Pokaż kategorie Parenting.pl
Pokaż kategorie

Przepuklina pępkowa

Przepuklina pępkowa to wada wrodzona, pojawiająca się najczęściej u dzieci z niską wagą urodzeniową i wcześniaków. Oznacza, że pierścień pępkowy, część powłok brzusznych, jest niedomknięty, a przez niego mogą wybrzuszać się jelita. Okolice pępka to najczęstsze miejsce, w którym dochodzi do przepuklin u niemowląt. Przepuklina pępkowa, czyli występująca bardzo blisko lub w miejscu pępka, występuje u niemowląt. U dorosłych spotyka się raczej przepukliny okołopępkowe.

Objawy przepukliny pępkowej

Głównym objawem tego typu przepukliny jest uwypuklenie na brzuszku dziecka, w okolicach pępka. To miękki guzek, zwiększający lub pojawiający się przy płaczu dziecka lub kaszlu. Powinien chować się pod wpływem delikatnego ucisku. W większości przypadków przepuklina jest mała, ma około 0,5 centymetra średnicy i nie daje objawów bólowych u dziecka.

Przyczyną przepukliny pępkowej jest wrodzona wada anatomiczna, niezrośnięcie się pierścienia pępkowego. Nie powodują jej kolki ani napinanie się dziecka podczas płaczu czy krzyku, ani nieprawidłowości w podwiązaniu pępowiny po porodzie. W życiu płodowym jelita dziecka rozwijają się poza jamą brzuszną. Przemieszczają się do brzucha przez pierścień pępkowy, który po jakimś czasie zarasta. Może się zdarzyć, że nie zdąży się całkowicie zamknąć lub nie będzie się zrastał prawidłowo.

Możliwym powikłaniem w przypadku dużych przepuklin, powyżej 2,5 centymetra średnicy, jest uwięźnięcie jelita. Pojawia się wtedy, kiedy wystający fragment jelita utyka na zewnątrz jamy brzusznej. Prowadzi to do martwicy tego fragmentu jelita, jeśli nie rozpocznie się jak najszybciej operacji. Uwięźnięcie jelita objawia się z kolei rozpaczliwym płaczem dziecka i wymiotami. Dziecko nie oddaje także stolca.

Leczenie przepukliny pępkowej

Przepukliny do 1 centymetra średnicy zazwyczaj zrastają się same w przeciągu roku lub dwóch lat życia dziecka. Osłabine mięśnie ulegają wzmocnieniu w miarę rozwoju dziecka. Trzeba jednak obserwować malucha, czy przepuklina się nie powiększa i czy da się delikatnie wcisnąć przepuklinę do środka. Dobrze jest w tym czasie jak najczęściej kłaść dziecko na brzuchu. W przypadku dużych przepuklin, o średnicy około 2,5 centymetra i więcej, niedających się sprowadzić z powrotem do brzuszka, raczej nie ma co liczyć na samoistne zrośnięcie. Operacja przepukliny konieczna jest u dziecka, jeśli skończyło 3 lata, a przepuklina nie zamknęła się samoistnie.

Początkowo można stosować specjalne plastry na przepuklinę. Zakłada je chirurg i muszą pozostać na brzuchu dziecka przez 3 tygodnie. Przez ten czas nie wolno ich zamoczyć. Po ich zdjęciu można wykąpać dziecko, a w przeciągu doby - jeśli przepuklina jest nadal obecna - zakładane są znowu, także na 3 tygodnie. Takie leczenie przepukliny ma swoich zwolenników i przeciwników. Ich zaletą jest nieinwazyjność. Wadą - podrażnianie skóry dziecka.

Jeśli plastry nie pomogą, konieczna może okazać się operacja chirurgiczna o nazwie hernioplastyka. To klasyczny zabieg w leczeniu przepukliny pępkowej. Jest przeprowadzana w znieczuleniu ogólnym i trwa około 30 minut. Blizna pooperacyjna znajduje się na dolnej krawędzi pępka, więc nie jest szczególnie widoczna.

Polecane wideo:

Komentarze

dyskusje na forum

Skret jaderka

~Zaniepokojona Mama • ostatni post 2 miesiące temu

1
Artykuły Przepuklina pępkowa
Przepuklina pępkowa

Operowanie przepukliny pępkowej

Operowanie przepukliny pępkowej

Operacja przepukliny pępkowej jest operacją konieczną w przypadku osób dorosłych. W przypadku dzieci, sytuację ocenia lekarz. Zwykle mała, wrodzona przepuklina pępkowa nie wymaga interwencji chirurgicznej.

