rozwój psychoruchowy dziecka

Zanim dziecko stanie się „ekspertem” w dziedzinie sprawności manualnej, musi przejść przez wiele ćwiczeń. Nie od razu przecież nasz szkrab pięknie zawiązuje sznurowadła u butów i pisze kształtne literki. By rączki dziecka były mu posłuszne, trzeba stymulować koordynację na linii oko-ręka. Sprawność manualna dotyczy umiejętności dowolnego chwytania i bywa określana jako motoryka mała. W wieku niemowlęcym maluch zwykle chwyta całą dłonią od góry, owijając palcami przedmiot. Rusza rączkami bezwiednie i zaciska palce na wszystkim, co dotknie wewnętrznej strony jego dłoni. W miarę rozwoju dziecko uczy się chwytać z wyłączeniem kciuka, a potem stosuje już chwyt pęsetkowy, który umożliwia podnoszenie z ziemi najmniejszych okruszków. W jaki sposób rozwijać zdolności manualne u dzieci i poprawiać ich precyzję ruchów?

Rozwój ruchowy niemowlęcia to jedna z głównych sfer rozwoju malucha, na podstawie której wnioskuje się o prawidłowościach bądź odchyleniach od norm rozwojowych. Niejedna mama obserwuje swojego szkraba, zważając czy podobnie jak jego rówieśnicy układa dłonie, dźwiga główkę i chwyta grzechotkę albo macha nóżkami. Czasami nie warto sugerować się ramowymi tabelami, które wskazują, jakie umiejętności powinno nabyć dziecko z miesiąca na miesiąc, gdyż każdy maluch jest inny i prezentuje różne tempo rozwoju. Jedne dziecko bardzo wcześnie zaczyna raczkować, by późno zacząć chodzić. Inne niemowlę może w ogóle ominąć fazę pełzania, by od razu zacząć stawiać odważnie pierwsze chwiejne kroczki. Rozwój motoryczny niemowląt stanowi odzwierciedlenie dojrzewającego układu nerwowego, w którym zakodowany jest wrodzony model lokomocji.

Integracja sensoryczna u dzieci, podobnie jak u dorosłych, to ścisła współpraca wszystkich zmysłów, która pozwala wykonywać codzienne czynności. Idąc po schodach, rozmawiając przez telefon i dźwigając torbę z zakupami, nie zastanawiamy się nawet, jak to się dzieje, że udaje nam się wykonać to wszystko jednocześnie, nie myląc piętra, nie potykając się, nie gubiąc wątku rozmowy i nie wysypując zakupów. Efektywne działanie umożliwia nam właśnie integracja sensoryczna, czyli proces odbioru, klasyfikowania, porządkowania i łączenia wrażeń zmysłowych, który w znacznej mierze zachodzi poza naszą świadomością.

Współczesny człowiek zbyt dużo siedzi, a za mało chodzi oraz biega. Podróżujemy samochodem, godzinami przesiadujemy przed komputerem czy telewizorem. Taki siedzący tryb życia jest ściśle powiązany z otyłością i masą towarzyszących jej problemów zdrowotnych, takich jak cukrzyca i depresja.

Amerykański pedagog – dr Paul Dennison – to autor kinezjologii edukacyjnej. Metoda Dennisona umożliwia sprawny i prosty rozwój dziecka poprzez aktywizację połączeń nerwowych i zintegrowanie mózgu z ciałem. Kinezjologia edukacyjna znajduje zastosowanie w terapii dzieci ze specyficznymi trudnościami w nauce. Pozwala pokonać stresy i napięcia, poprawia komunikację, pomaga dzieciom z dysleksją, dysgrafią i dysortografią. Metodę tę wykorzystuje się także w odniesieniu do dzieci z dysfunkcjami powstałymi wskutek wad rozwojowych. Dr Dennison twierdził, że większość problemów intelektualnych i emocjonalnych wynika z braku integracji obu półkul mózgowych, dlatego, by skutecznie przeciwdziałać problemom, należy zsynchronizować pracę mózgu, który jest narządem symetrycznym – składa się z lewej i prawej półkuli.