Pokaż kategorie Parenting.pl
Pokaż kategorie

Na czym polega zapłodnienie in vitro?

Zapłodnienie in vitro to proces, podczas którego dochodzi do ręcznego połączenia komórek jajowych i plemników na płytce laboratoryjnej. Jeśli dojdzie do zapłodnienia, embrion umieszczany jest w macicy.

1. Co to jest zapłodnienie in vitro?

Zapłodnienie in vitro może być wykorzystywane w leczeniu niepłodności każdego typu, oprócz niepłodności spowodowanej przez anatomiczne problemy macicy, np. przez ciężkie wewnątrzmaciczne zrosty. Jest ono zalecane parom, które przynajmniej przez rok podejmowały starania o poczęcie dziecka i występuje u nich jeden lub więcej z następujących problemów:

  • zablokowane jajowody lub zrosty w macicy;
  • męska niepłodność (mała liczba plemników lub niska ich ruchliwość);
  • nie powiodła się stymulacja jajników przez 2-4 cykli i inseminacja domaciczna;
  • zaawansowany wiek kobiety – ponad 38 lat;
  • zmniejszenie rezerwy jajnikowej, co oznacza mniejszą ilość jaj,
  • ciężkie endometriozy;
  • niewyjaśniona niepłodność przy próbie inseminacji – to znaczy, że standardowe testy płodności nie znalazły przyczyny problemu.

2. Etapy sztucznego zapłodnienia

Badanie przed in vitro

Skuteczność in vitro w największym stopniu uzależniona jest od wieku i stanu zdrowia przyszłej matki. W Polsce nie prowadzi się centralnych statystyk powodzenia...

Zapłodnienie in vitro składa się z pięciu podstawowych kroków:

  1. Obserwacja i stymulowanie wzrostu komórek jajowych
    Kobieta otrzymuje leki, które pozwalają kontrolować wzrost pęcherzyków i zwiększą szanse na pobranie kilku jajeczek w jednym cyklu kobiety. Potrzeba ich kilka, ponieważ niektóre z nich nie rozwiną się po pobraniu. Samo dojrzewanie komórek jajowych jest monitorowane za pomocą USG. Bada się również poziom hormonów u kobiety.
  2. Pobranie komórek jajowych
    Jajeczka pobiera się podczas drobnego zabiegu chirurgicznego. Podczas niego pod kontrolą USG wprowadza się igłę poprzez macicę i aspiruje jajeczka. Aby usunąć wszelkie niedogodności, podaje się znieczulenie. Niektóre kobiety czują po zabiegu skurcze, które zazwyczaj ustępują następnego dnia, a uczucie pełności i rozpierania może trwać kilka tygodni.
  3. Zabezpieczenie spermy
    Sperma pobierana jest zwykle poprzez jej ejakulację i przygotowywana do połączenia jej z komórką jajową.
  4. Połączenie komórki jajowej i plemników w laboratorium i stworzenie sprzyjających warunków do zapłodnienia i wczesnego wzrostu embrionu
    W tym procesie, nazywanym inseminacją, plemniki i jajeczka umieszczane są w inkubatorach w laboratorium. Jeśli podejrzewa się, że skuteczność zapłodnienia komórki jajowej może być niska, wykonuje się docytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika. Dzięki tej procedurze jeden plemnik jest wstrzykiwany bezpośrednio do komórki jajowej. Jaja są monitorowane, aby potwierdzić, że doszło do zapłodnienia i podziału komórek. Gdy to nastąpi, zapłodnione jaja traktowane są jako zarodki. W ten sposób odbywa się sztuczne zapłodnienie.
  5. Transfer embrionów do macicy
    Embriony są zwykle umieszczane w macicy kobiety w ciągu 1-6 dni, najczęściej od 2 do 3 po zapłodnieniu komórki jajowej. W tym momencie zapłodnione jaja dzielą się dwukrotnie. By przenieść zapłodnione komórki do macicy wykorzystuje się wziernik w celu odsłonięcia szyjki macicy. Określona liczba zarodków jest zawieszona w płynie i delikatnie przez cewnik umieszczona w łonie matki. Proces ten jest często prowadzony pod nadzorem USG. Procedura jest zazwyczaj bezbolesna, ale niektóre kobiety mogą odczuwać łagodne skurcze.