Przepuklina pępkowa

Operacja przepukliny pępkowej

Operacja przepukliny pępkowej jest operacją konieczną w przypadku osób dorosłych. W przypadku dzieci, sytuację ocenia lekarz. Zwykle mała, wrodzona (...) przepuklina pępkowa nie wymaga interwencji chirurgicznej. Jeśli jednak sama się nie cofnie do 4-5 roku życia, konieczna będzie operacja

Choroby i dolegliwości malucha

Przepuklina u dzieci

oraz przepuklina pępkowa. Przepuklina pachwinowa Objawem przepukliny pachwinowej jest wybrzuszenie w pachwinie, które jest widoczne zwłaszcza (...) , które mają w rodzinie przypadki tej dolegliwości. Przepuklina pępkowa Niektóre dzieci rodzą się z osłabieniem lub otworem w mięśniach brzucha wokół pępka

Choroby i dolegliwości malucha

Przepuklina pępkowa u dzieci

Przepuklina pępkowa u dzieci

Przepuklina pępkowa pojawia się, gdy jelito, tkanka tłuszczowa lub płyn przeciskają się przez słaby punkt w mięśniach brzucha dziecka. W rezultacie powstaje wybrzuszenie w pobliżu pępka lub w jego środku. Przepuklina może wyglądać jak obrzęk pępka. Przypadłość ta może być obecna u dziecka już w momencie narodzin. Przepuklina pępkowa nie jest zwykle bolesna lub groźna, i często sama ustępuje nawet bez podjęcia leczenia. Przyczyny i objawy przepukliny pępkowej Mięśnie i inne tkanki formujące się w miejscu, w którym naczynia krwionośne pępowiny są połączone z ciałem płodu określa się mianem pierścienia pępkowego. Pierścień ten zamyka się zwykle jeszcze przed urodzeniem dziecka. Może się jednak zdarzyć, że tak się nie stanie. Wówczas tkanka może wybrzuszać się przez przerwę, tworząc przepuklinę. Lekarze nie wiedzą, czym jest to spowodowane. Przepuklina pępkowa jest zazwyczaj widoczna u dziecka kilka tygodni po porodzie, gdy kikut pępowiny odpadnie. Czasami jednak przypadłość ta pojawia się, gdy dziecko jest nieco starsze. Gdy dziecko ma przepuklinę pępkową, rodzice mogą dostrzec miękkie wybrzuszenie pod skórą pępka, które lekarz może częściowo wcisnąć do środka. Przepuklina może być bardziej widoczna, gdy dziecko siedzi, stoi lub wysila mięśnie brzucha, płacząc, kaszląc lub wypróżniając się. Rozmiar przepukliny różni się u poszczególnych dzieci, wybrzuszenie rzadko osiąga jednak rozmiar 2,5 cm. Większość dzieci nie odczuwa bólu w związku z tą przypadłością. Jeśli jednak dziecko wymiotuje lub ma oznaki infekcji (zaczerwienienie lub obrzęk w okolicy pępka), należy skontaktować się z lekarzem. Diagnoza i leczenie przepukliny u dzieci Lekarz jest zwykle w stanie zdiagnozować u dziecka przepuklinę pępkową, oglądając brzuch małego pacjenta. Jeśli dziecko ma przepuklinę, pediatra sprawdza jej rozmiar i kształt, a także upewnia się, czy można wcisnąć ją z powrotem. Jeżeli przepuklina zaczyna się zamykać, należy regularnie pojawiać się z dzieckiem na wizytach kontrolnych. Przepuklina pępkowa zanika zwykle samoistnie jeszcze przed ukończeniem przez dziecko pierwszego roku życia. Jeśli przepuklina nie zamknie się przed piątymi urodzinami dziecka, najprawdopodobniej konieczna będzie operacja. Zabieg chirurgiczny może być przeprowadzony nawet wcześniej, jeżeli przepuklina jest duża i nie wydaje się zamykać przed drugimi urodzinami dziecka, a także gdy pojawia się dodatkowy problem, na przykład infekcja. Operacja jest wskazana również wtedy, gdy rodzice lub dziecko nie akceptują jej wyglądu. Oprócz usunięcia przepukliny można zdecydować się na poprawę wyglądu pępka (...) , gdy przepuklina

