Przejdź na WP

Rak jądra

Rak jądra należy do najczęstszych nowotworów złośliwych wśród mężczyzn w wieku między 20. a 40. rokiem życia. Rak jądra wywodzi się z grupy guzów litych. Potocznie nazwą tą obejmuje się wszystkie grupy nowotworów jądra, które można podzielić na zarodkowe i niezarodkowe. 95% guzów jądra powstaje z tkanki zarodkowej (seminoma). Przyczyny przekształceń nowotworowych w jądrze nie są znane. Być może pewną rolę w rozwoju choroby odgrywają substancje toksyczne. Rak jądra charakteryzuje się dużą złośliwością i agresywnym przebiegiem klinicznym.

Zobacz film: "Choroby, na które powinnaś się zaszczepić przed ciążą"

spis treści

1. Czynniki ryzyka rozwoju raka jądra

Badania na raka jądra
Badania na raka jądra

Rak jądra należy do najczęstszych nowotworów złośliwych wśród mężczyzn w wieku między 20. a 40. rokiem...

zobacz galerię

Rak jądra stanowi około 1% wszystkich nowotworów złośliwych. Obserwacje kliniczne pozwalają wyodrębnić dwa szczyty zachorowań. Pierwszy obejmuje mężczyzn w wieku 19-29 lat. Drugi szczyt zachorowań dotyczy mężczyzn w wieku 60-75 lat. W starszej grupie wiekowej pacjentów najczęstszym nowotworem jądra jest nasieniak. Ryzyko zachorowania zależy również od rasy. Rak jądra rozwija się rzadziej u mężczyzn rasy afrykańskiej niż u mężczyzn rasy białej. Czynnikami ryzyka rozwoju nowotworu jądra są:

  • rak jądra występujący w rodzinie, np. u brata lub ojca,
  • wnętrostwo, czyli niezstąpione jądro,
  • niepłodność,
  • różne zespoły obojnactwa,
  • zespół Klinefeltera,
  • zakażenie wirusem HIV.

2. Objawy raka jądra

Nowotwór jądra łatwo wykryć przez badanie palpacyjne, dlatego lekarze zalecają młodym mężczyznom przed 20. rokiem życia tzw. samobadanie jąder raz w miesiącu. Charakterystycznymi objawami raka jądra są:

  • uczucie ciężkości w mosznie,
  • bezbolesne powiększenie jądra,
  • guzek wyczuwalny w obrębie moszny,
  • szybko narastające powiększenie moszny na skutek gromadzenia się w niej płynu.

Czasami, choć rzadko, pojawiają się dolegliwości bólowe. Z powodu ignorowania wczesnych objawów choroby albo z obawy przed potwierdzeniem własnych podejrzeń, pacjenci często zgłaszają się do lekarza po wielu tygodniach lub nawet miesiącach od zauważenia pierwszych niepokojących symptomów. W takich przypadkach choroba nowotworowa jest już zaawansowana. Zamiast prostego zabiegu chirurgicznego konieczne staje się wdrożenie chemioterapii.

Rak jądra bardzo szybko daje przerzuty do węzłów chłonnych i innych narządów, dlatego każdy kolejny tydzień zwłoki w leczeniu zmniejsza szanse pacjenta na wyzdrowienie. Nieleczony nowotwór jądra prowadzi do zgonu w ciągu jednego do dwóch lat. Przy jakimkolwiek podejrzeniu wystąpienia raka jądra najlepiej czym prędzej skonsultować się z lekarzem – onkologiem, urologiem lub chirurgiem. Konieczne okaże się przeprowadzenie badania USG jąder.

3. Diagnostyka i leczenie raka jądra

Do lekarza należy zgłosić się po stwierdzeniu jakichkolwiek zmian w czasie samobadania jąder. Lekarz może zweryfikować podejrzenie pacjenta, wykonując następujące badania diagnostyczne:

  • USG jąder,
  • oznaczenie stężenia markerów nowotworowych: AFP, hCG, LDH,
  • badanie histopatologiczne usuniętego jadra.

Aby określić stopień zaawansowania nowotworu, należy wykonać tomografię komputerową jamy brzusznej, miednicy i klatki piersiowej, a także tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny mózgu – zwłaszcza przy objawach klinicznych sugerujących przerzuty mózgowe.

W przypadku podejrzenia guza jądra w żadnym razie nie wolno go nakłuwać, ponieważ taki zabieg zwiększa niebezpieczeństwo powstania przerzutów. Nowotwór usuwa się chirurgicznie wraz ze zmienionym chorobowo jądrem, najądrzem i powrózkiem nasiennym. Amputacja jądra zajętego przez nowotwór – z dostępu przez pachwinę – to orchidektomia. Dla poprawy samopoczucia psychicznego pacjenta istnieje możliwość umieszczenia w worku mosznowym silikonowej protezy, podobnej jak w przypadku protezy biustu.

Pozostałe drugie jądro wystarcza do zapewnienia wszystkich funkcji tych gruczołów. Zachowana zostaje zdolność współżycia płciowego i płodność. W niektórych przypadkach konieczne jest, aby w czasie operacji usunąć także węzły chłonne tylnej ściany otrzewnej. Często wskazane jest kontynuowanie leczenia po zabiegu poprzez farmakoterapię – chemioterapia. Do tej pory nie ma żadnych dowodów na skuteczność medycyny naturalnej oraz niekonwencjonalnej. Życie z chorobą może ułatwić psychoterapia.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.