3. Czy zapłodnienie in vitro jest skuteczne?

Sukces zapłodnienia in vitro zależy od wielu czynników. Ważne jest również uświadomienie sobie, że odsetek zajść w ciążę nie jest równoznaczny z liczbą żywych urodzeń. W USA liczba takich urodzeń wynosi odpowiednio:

  • 30-35% dla kobiet poniżej 35. roku życia;
  • 25% dl kobiet w wieku 35-37 lat;
  • 15-20% dla kobiet w wieku 38-40 lat;
  • 6-10% dla kobiet powyżej 40 lat.

4. Skutki uboczne sztucznego zapłodnienia

Zapłodnienie in vitro może być przeprowadzone z użyciem komórek jajowych i spermy, należących do partnerów, a jeśli kobieta nie ma zdrowych jajeczek lub nasienie mężczyzny jest za słabe, mogą być użyte wtedy te składowe od dawców.

Jak z każdą procedurą medyczną, tak z tym rodzajem poczęcia dziecka wiąże się ryzyko. Stymulacja jajników może powodować ich hiperstymulację – jajniki stają się wtedy obrzmiałe i bolesne. Zdarza się to jednak rzadko, ma łagodny przebieg i obejmuje następujące potencjalne skutki uboczne: nudności, wymioty, brak apetytu lub uczucie pełności. Poważniejsze objawy występują w 1% przypadków i mogą obejmować:

  • poważny ból brzucha;
  • poważne wymioty;
  • zmniejszenie częstości oddawania moczu;
  • ciemny kolor moczu;
  • skrócenie oddechu;
  • przybranie na wadze.

Pobranie jajeczek i wykorzystanie do tego laparoskopii wiąże się z zagrożeniem, wynikającym ze znieczulenia. Dodatkowo istnieje niewielkie ryzyko krwawienia, zakażenia i uszkodzenia jelit, pęcherza moczowego lub naczyń krwionośnych. Przy sztucznym zapłodnieniu zwiększone jest także ryzyko wystąpienia ciąż bliźniaczych bądź mnogich, zresztą jak przy wszystkich metodach wspomagających rozród. Takie techniki wiążą się też z kosztami fizycznymi, finansowymi i emocjonalnymi dla pary. Te ostatnie nasilają się, gdy koncepcja się nie powiedzie.

Liczba embrionów, która jest tworzona lub umieszczana w macicy w jednym cyklu jest kwestią otwartą. Literatura medyczna podaje, że w zapłodnieniu in vitro transfer nie więcej niż czterech embrionów pozwala osiągnąć najlepsze rezultaty. Wszczepienie większej ich ilości może skutkować mnogą ciążą i nieść ze sobą ryzyko wystąpienia innych komplikacji. Niektórzy mają obawy, co się stanie z pozostałymi embrionami. Ten temat pary powinny przedyskutować ze swoim lekarzem.

Polecane wideo:

Bibliografia

  • Kuczyński W. Gdy nie możesz mieć dziecka, Twoje Zdrowie, Warszawa 2003, ISBN 83-913733-2-0
  • Kaye P. Płodność, niepłodność, bezpłodność, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3926-9
  • Bręborowicz G. Ginekologia i położnictwo, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3082-X
  • Słomko Z. Ginekologia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3153-9
Małgorzata Kamińska, 7 miesięcy temu
Komentarze