Badanie przesiewowe noworodków

Przepuklina u noworodka

przepuklina występuje zwykle wokół pępka (przepuklina pępkowa) lub w pachwinie (przepuklina pachwinowa). Przypadłość ta może rozwinąć się w ciągu pierwszych miesięcy życia dziecka z powodu słabości mięśni brzucha, ale niektóre dzieci mają przepuklinę już w chwili przyjścia na świat. Często zdarza się, że przepuklina zostaje zdiagnozowana dopiero po kilku tygodniach. Przyczyny przepukliny u dzieci Ryzyko wystąpienia przepukliny u dziecka jest większe, jeśli jego rodzice lub rodzeństwo mieli przepuklinę w okresie niemowlęcym. Prawdopodobieństwo przepukliny wzrasta również w przypadku mukowiscydozy, rozwojowej dysplazji biodra, niezstąpionych jąder oraz nieprawidłowości w budowie cewki moczowej. Warto uświadomić sobie, że powody pojawienia się u dziecka przepukliny pępkowej i pachwinowej nie są takie same. Przepuklina pachwinowa występuje u 1-3% wszystkich dzieci, znacznie częściej u chłopców niż u dziewczynek. W miarę jak płód płci męskiej rośnie i dojrzewa w czasie ciąży, jądra rozwijają się w brzuchu i następnie obniżają się do moszny przez kanał pachwinowy. Wkrótce po urodzeniu kanał pachwinowy zamyka się, uniemożliwiając cofanie się jąder do brzucha. Jeśli jednak kanał nie zamknie się do końca, fragment jelita może przeciskać się do kanału pachwinowego, powodując przepuklinę. Mimo iż dziewczynki nie mają jąder, występuje u nich kanał pachwinowy, co oznacza, że również u nich może pojawić się przepuklina. Przypadłość ta jest częstsza u wcześniaków. Objawy przepukliny są widoczne zwykle w prawej pachwinie, choć mogą pojawić się po obu stronach. Przepuklina pępkowa występuje u około 10% dzieci, przy czym częściej diagnozuje się ją u dziewczynek. Na jej wystąpienie narażone są głównie wcześniaki. Do powstania przepukliny przyczynia się budowa anatomiczna dzieci. Gdy płód rośnie i rozwija się w czasie ciąży, w mięśniach brzucha znajduje się małe otwarcie, przez które przechodzi pępowina, łącząc matkę z dzieckiem. Po porodzie otwarcie to zamyka się w miarę jak dziecko rośnie. Czasami jednak te mięśnie nie łączą się do końca i pozostaje niewielka przerwa. Wówczas jelito może przemieszczać się przez to otwarcie i powodować przepuklinę. Objawy i diagnoza przepukliny u noworodka Mimo iż przepuklina występuje zwykle już u noworodka, wielu rodziców dostrzega jej symptomy dopiero po kilku tygodniach lub wręcz miesiącach. Przepuklina pachwinowa może objawiać się wybrzuszeniem lub obrzękiem w pachwinie albo mosznie. Obrzęk może nasilać się, gdy dziecko płacze i zmniejszać się w chwilach relaksu. Jeśli lekarz lekko naciska na wybrzuszenie, gdy dziecko jest spokojne i leży na wznak, przepuklina staje się mniejsza lub znika. Natomiast przepuklina pępkowa wygląda jak obrzęk lub wybrzuszenie w okolicy pępka. Zwykle zachowuje się jak przepuklina pachwinowa, zmniejszając się, gdy dziecko jest zrelaksowane. Jeśli przepuklina nie cofa się, fragment jelita może utknąć w osłabionej partii mięśnia brzucha. Wówczas u dziecka mogą pojawić się następujące objawy: pełny, okrągły brzuch, wymioty, ból lub rozdrażnienie, zaczerwienienie lub odbarwienie skóry, gorączka. Diagnozę przepukliny można postawić na podstawie badania dziecka. Lekarz musi sprawdzić, czy wybrzuszenie można cofnąć do jamy brzusznej, czy też nie. Pediatra może zalecić wykonanie badania USGlub RTG jamy brzusznej, zwłaszcza jeśli przepuklina nie cofa się. Leczenie przepukliny Sposób leczenia tej przypadłości zależy od wielu czynników: wieku i stanu zdrowia dziecka, rodzaju przepukliny, tego, czy przepuklina cofa się, tolerancji dziecka na leki oraz od preferencji lekarza. W przypadku przepukliny pachwinowej konieczna jest operacja. Przeprowadza się ją możliwie szybko po wykryciu tej przypadłości, gdyż jelito może utknąć w kanale pachwinowym. Wówczas dopływ krwi do jelita może być odcięty, a samo jelito może doznać uszkodzenia. W czasie zabiegu dziecko jest znieczulone. Chirurg wykonuje małe nacięcie i umieszcza fragment jelita z powrotem w jamie brzusznej. Następnie zszywa mięśnie. Operacja jest stosunkowo prostym zabiegiem. Mały pacjent może zwykle wrócić do domu jeszcze tego samego dnia. U wielu dzieci dotkniętych przepukliną pępkową następuje samoistne wyleczenie tej przypadłości jeszcze przed pierwszymi urodzinami. Niemal wszystkie przypadki przepukliny ustępują do piątego roku życia. Jeśli jednak z czasem przepuklina jest coraz większa, nie cofa się i jest obecna po trzecich urodzinach dziecka, lekarz może zalecić operację. Przebiega ona niemal identycznie jak w przypadku operacji przepukliny pachwinowej. Ryzyko nawrotu przepukliny jest niewielkie. Przypadłość może jednak wrócić, gdy doszło do uszkodzenia jelita. (...) Przepuklina ma miejsce, gdy odcinek jelita wystaje przez słaby punkt w mięśniach brzucha. Wówczas pod skórą widać miękkie wybrzuszenie. U dzieci

