ciąża po poronieniu

Starania o dziecko mogą trwać latami. Przekonała się o tym para z Wielkiej Brytanii, która przez 11 lat robiła wszystko, żeby być rodzicami. Niestety, każda ciąża kończyła się stratą. "Wiedziałam, że pewnego dnia będziemy mieli małe tęczowe dziecko. Nigdy się nie poddałam" - mówi Gina, która właśnie urodziła wymarzoną córeczkę.

Bonnelowie doczekali się wspólnie 16. dzieci i jak przyznają, są bardzo spełnionymi rodzicami. Natomiast nigdy nie zapomną o siedmiu, które stracili podczas ciąży. "Nigdy nie zapomnę o moich aniołkach - mówi Jeni. - Jestem mamą 23 dzieci".

Strata dziecka, nie ważne na jakim etapie ciąży, to dla rodziców ogromny cios. Para, która z wielką radością przyjęła wiadomość, że wkrótce zostanie rodzicami, musi z dnia na dzień pogodzić się ze świadomością, że ich wymarzone dziecko nie przyjdzie na świat. Rozpacz, gorycz i rozczarowanie to emocje, które towarzyszą im najczęściej. Jedna z mam po stracie umieściła na Instragramie post, w którym pisze: "powinnam być smutna, a czuje się wdzięczna!".

Mimo czterech nieudanych przeszczepów nerki i straty dwojga dzieci, Sophie nie porzuciła nadziei. Marzyła o zostaniu matką. I chociaż ma już 45 lat, urodziła drugie dziecko. 2019 rok nie mógł się zacząć dla niej lepiej.

O poronieniu mówimy, gdy ciąża zakończy się przed upływem 22. tygodnia. Zarodek obumiera i zostaje wydalony z macicy. Tego bolesnego przeżycia doświadcza wiele kobiet — zgodnie z danymi zaprezentowanymi przez March of Dimes, ok. 10-15 proc. ciąż zostaje przerwanych. Odsetek ten może być wyższy i osiągnąć nawet 30 proc., ponieważ wiele kobiet traci dzieci we wczesnym stadium ciąży, jeszcze zanim zorientują się, że będą mamami. Wtedy poronienie jest mylone z comiesięcznym krwawieniem. Z poronieniem i jego skutkami musiały się też zmierzyć znane kobiety — aktorki i piosenkarki. Gwiazdy podzieliły się w mediach bolesnymi doświadczeniami. Dowiedz się, które celebrytki straciły dziecko i jak sobie z tym poradziły. Na następnym slajdzie obejrzysz WIDEO na temat tego, jak szpitale traktują kobiety, które poroniły Zobacz też: Kombinują jak mogą. Wolą wysłać chore dziecko do przedszkola, niż wziąć L4

Puste jajo płodowe jest to ciąża bezzarodkowa. Podczas badania USG stwierdza się brak rozwijającego się zarodka w pęcherzyku ciążowym. Dokładna przyczyna pustego jaja płodowego nie jest znana. Objawy ciąży bezzarodkowej są identyczne jak normalnie rozwijającej się ciąży. Taka patologia ciąży wykrywana jest już najczęściej w pierwszym badaniu ultrasonograficznym w gabinecie ginekologicznym. Zazwyczaj kończy się samoistnym poronieniem. Jeżeli zostaje wykryta i brak jest objawów poronienia, wykonywane jest wyłyżeczkowanie jamy macicy.

Poronienie to nie tylko wstrząs fizyczny dla kobiety ale także psychiczny dla obojga rodziców. Do poronienia ciąży mogą przyczynić się różne czynniki. Aby dowiedzieć się, co było dokładną przyczyną poronienia wymagane jest wykonanie szczegółowych badań diagnostycznych. Zaliczamy do nich m.in. badania hormonalne. Badania endokrynologiczne obejmują oznaczenie poziomu gonadotropin LH i FSH, poziomu prolaktyny, progesteronu, stężenia hormonów tarczycy.

Poronienie jest definiowane jako wydalenie z jamy macicy jaja płodowego przed ukończeniem 22. tygodnia ciąży. Do poronień samoistnych dochodzi stosunkowo często. Szacuje się, że około 15% rozpoznanych ciąż kończy się poronieniem. W niektórych przypadkach może także dochodzić do trzech lub więcej kolejnych poronień i wtedy określamy to jako poronienia nawracające. Niezależnie od tego każde poronienie jest dla kobiety ciężkim przeżyciem i w tym trudnym czasie potrzebuje ona wsparcia ze strony rodziny, a niejednokrotnie także pomocy psychologicznej, zwłaszcza wtedy, gdy jest to już jej kolejne niepowodzenie położnicze i do tej pory nie posiada ona dziecka. Istotną rolę odgrywa także prawidłowa opieka medyczna nad taką pacjentką. O ile w przypadku pierwszego poronienia nie jest konieczne wykonywanie żadnych badań diagnostycznych (należy po prostu odczekać jakiś czas i ponownie starać się zajść w ciążę), o tyle poronienia nawracające wymagają już wnikliwej diagnostyki i wykonania wielu badań w celu znalezienia ich przyczyny i w miarę możliwości zastosowania odpowiedniej terapii w celu uniknięcia kolejnych poronień w przyszłości i wydania na świat zdrowego dziecka.

Dla tych, którzy przeżyli poronienie, decyzja o ponownych staraniach o dziecko może być bardzo trudna. Naukowcy sugerują jednak, że pary powinny podjąć próbę poczęcia dziecka w przeciągu trzech miesięcy, gdyż kobieta ma wtedy większe szanse na zajście w ciążę niż w przypadku, gdy odczeka więcej niż trzy cykle. Wyniki badań pokazują, że jest to aż o 71 proc. bardziej prawdopodobne.

Nietrafione pocieszenia po poronieniu – wielu ludzi nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, jak łatwo, często nieświadomie, zranić kobietę, która niedawno straciła dziecko. Czasami rodzina, przyjaciele chcą dobrze, a powiedzą coś, co jest przyczyną dodatkowego bólu. Ludzie, których nie dotknęła bezpośrednio tragedia poronienia ciąży i straty dziecka, nie wiedzą po prostu, co mogą czuć i przeżywać osieroceni rodzice. Bardzo często wysuwają argumenty „pomniejszające” fakt bycia w ciąży, ponieważ wydaje się im, że lepsza jest taka postawa niż prawdziwa żałoba i rozpamiętywanie wewnętrznej straty i pustki. Warto jednak zastanowić się nad wypowiadanymi słowami. Mają zbyt dużą moc, by rzucać je ot tak…

Ciąża biochemiczna to ciąża obumarła na bardzo wczesnym etapie albo inaczej wczesne poronienie, czyli obumarcie jaja płodowego i wydalenie go. O poronieniu mówi się wtedy, gdy do utraty ciąży dojdzie przed dwudziestym tygodniem jej trwania. Po dwudziestym tygodniu ciąży płód jest w stanie żyć samodzielnie i niezależnie od organizmu matki. Ciąża biochemiczna jest potwierdzana w testach ciążowych, ale jest zbyt wcześnie, by zaobserwować ją podczas badania ginekologicznego lub ultrasonograficznego. O istnieniu ciąży biochemicznej kobiety nie zawsze wiedzą. Często mylą jej objawy, np. ze spóźnioną miesiączką.