DYSKUSJE NA FORUM

Pomocy

~Takbardzochce • ostatni post 2 miesiące temu

6
Artykuły Zapłodnienie in-vitro
Zapłodnienie in-vitro

Procedura in vitro

Zapłodnienie in vitro (ang. in vitro fertilisation - IVF) to inaczej zapłodnienie pozaustrojowe. Polega na doprowadzeniu do połączenia (...) embrionu, powstaje ciąża, która dalej przebiega w sposób naturalny. W zależności od wieku kobiety, zapłodnienie in vitro kończy się sukcesem w około 25-30% przypadków. W przypadku pojedynczej próby IVF szansa na urodzenie dziecka wynosi średnio 20%. Zabieg in vitro przeprowadza się najczęściej u kobiet do 41. roku życia. Po czterdziestce maleje bowiem szansa urodzenia dziecka żywego i wzrasta ryzyko komplikacji ciążowych oraz porodowych. Wskazaniem do zapłodnienia pozaustrojowego są: niedrożne jajowody lub stan po usunięciu jajowodów; niepłodność idiopatyczna, tzn. niepłodność o nieznanej przyczynie; brak powodzenia wcześniejszych metod leczenia niepłodności; ciężkie postacie endometriozy (przerost błony śluzowej macicy); obniżona jakość nasienia mężczyzny; zaburzenia hormonalne w cyklu miesiączkowym, np. brak owulacji; zaburzona czynność jajników, np. zbyt szybkie przejście do okresu przekwitania; oddanie komórki jajowej. Etapy zapłodnienia in vitro Stymulacja hormonalna jajników - wdrożenie hormonoterapii, której celem jest wywołanie u kobiety rozwoju wielu pęcherzyków Graffa w jajnikach, a co za tym idzie uzyskanie wielu komórek jajowych w czasie jednego cyklu miesiączkowego (podczas gdy w naturalnym cyklu dojrzewa tylko jedno jajeczko). Stymulacja owulacji odbywa się poprzez codzienne podawanie zastrzyków zawierających hormon folikulotropowy przysadki (FSH), pobudzający wzrost i dojrzewanie większej ilości komórek jajowych. W celu mierzenia wielkości jajeczek i ustalenia najwłaściwszego momentu ich pobrania, prowadzona jest kontrola USG. Dodatkowo prowadzi się również obserwację grubości endometrium. Prawidłowy wzrost błony śluzowej macicy gwarantuje poprawne zagnieżdżenie się podanych zarodków i utrzymanie ciąży. Aspiracja komórek jajowych - po zakończeniu wzrostu komórek jajowych, na 36 godzin przed ich pobraniem podaje się zastrzyk domięśniowy z hormonem gonadotropiny kosmówkowej beta-hCG. Zabieg aspiracji komórek jajowych jest stosunkowo krótki, wykonywany w znieczuleniu miejscowym. W czasie zabiegu kobieta siedzi w fotelu ginekologicznym. Pobranie komórek jajowych przeprowadzane jest za pomocą punkcji, igłą przez sklepienie pochwy, pod kontrolą USG. Polega na nakłuciu jajnika i pobraniu płynu z wnętrza pęcherzyków Graffa razem z komórkami jajowymi. Punkcja trwa około 15 minut. Pobrane i wyselekcjonowane komórki jajowe przenoszone są do inkubatora, gdzie pozostają do czasu zapłodnienia. Po aspiracji komórek jajowych kobiecie ponownie podaje się hormony, by przygotować śluzówkę macicy do przyjęcia zarodka - są to zwykle globulki dopochwowe z progesteronem albo beta-hCG w postaci iniekcji. Przygotowanie nasienia - w czasie wykonywania punkcji u kobiety mężczyzna oddaje świeże nasienie zawierające plemniki. Nasienie jest w odpowiedni sposób przygotowywane do in vitro - chodzi o uzyskanie jak największej liczby ruchliwych plemników. Oddanie nasienia odbywa się po zachowaniu przynajmniej trzydniowego okresu abstynencji seksualnej. Ejakulat przygotowuje się w wysokiej jakości mediach, których celem jest oczyszczenie plemników i zwiększenie ich ruchliwości. W przypadku nasienia złej jakości lub zbyt małej objętości płynu nasiennego, istnieje możliwość jego gromadzenia przez dłuższy czas poprzez wielokrotne mrożenie