedynym rozwiązaniem jest tu cierpliwość, która prędzej czy później na pewno się opłaci.

Chyba wszyscy rodzice wiedzą, czym są dziwne zwyczaje maluchów, bo każdy z nich mógł zaobserwować, jak ich pociecha przez kilka minut krzyczała bez żadnej przyczyny, rozrzucała jedzenie czy biła osoby w swoim otoczeniu. Dziwne, a nawet agresywne zachowania dzieci mają różne przyczyny. Często jednak wynikają z chęci zwrócenia na siebie uwagi. Niepokój rodziców może także budzić masturbacja dzieci. Często jest jednak zachowanie nieświadome bądź wynikające z chęci poznawania świata, którego ciało dziecka jest jednym z elementów.

Rozwój intelektualny przedszkolaka dotyczy doskonalenia sprawności percepcyjnych, zdobywania orientacji w czasie i przestrzeni, kształtowania się strategii pamięciowych i podstawowych czynności myślowych, jak porównywanie, szeregowanie i klasyfikowanie. Rozwój poznawczy znajduje odzwierciedlenie w rozumieniu związków przyczynowo-skutkowych oraz ewolucji umiejętności językowych i funkcji symbolicznej. To czas intensywnych zmian neuronalnych, które mają przygotować szkraba do nauki w szkole.

Mówienie „nie” bardzo trudno przychodzi nastolatkom szczególnie wtedy, gdy chcą się przypodobać rówieśnikom. Odmowa zapalenia papierosa czy pójścia na piwo może wiązać się z brakiem akceptacji ze strony kolegów, a nawet wpływać na wykluczenie z grupy i ostracyzm społeczny. Z obawy przed krytyką i wyśmianiem, młodzież często ulega namowom i pokusom, nie umiejąc powiedzieć stanowczo „nie”. Uległość wynika z konformizmu i nieustabilizowanej samooceny. Zdolność obrony własnych poglądów i wyrażania własnego stanowiska to asertywność. Jak odmawiać w sposób asertywny, nie tracąc w oczach innych ludzi?

Dziecko (15 miesięcy) najprawdopodobniej już chodzi. Chodzenie to umiejętność, którą w tym wieku opanowuje około 90 proc. dzieci. Pierwsze kroki dziecka mogą jednak nadejść około 18 miesiąca życia, co także mieści się w normie i nie jest powodem do niepokoju. Maluch w wieku 15 miesięcy jest bardzo ciekawy świata, chce naśladować rodziców w ich codziennych czynnościach. Można mu na to pozwalać. Pamiętajmy jednak, aby nie dawać dziecku małych ani ostrych przedmiotów.

Dziecko (17 miesięcy) jest coraz sprawniejszym maluchem, ponad 90 proc. dzieci w tym wieku nie tylko chodzi "bez trzymanki", ale także potrafi kucać, podnosić z ziemi różne przedmioty i je ze sobą nosić. Normalną częścią rozwoju fizycznego dziecka jest przewracanie się. Ważne, aby dać maluchowi możliwość upadku i samodzielnego wstania z ziemi. Nie biegnijmy do dziecka, kiedy tylko widzimy, że się zachwiało. Dajmy mu nieco samodzielności.

Dziecko (14 miesięcy) potrafi już jeść palcami, a także pić samodzielnie z kubka. Umie też wyjmować z pudełek różne przedmioty. Dużą frajdę przynosi mu naśladowanie rodziców. 14-miesięczne dziecko zazwyczaj już chodzi, ale nie jest to regułą. Ostatecznym momentem, w którym dziecko powinno umieć chodzić jest 18 miesięcy (podczas, gdy niektóre maluchy zaczynają chodzić około 9. miesiąca życia). 14-miesięczne dziecko coraz lepiej okazuje swoje uczucia, wie, co lubi a czego nie.

Dziecko uczy się przez dotyk i ruch, dlatego w procesie kształtowania jego osobowości tak ważna jest zabawa. Bawienie się jest również sposobem na wzmacnianie więzi dziecka z rodzicem i odróżnianie oraz nazywanie emocji przez malucha. Wspólna zabawa z dzieckiem to inwestycja w jego przyszłość – bliskość z rodzicem dostarcza maluchowi siły psychicznej na całe jego życie. W czasie zabawy następuje również wyciszenie lęków i niepokoju dziecka, a maluch ma możliwość odreagowania napięcia.

Brak koncentracji słuchowej to dolegliwość, która rozwija się w wyniku predyspozycji genetycznych, wad powstałych podczas porodu czy częstych zapaleń ucha środkowego. Powstałe w ten sposób zaburzenia słuchu mogą powodować trudności w rozróżnianiu dźwięków, mylenie dźwięków, trudności w czytaniu czy popełnianie błędów ortograficznych. Dlatego też brak koncentracji słuchowej powinien być leczony poprzez odpowiedni trening słuchu. Może być on prowadzony przez rodziców lub można wykorzystać profesjonalnie przygotowane treningi słuchu – trening słuchu Tomatisa i trening Johansena.

Dziecko niepełnosprawne to wyzwanie i ciężkie doświadczenie dla całej rodziny. Niepełnosprawność fizyczna bądź psychiczna malucha powoduje liczne trudności i ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu szkraba. Niepełnosprawność nie musi być rozumiana wyłącznie jako konsekwencja urazu czy choroby. Jest przede wszystkim efektem różnego rodzaju barier, jakie spotyka na co dzień osoba niepełnosprawna. Model medyczny niepełnosprawności uwypukla bezpośrednie skutki uszkodzenia, natomiast model społeczny niepełnosprawności zwraca uwagę, że osoby niepełnosprawne, w tym dzieci, doświadczają różnego rodzaju ograniczeń, np. spotykają się z uprzedzeniami, stereotypowym myśleniem na temat swojej choroby, mają ograniczony dostęp do budynków użyteczności publicznej, często nie mogą skorzystać ze środków transportu, czują się wykluczone z rynku pracy. Co dla rodziny oznacza niepełnosprawność malucha?

Dziecko (16 miesięcy) zwykle już nie tylko chodzi, ale także coraz lepiej biega i skacze, chce nosić ze sobą zabawki i inne przedmioty i wspinać się po meblach. Jeśli rozwój fizyczny dziecka nie jest tak szybki, nie zmuszajmy malucha do chodzenia czy innych nowych czynności na siłę. Prowadzenie malucha za rękę, kiedy nie ma na to ochoty, może nawet skutkować napadem płaczu i wybuchem agresji, czego do tej pory u dziecka nie było.

Kontakty z rówieśnikami stanowią bardzo istotny aspekt rozwoju społecznego dzieci. Grupa rówieśnicza jest naturalną płaszczyzną uczenia się ról społecznych i odbywania treningu interpersonalnego. Już niemowlęta wykazują potrzebę obcowania z ludźmi, reagują płaczem na nieobecność rodzica. W miarę dorastania dziecka zakres jego kontaktów rozszerza się – już nie tylko interakcje ograniczają się do rodziców, rodzeństwa, dziadków i dalszej rodziny, ale ważne miejsce zajmują koledzy i koleżanki z przedszkola albo szkoły. Potrzeba kontaktu z rówieśnikami uwypukla się wyraźnie w młodszym wieku szkolnym.