Bycie jedynakiem w percepcji społecznej budzi uśmiech politowania albo zazdrość. Wokół jedynaków narosło wiele stereotypowych przekonań, że są samotni, egoistyczni, egocentryczni, samolubni, narcystycznie zapatrzeni w siebie, niezdolni do empatii itp. Wielu ludzi wychodzi z założenia, że brak rodzeństwa przesądza o „negatywnej” stronie osobowości jedynaka. Tymczasem, życie w pojedynkę ma charakter słodko-kwaśny. Z jednej strony jedynak ma na wyłączność rodziców, ich troskę i uwagę, a z drugiej, nigdy nie przekona się, jak to jest dorastać z bratem lub siostrą i nie odbędzie swoistego treningu interpersonalnego, walcząc o zabawki czy domagając się zainteresowania ze strony rodziców. Nie musi – jest sam!