ejakulatu. Dla pacjentów z brakiem plemników istnieje możliwość skorzystania z nasienia dawcy. Zapłodnienie komórek jajowych - umieszczenie komórek jajowych w płynie zawierającym wyselekcjonowane pod względem ruchliwości i prawidłowości budowy plemniki, w proporcjach około 75 000:1, na czas około 18 godzin. Po tym czasie większość komórek jajowych ulega zapłodnieniu i przebiegają ich pierwsze podziały komórkowe. Prawidłowe zygoty są przenoszone do nowego medium i inkubowane przez jedną dobę. Po upływie tego czasu prawidłowo rozwijający się zarodek ma dwa, cztery lub więcej blastomerów. W przypadku gorszych parametrów nasienia wykonuje się zapłodnienie metodą ICSI, które polega na wprowadzeniu do komórki jajowej pojedynczego plemnika przy użyciu specjalnych igieł. Gdy doszło do połączenia się gamet i zarodek składa się z sześciu-ośmiu komórek, przeprowadza się embriotransfer, czyli przeniesienie zarodków do macicy. Diagnostyka preimplantacyjna - stosowana w celu uniknięcia wad wrodzonych u dzieci, u których może istnieć ryzyko ich dziedziczenia, a także w trakcie procedury in vitro u kobiet powyżej 35. roku życia. Badania przed implantacją polegają na sprawdzeniu materiału genetycznego komórek jajowych lub komórek zarodka w celu wykrycia anomalii genetycznych. Umożliwiają wybranie do embriotransferu zarodków bez wad kodu genetycznego. Diagnostyka preimplantacyjna stosowana jest także dlatego, że wystąpienie u zarodków, np. zespołu Edwardsa czy Turnera, jest częstą przyczyną poronień. Transfer zarodków do macicy - inaczej embriotransfer, umieszczenie najlepiej rozwiniętych zarodków w macicy kobiety. Zabieg jest krótki, praktycznie niebolesny i nie wymaga znieczulenia. Najczęściej do macicy podaje się dwa zarodki, w niektórych przypadkach - trzy. Umieszczenie zarodków w macicy odbywa się przez specjalną rurkę, miękki cewnik. Po dokonaniu embriotransferu kobieta przyjmuje czasami przez kilka dni progesteron w celu zwiększenia szansy na zagnieżdżenie się zarodka. Po zabiegu zalecany jest krótki, godzinny wypoczynek i w następnych dniach niezbyt forsowny tryb życia. W przypadku jakichkolwiek dolegliwości kobieta powinna jak najwcześniej skontaktować się z kliniką leczenia niepłodności. Po dwóch tygodniach od embriotransferu można wykonać test ciążowy. Jeśli test dał wynik pozytywny, wykonuje się badanie USG celem sprawdzenia, ile zarodków zagnieździło się w macicy. Mogą również zostać wykonane badania prenatalne. Jeśli test dał wynik negatywny lub gdy pojawiło się krwawienie miesiączkowe, pacjentka może rozważyć z ginekologiem ewentualne dalsze zabiegi. Mrożenie zarodków - zarodki niewykorzystane podczas embriotransferu, za zgodą partnerów, zostają umieszczone w opisanych imieniem, nazwiskiem i datą urodzenia rodziców słomkach i zamrożone za pomocą ciekłego azotu, zapewniającego ochronę przed uszkodzeniem. Zamrożone zarodki mogą zostać wykorzystane w następnych cyklach, bez konieczności przeprowadzenia ponownych punkcji jajników. Zamrożeniu podlegają jedynie embriony dobrej jakości, najczęściej na okres pięciu lat. Zarodkom nie zawsze udaje się przeżyć procesu zamrażania i rozmrażania. Należy liczyć się z tym, że w przypadku zapłodnienia pozaustrojowego - tak jak w przypadku ciąż powstałych w sposób naturalny - mogą wystąpić: poronienia, obumarcie płodu, ciąża pozamaciczna czy urodzenie dziecka z wadą rozwojową. Metody rozrodu wspomaganego medycznie nie zwiększają prawdopodobieństwa powyższych powikłań. Joanna Krocz Szymański Ł., In vitro. Życie za życie, Wydawnictwo Petrus, Kraków 2009, ISBN 978-83-615-3385-6.

