ciąża po poronieniach

Australijka opowiedziała o dziwnym spotkaniu, które zapoczątkowało łańcuch niezwykłych wydarzeń w jej życiu. Wszystko zaczęło się od momentu, w którym obca kobieta zasugerowała jej, że może być w ciąży.

Dziennikarka Aleksandra Grysz trzy miesiące temu zamieściła na Instagramie przejmujący wpis. Poinformowała wówczas, że - będąc w trzecim miesiącu ciąży - straciła dziecko. 15 października ponownie zabrała głos w sprawie niełatwych doświadczeń sprzed kilku miesięcy.

"Lepiej teraz niż później", "Płód to nie dziecko", "Będzie następne" - słyszą od lekarzy. - Przyszedł ordynator i powiedział, że na pewno "latałam jak poparzona po mieście" i dlatego zaczęłam krwawić - o doświadczeniach Polek, które poroniły, opowiada Paulina Szydłowska, prezeska i założycielka Fundacji Ronić po Ludzku, która ciążę straciła trzy razy.

Starania o dziecko mogą trwać latami. Przekonała się o tym para z Wielkiej Brytanii, która przez 11 lat robiła wszystko, żeby być rodzicami. Niestety, każda ciąża kończyła się stratą. "Wiedziałam, że pewnego dnia będziemy mieli małe tęczowe dziecko. Nigdy się nie poddałam" - mówi Gina, która właśnie urodziła wymarzoną córeczkę.

Bonnelowie doczekali się wspólnie 16. dzieci i jak przyznają, są bardzo spełnionymi rodzicami. Natomiast nigdy nie zapomną o siedmiu, które stracili podczas ciąży. "Nigdy nie zapomnę o moich aniołkach - mówi Jeni. - Jestem mamą 23 dzieci".

Laura Worsley i jej partner przeszli długą drogę do tego, żeby zostać rodzicami. Kobieta poroniła 13 razy i była bliska porzucenia marzeń o biologicznym dziecku. Dzięki nowoczesnemu leczeniu niepłodności w końcu udało jej się zostać mamą. Ta historia chwyta za serce.

Mimo czterech nieudanych przeszczepów nerki i straty dwojga dzieci, Sophie nie porzuciła nadziei. Marzyła o zostaniu matką. I chociaż ma już 45 lat, urodziła drugie dziecko. 2019 rok nie mógł się zacząć dla niej lepiej.

Strata dziecka, nawet tego jeszcze nienarodzonego, to jedna z największych tragedii dla rodziców. Maluszek w łonie matki zajmuje często bardzo ważne miejsce w życiu rodziny. Rodzice wyobrażają sobie, jak będzie wyglądać, kiedy się urodzi, kim będzie w przyszłości, snują plany co do jego osoby. Przerwanie ciąży jest straszną traumą dla obojga rodziców, ale poronienie szczególnie dotkliwie przeżywa kobieta, która czuje się odpowiedzialna za podtrzymywanie życia rozwijającego się w niej szkraba. Jak odróżnić naturalny stan żałoby matki od depresji po poronieniu?

Poronienie to nie tylko wstrząs fizyczny dla kobiety ale także psychiczny dla obojga rodziców. Do poronienia ciąży mogą przyczynić się różne czynniki. Aby dowiedzieć się, co było dokładną przyczyną poronienia wymagane jest wykonanie szczegółowych badań diagnostycznych. Zaliczamy do nich m.in. badania hormonalne. Badania endokrynologiczne obejmują oznaczenie poziomu gonadotropin LH i FSH, poziomu prolaktyny, progesteronu, stężenia hormonów tarczycy.

Wokół poronienia krąży wiele mitów. Mało tego, w internecie aż gęsto od nieprawdziwych informacji na temat możliwych przyczyn poronienia oraz tego, jak należy postępować po utracie ciąży. Niestety informacje te często powielane są przez same internautki, co wywołuje jeszcze większą dezorientację wśród kobiet.

Ciąża jajowodowa to jeden z rodzajów ciąży pozamacicznej, a więc takiej która rozwija się poza granicami macicy. To jedna z najczęstszych przyczyn poronienia ciąży u kobiet. Wyróżniamy 3 rodzaje ciąży jajowodowej: ciąża jajowodowa bańkowa, cieśniowa i śródścienna. W przypadku, gdy ciąża ektopowa prowadzi do pęknięcia jajowodu, pojawiają się objawy wstrząsu, co może doprowadzić do śmierci kobiety. Każda ciąża jajowodowa wymaga wykonania zabiegu, jakim jest laparotomia.

Nietrafione pocieszenia po poronieniu – wielu ludzi nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, jak łatwo, często nieświadomie, zranić kobietę, która niedawno straciła dziecko. Czasami rodzina, przyjaciele chcą dobrze, a powiedzą coś, co jest przyczyną dodatkowego bólu. Ludzie, których nie dotknęła bezpośrednio tragedia poronienia ciąży i straty dziecka, nie wiedzą po prostu, co mogą czuć i przeżywać osieroceni rodzice. Bardzo często wysuwają argumenty „pomniejszające” fakt bycia w ciąży, ponieważ wydaje się im, że lepsza jest taka postawa niż prawdziwa żałoba i rozpamiętywanie wewnętrznej straty i pustki. Warto jednak zastanowić się nad wypowiadanymi słowami. Mają zbyt dużą moc, by rzucać je ot tak…

Zaśniad groniasty to niezłośliwa postać ciążowej choroby trofoblastycznej. W Europie występuje dosyć często, ponieważ w częstości 1:1000. Wynika z zapłodnienia nieprawidłowej komórki jajowej lub zapłodnienia przez 2 plemniki. Wyróżniamy zaśniad groniasty całkowity i częściowy. Niekiedy może przejść w złośliwy nowotwór nabłonka kosmówki – kosmówczaka, dlatego też zawsze kobieta, u której wykryto zaśniad badana jest pod kątem kosmówczaka.