Przepuklina pachwinowa

Problemy z przepukliną pachwinową

Problemy z  przepukliną pachwinową

Operacja przepukliny pachwinowej to obecnie najczęściej operacja laparoskopowa, rzadziej tradycyjna operacja chirurgiczna. Przepuklina pachwinowa (...) u osoby dorosłej nie cofnie się sama i wymaga leczenia chirurgicznego. Im mniejsza przepuklina, tym lepsze rokowania po operacji.

Refluks żołądkowo-przełykowy

Nieprawidłowości u dzieci

Przepuklina pępkowa, wodniak jądra, powiększony gruczoł piersiowy, czyli niegroźne nieprawidłowości u naszych dzieci. Tuż po porodzie rodzice, a (...) antybiotyków, szczególnie jeśli matka miała chlamydię. Przepuklina pępkowa – nie jest bolesna dla dziecka, powoduje ją naturalne osłabienie ściany mięśniowej brzucha. Takie osłabienie powoduje uwypuklenie na zewnątrz fragmentu jelit. Ryzyko uwięzienia pozostaje niewielkie i w większości przypadków przepuklina zamyka się samoistnie w ciągu pierwszych pięciu lat życia, w miarę rozwoju mięśni brzucha. Ziarniak pępkowy – kikut pępowiny przysycha i oddziela się samoistnie pod koniec pierwszego tygodnia życia. Jeśli zwiększa się wydzielina z pępka i jest bardziej lepka niż w pierwszych dniach, należy pobrać wymaz z ranki, by ustalić, czy dziecku nie jest potrzebny antybiotyk. Ziarniak pępkowy jest fragmentem bliznowatej tkanki, ujawniającej się w miejscu odpadnięcia kikuta w postaci żywoczerwonego połyskliwego wybrzuszenia w fałdach pępka. Jeśli nie ustąpi samoistnie, łatwo usuwa się go metodą kauteryzacji (przyżegania) z użyciem azotanu srebra. Zabieg nie jest bolesny, ponieważ ziarnina nie zawiera włókien nerwowych. Przyrośnięcie języka – wędzidełko jest niewielkim pasmem błony śluzowej między podstawą języka a dnem jamy ustnej. U niektórych dzieci wędzidełko jest krótsze niż przeciętne i może ograniczać swobodę ruchów języka. W większości przypadków wędzidełko wydłuża się samoistnie w ciągu pierwszego roku życia i nie wymaga dodatkowej ingerencji. Jeśli okaże się, że dziecko ma problemy z mową, może pomóc mały zabieg chirurgiczny poluzowania wędzidełka. Pozycyjne zniekształcenie stopy – czasami dziecko rodzi się ze stópką skierowaną ku dołowi i piętką podwiniętą na zewnątrz. Jest to następstwo przymusowego ułożenia kończyn w macicy. Wymaga to zabiegów manualnych – wyciąganie stopy przy każdej zmianie pieluch. Jeśli te zabiegi nie przyniosą rezultatów należy podejrzewać poważniejszą wadę anatomiczną, tzw. stopę końsko-szpotawą. Wówczas należy zwrócić się o pomoc do ortopedy, który pokieruje dalszym leczeniem. Wodniak jądra – jedno- lub obustronne powiększenie worka mosznowego z powodu zebranego w nim płynu. W większości przypadków otaczająca jądra torebka zamyka się, a płyn zostaje wchłonięty. Jeśli ten proces ulegnie zakłóceniu, należy wybrać się do chirurga, który skoryguje wadę podczas zabiegu. Pamiętajmy, że większość z tych drobnych nieprawidłowości nie ma większego lub żadnego wpływu na zdrowie dziecka, a wiele z nich cofa się samoistnie. Ważne, by dziecko było pod dobrą opieką pediatry, który w razie problemów będzie potrafił nas odpowiednio pokierować i wdrożyć leczenie.