Zapłodnienie in-vitro

Zarodki in vitro

Zarodki in vitro, które nie zostają wykorzystane do embriotransferu po uprzednim przyzwoleniu obojga rodziców, lokalizowane są słomkach opatrzonych imionami, nazwiskami oraz datami urodzenia kobiety i mężczyzny. Następnie zarodki są zamrażane w warunkach chroniących je przed zniszczeniem w wyniku działania niskich temperatur. Wykorzystanie nowoczesnej aparatury pozwala na stopniowe, kontrolowane zamrożenie zarodków aż do temperatury ok. -140°C, po czym słomki zanurzane są w ciekłym azocie. Zamrażanie zarodków in vitro Morfologicznie najlepsze zarodki są wybierane do embriotransferu i podawane do macicy pacjentki. Pozostałe zarodki są zamrażane. Mrożenie zarodków pozwala na zastosowanie ich w kolejnych cyklach, gdy pierwsza próba zapłodnienia in vitro się nie powiedzie. Opracowanie procedury zamrażania zarodków stwarza dodatkową szansę na uzyskanie ciąży bez konieczności ponownego (...) . Zwykle para przyjmuje wszystkie zarodki, podzielone na kolejne transfery domaciczne - przy kolejnych próbach zapłodnienia in vitro. Niektóre zarodki

Zapłodnienie in-vitro

Nadzieja dla bezpłodnych par?

Nadzieja dla bezpłodnych par?

jest uregulowanie kwestii dotyczących możliwości zapłodnienia drogą in vitro. Metoda ta polega na połączeniu komórki jajowej i plemnika w warunkach laboratoryjnych (...) budzi sporo kontrowersji. Mimo tego w Ministerstwie Zdrowia trwają pracę nad tzw. ustawą in vitro. Co ulegnie zmianie? Dla kogo in vitro

Zapłodnienie in-vitro

In vitro dla kobiet w każdym wieku? Rząd mówi "tak"

In vitro dla kobiet w każdym wieku? Rząd mówi "tak"

potomstwo? Czy czas na in vitro powinien być ograniczony? Powodzenie zapłodnienia in vitro zależy w dużej mierze od wieku kobiety oraz przyczyn niepłodności. Według Europejskiego Stowarzyszenia Embriologii i Rozrodu Człowieka (ESHRE) w państwach należących do Unii Europejskiej średnio jedno na trzy zapłodnienia zarodka kończy się powodzeniem. Zgodnie z wyliczeniami brytyjskiego urzędu HFEA, który corocznie raportuje grupy wiekowe i ilość ciąż uzyskanych metodą in vitro do 35 lat, 32,3 proc. zapłodnień kończy się sukcesem. Między 35. a 37. rokiem życia matki współczynnik ten wynosi 27,2 proc., pomiędzy 38. a 39. - 19,2 proc. Spada natomiast do 12,7 proc. w przedziale wiekowym 43-44 lata. A jakie jest twoje zdanie na temat in vitro? Podziel się z nami swoją opinią na forum i dowiedz się więcej o tej metodzie zapłodnienia. (...) Uchwalony w lipcu program refundacji in vitro cały czas budzi nowe kontrowersje. Kolejną z nich jest fakt, że w zapisie nie znalazła się informacja

Zapłodnienie in-vitro

Domaciczna inseminacja

Domaciczna inseminacja

Inseminacja domaciczna (IUI) jest skuteczną i często stosowaną metodą leczenia niepłodności. Inseminację można przeprowadzić nasieniem partnera (kiedy jakość nasienia partnera jest na odpowiednim poziomie) albo nasieniem dawcy (nasienie pochodzi od innego mężczyzny, który staje się dawcą).

