beta hcg po poronieniu

Szacuje się, że ciążę traci około 20% kobiet, a około 50% nawet nie wiedząc, że jest w ciąży. Dla par oczekujących potomstwa, poronienie jest bardzo bolesnym doświadczeniem, w którym powrót do stanu równowagi psychicznej bywa czasem długi i ciężki. Poronieniem określa się przedwczesne wydalenie płodu do momentu, w którym nie ma możliwości utrzymania go przy życiu. Przyczyny takiego stanu mogą leżeć po stronie matki, jak również po stronie płodu. Zdarza się, że do poronienia dochodzi na tyle wcześnie, że krwawienie i bóle podbrzusza, będące jego objawem, myli się z symptomami nieco spóźnionej miesiączki. Jakie są przyczyny poronień? Czy można im zapobiec?

Wewnątrzmaciczne obumarcie płodu to dramatyczna sytuacja dla każdej rodziny, a przede wszystkim dla kobiety oczekującej dziecka. Obumarcie płodu to zgon dziecka w macicy matki, który nastąpił przed jego urodzeniem, wydobyciem bądź wydaleniem. Często w ciągu dwóch tygodni od obumarcia płodu dochodzi do jego poronienia. O poronieniu mówimy wtedy, gdy ciąża kończy się urodzeniem płodu przed 22. tygodniem ciąży. Kobieta w ciąży, która dowiaduje się o tym, że jej dziecko nie żyje, przeżywając rozpacz, zadaje sobie pytanie - dlaczego tak się stało?

Po poronieniu musisz się uporać nie tylko z własnymi emocjami i dojść do równowagi psychicznej, ale również przygotować się na zmiany w cyklu miesiączkowym. Organizm musi się oswoić z gwałtowną zmianą hormonalną po stracie ciąży. Jednym z dręczących pytań jest to, kiedy nastąpi powrót do regularnego miesiączkowania i kiedy pojawi się pierwsza po poronieniu miesiączka. Pamiętaj, że aby na nowo zaczęły się regularne cykle, organizm musi przetworzyć informację, że nie jesteś już w ciąży.

Poronienie jest definiowane jako wydalenie z jamy macicy jaja płodowego przed ukończeniem 22. tygodnia ciąży. Do poronień samoistnych dochodzi stosunkowo często. Szacuje się, że około 15% rozpoznanych ciąż kończy się poronieniem. W niektórych przypadkach może także dochodzić do trzech lub więcej kolejnych poronień i wtedy określamy to jako poronienia nawracające. Niezależnie od tego każde poronienie jest dla kobiety ciężkim przeżyciem i w tym trudnym czasie potrzebuje ona wsparcia ze strony rodziny, a niejednokrotnie także pomocy psychologicznej, zwłaszcza wtedy, gdy jest to już jej kolejne niepowodzenie położnicze i do tej pory nie posiada ona dziecka. Istotną rolę odgrywa także prawidłowa opieka medyczna nad taką pacjentką. O ile w przypadku pierwszego poronienia nie jest konieczne wykonywanie żadnych badań diagnostycznych (należy po prostu odczekać jakiś czas i ponownie starać się zajść w ciążę), o tyle poronienia nawracające wymagają już wnikliwej diagnostyki i wykonania wielu badań w celu znalezienia ich przyczyny i w miarę możliwości zastosowania odpowiedniej terapii w celu uniknięcia kolejnych poronień w przyszłości i wydania na świat zdrowego dziecka.