Dziecięce choroby

Zespół Beckwitha-Wiedemanna

Zespół Beckwitha-Wiedemanna (BWS - Beckwith-Wiedemann Syndrome) jest zespołem poważnych wad wrodzonych, charakteryzujących się nadmiernym wzrostem, przerostem organów oraz innymi objawami. Krytyczny dla tej choroby jest okres niemowlęcy. W tym czasie u dziecka może dojść do rozwoju choroby nowotworowej. Dzieci, które przejdą ten okres rozwijają się jednak stosunkowo prawidłowo, chociaż ich rozwój intelektualny może być niekiedy lekko opóźniony. Przyczyny i objawy zespołu Beckwitha-Wiedemanna Przyczyny zespołu Beckwitha-Wiedemanna nie są do końca poznane. W większości przypadków schorzeniu towarzyszy defekt chromosomu 11. Do objawów tej choroby należą: defekty ściany jamy brzusznej - przepuklina pierścienia pępkowego, przepuklina pępkowa, fałdy małżowin usznych, powiększenie tkanek i organów, nadmierny wzrost noworodka, duże, odstające uszy, przerosty języka, letarg, niski poziom glukozy we krwi po urodzeniu (hipoglikemia noworodków), małogłowie, wnętrostwo (niezstąpienie jąder). Diagnostyka i leczenie zespołu Beckwitha-Wiedemanna Do badań stosowanych w celu rozpoznania zespołu Beckwitha-Wiedemanna stosuje się badanie stężenia glukozy we krwi, badania genetyczne w celu wykrycia nieprawidłowości w chromosomie 11, obrazowanie rezonansu magnetycznego, tomografię komputerową, USG i badanie rentgenowskie jamy brzusznej, a także rentgen kości długich. Ze względu na fakt, iż zespół Beckwitha-Wiedemanna jest chorobą genetyczną, nie ma możliwości jej zapobiegania. Nie ma również dostępnej metody leczenia przyczynowego tego schorzenia, a jedynie leczenie objawowe. Noworodkom z hipoglikemią podawana jest kroplówka, natomiast defekty ściany jamy brzusznej korygowane są operacyjnie. Dzieci cierpiące na BWS są szczególnie narażone na niektóre typy nowotworów, w tym guza Wilmsa i raka nadnercza, dlatego niezwykle ważne jest monitorowanie ich rozwoju. Niemowlęta cierpiące na BWS trudniej jest karmić ze względu na przerost języka. Z tego samego powodu pojawiają się trudności z oddychaniem. Częstym powikłaniem jest także hipoglikemia, napady padaczkowe oraz rozwój chorób nowotworowych. BWS jest chorobą, której nie da się zapobiec. Z tego względu osoby z historią tego schorzenia w rodzinie powinny zdecydować się na konsultację z genetykiem, podczas której można uzyskać informację o stopniu ryzyka urodzenia dziecka z zespołem Beckwitha-Wiedemanna.

Spadek masy ciała

Niedoczynność tarczycy u niemowląt

, wole, nieprawidłowo niskie napięcie mięśniowe, obrzęk twarzy, zimne kończyny, gęste i szorstkie włosy nisko na czole, duże ciemiączko, przepuklina (...) pępkowa oraz zahamowany lub zatrzymany wzrost. Wrodzona niedoczynność tarczycy jest bardziej powszechna u dzieci, które mają inne wrodzone wady (głównie

Badanie stawów biodrowych

Zdrowie noworodka

. Gdy występuje gorączka, letarg, brak apetytu, ospałość. Gdy żółtaczka nie ustępuje po 10 dniach lub pogłębia się zażółcenie. Przepuklina pępkowa Powstaje (...) - cofanie się pokarmu z żołądka do przełyku. Wnętrostwo - niezstąpienie jąder lub jądra do worka mosznowego. Przepuklina pachwinowa - wpuklenie