Zapłodnienie in-vitro

Gwiazdy, które skorzystały z in vitro

Gwiazdy, które skorzystały z in vitro

in vitro? Jest to laboratoryjna metoda zapłodnienia, która polega na pozaustrojowym połączeniu komórki jajowej oraz plemnika. Metoda ta często jest stosowana w leczeniu bezpłodności. Czy wiedziałaś, że zapłodnieniu in vitro poddały się znane na całym świecie gwiazdy?Courteney Cox Ta amerykańska aktorka wielokrotnie próbowała zajść w ciążę. Niestety każda podjęta przez nią próba poczęcia dziecka kończyła się poronieniem. W związku z tym na pewnym etapie swojego życia Courteney zdecydowała się na zapłodnienie in vitro. Dzięki temu w 2004 roku wraz ze swoim partnerem David'em Arquette mogli powitać na świecie swoją córeczkę.Nicole Kidman Jedno z dzieci tej doskonałej aktorki zostało poczęte metodą in-vitro. Jest nim Sundey Rose, która przyszła na świat 7 lipca 2008 roku i jest córką Nicole oraz Keitha Urbana.Celine Dion Ta popularna na całym świecie wokalistka w trakcie swojej drugiej ciąży niestety poroniła. To właśnie wtedy zdecydowała się razem ze swoim partnerem na zapłodnienie in vitro. Na chwilę obecną Celine Dion oraz jej mąż René Angelil są szczęśliwymi rodzicami trójki dzieci.Marcia Cross Marcia Cross to aktorka doskonale nam znana z serialu „Gotowe na wszystko". Ta piękna kobieta urodziła bliźniaczki o imionach Savannah i Eden właśnie dzięki metodzie in vitro.Mariah Carey Mariah Carey jest szczęśliwą mamą bliźniąt, które urodziły się w 2010 roku. Gwiazda otwarcie przyznaje, że dzieci zostały poczęte dzięki metodzie in vitro. (...) się nie poddawać, bo nawet jeżeli naturalne zapłodnienie nie jest możliwe to istnieje rozwiązanie w postaci zapłodnienia in vitro.Na czym polega zapłodnienie

Zapłodnienie in-vitro

Embriotransfer

Embriotransfer to zabieg przeniesienia zarodków do macicy kobiety, stanowiący jeden z etapów zapłodnienia in vitro. Po kilku dniach hodowli w specjalnych warunkach laboratoryjnych wybierane są najlepiej rozwinięte embriony, które za pomocą miękkiego cewnika zostają umieszczone w macicy. Embriotransfer to zabieg krótki, praktycznie niebolesny i niewymagający znieczulenia (...) uznają za przejaw profesjonalizmu kliniki. W standardowej procedurze in vitro używanie USG podczas transferu zarodków niepotrzebnie przedłuża zabieg

Zapłodnienie in-vitro

Skuteczność in vitro

Skuteczność in vitro

porównanie wyników. Nie prowadzi się także refundacji zapłodnienia pozaustrojowego. Jeden cykl leczenia niepłodności metodą in vitro w Polsce kosztuje (...) niepłodności. Duża część tych par rozważa podjęcie leczenia metodą in vitro. Sukces zapłodnienia pozaustrojowego zależy od wielu czynników, m.in

Zapłodnienie in-vitro

Zabieg in vitro

Zabieg in vitro, czyli zapłodnienie pozaustrojowe, jest procedurą drogą i skomplikowaną. Za jeden zabieg w prywatnej klinice leczenia niepłodności płaci się średnio jakieś 5-6 tysięcy złotych, nie wliczając w to kosztów dodatkowych badań i leków. Zabieg in vitro w Polsce nie jest refundowany przez NFZ, ale dla wielu par starających się o dziecko jest jedyną szansą na posiadanie własnego potomstwa. Pierwszym dzieckiem narodzonym w wyniku zastosowania zabiegu in vitro była Louise Brown w 1978 roku. Od tamtej pory na świat przyszło ponad 100 000 noworodków „z probówki". W Polsce pierwszy taki maluch urodził się w 1987 roku w Instytucie Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Białymstoku. Badania przed in vitro In vitro, podobnie jak inseminacja domaciczna, uważana jest za najbardziej skuteczną metodę leczenia niepłodności. W jej wyniku komórka jajowa zostaje zapłodniona poza organizmem kobiety - w warunkach laboratoryjnych. Zapłodnienie pozaustrojowe, tzw. „zapłodnienie na szkle", przeprowadza się wtedy, gdy para wykorzystała już wszystkie inne możliwości poczęcia dziecka. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ustanowiła, iż o niepłodności można mówić, gdy po roku współżycia bez jakiejkolwiek antykoncepcji kobieta nie zachodzi w ciążę. Jeśli para przez 12 miesięcy bezskutecznie stara się o potomstwo poczęte w sposób naturalny, powinna zgłosić się do ginekologa zajmującego się leczeniem niepłodności. Na rozpoczęcie badań w kierunku leczenia niepłodności powinny być w pierwszej kolejności kierowane kobiety, które mają: zaburzenia cyklu menstruacyjnego, zdiagnozowaną endometriozę, wady budowy jajowodów i/lub macicy, ponad 35 lat. Należy pamiętać, że problem niepłodności nie dotyczy wyłącznie kobiety, która mimo starań nie może zajść w ciąże, a obojga partnerów. W związku z tym diagnostyka niepłodności skierowana jest w równym stopniu na kobietę, jak i na mężczyznę. Istnieje szereg standardowych badań, przeprowadzanych celem stwierdzenia przyczyny niepłodności u kobiet. Są to przede wszystkim USG narządu rodnego, badanie histerosalpingograficzne, a także pomiar stężenia progesteronu, wykonywany w drugiej fazie cyklu. Potrzebne są również badania hormonalne: oznaczenie poziomu hormonów FSH, LH, PRL (prolaktyna), E2 (estradiol). Przed planowanym zabiegiem in vitro zaleca się oznaczenie przeciwciał przeciwróżyczkowych, badanie w kierunku toksoplazmozy oraz ocenę flory bakteryjnej pochwy. Z kolei diagnostyka niepłodności u mężczyzn opiera się na ocenie nasienia, które najlepiej pobrać po upływie od dwóch do siedmiu dni wstrzemięźliwości seksualnej. Dla uzyskania całkowitej pewności, badanie należy powtórzyć dwukrotnie w odstępie czterech tygodni. Wskazania do in vitro Zabieg in vitro zaleca się parom, u których przyczyną niepłodności są: obustronna niedrożność jajowodów lub ich brak, endometrioza, zaburzenia hormonalne skutkujące brakiem owulacji, nieprawidłowe parametry nasienia mężczyzny, niepłodność idiopatyczna, czyli o nieznanym podłożu. Metoda in vitro zalecana jest również parom, które podjęły trzy-sześć nieudanych prób inseminacji domacicznej (bezpośrednie wprowadzenie nasienia partnera do macicy kobiety). Czasami próby zapłodnienia in vitro podejmuje się po krótkim etapie leczenia niepłodności, ze względu na wiek kobiety. Im bowiem kobieta starsza, tym mniejsza szansa na urodzenie dziecka. Skuteczność in vitro sięga 25-40% i zależy od wieku kobiety, masy jej ciała, prowadzonego stylu życia i ogólnego stanu zdrowia. Stosowanie używek czy leczenie się na inne choroby obniża skuteczność zabiegu in vitro. Za to, czy kobieta zajdzie w ciążę po zapłodnieniu pozaustrojowym, odpowiada również reakcja organizmu na stymulację hormonalną. Przeciwwskazaniem do in vitro jest ogólny zły stan zdrowia partnerów, brak czynności jajników oraz choroba nowotworowa. Przebieg in vitro Zapłodnienie in vitro polega na wprowadzeniu plemnika do komórki jajowej poza ustrojem kobiety. Aby przeprowadzić ten proces potrzebne są zarówno żeńskie, jak i męskie komórki płciowe. W celu pozyskania kilku lub nawet kilkunastu jajeczek od kobiety, a także przygotowania macicy do zagnieżdżenia się zarodków, przeprowadzane jest leczenie hormonalne (codzienne zastrzyki hormonem FSH). Stymulacja jajeczkowania podczas in vitro wymaga kilku wizyt w klinice, podczas których lekarz za pomocą USG ocenia liczbę i wielkość pęcherzyków jajnikowych oraz określa stężenie estradiolu w surowicy krwi. Gdy pęcherzyki osiągają odpowiednią wielkość, kobiecie robi się zastrzyk z beta-hCG, który wyzwala owulację. Najpóźniej po 36 godzinach od podania zastrzyku dokonuje się aspiracji komórek jajowych przez pochwową punkcję jajników. Zabieg pobrania żeńskich gamet przeprowadzany jest w krótkotrwałym znieczuleniu, za pomocą specjalnej dwukanałowej igły, pod kontrolą USG. Uzyskany drogą aspiracji płyn pęcherzykowy jest dokładnie przeszukiwany przy pomocy mikroskopu o dużej rozdzielczości. Pozyskane komórki jajowe są pojedynczo przenoszone na płytki z pożywką hodowlaną, a następnie zamykane w inkubatorze na 3-6 godzin, gdzie dojrzewają w temperaturze 37ºC. Następnie przeprowadza się procedurę zapłodnienia in vitro. Do komórek jajowych dodawane są plemniki pochodzące z nasienia partnera. Jeśli mężczyzna ma obniżone parametry nasienia lub cierpi na azoospermię, istnieje możliwość skorzystania z nasienia dawcy. Komórki jajowe w obecności plemników inkubuje się przez 16-20 godzin, po czym sprawdza się prawidłowość przebiegu procesu zapłodnienia. Zapłodnienie komórek jajowych można również przeprowadzić metodą ICSI, która polega na bezpośrednim wstrzyknięciu za pomocą specjalnego urządzenia jednego plemnika do jajeczka. Metoda ICSI jest stosowana w przypadku bardzo małej ilości plemników lub ich obniżonej jakości. Transfer zarodkówdo macicy przeprowadzany jest w 2, 3, a niekiedy także 5 dobie od zapłodnienia. Proces odbywa się przy pomocy specjalnego, miękkiego cewnika, wypełnionego niewielką ilością pożywki. Zabieg trwa dość krótko i jest w zasadzie bezbolesny. Gdy istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia chorób genetycznych i tylko w wybranych, wysoko wyspecjalizowanych placówkach zdrowia, dokonywana jest diagnostyka preimplantacyjna. Z zarodków in vitro pobiera się 1-2 komórki jajowe, które poddawane są ocenie genetycznej. W ten sposób w procesie zapłodnienia wykorzystane są jedynie zdrowe zarodki. W przypadku kobiet młodszych niż 35 lat, do jamy macicy przenosi się 2 zarodki, natomiast u starszych - 3. Zdarza się, że wszystkie wprowadzone zarodki się przyjmą i wtedy na świat przychodzą bliźnięta. Trojaczki w wyniku in vitro należą obecnie do rzadkości. Niewykorzystane do zabiegu zarodki zamraża się w ciekłym azocie, aby móc je wykorzystać w przyszłości, jeśli pierwszy cykl nie zakończy się sukcesem. Po dwóch tygodniach od przeniesienia zarodków do macicy kobieta powinna wykonać test ciążowy. Wynik pozytywny testu nie zawsze oznacza jednak powodzenia in vitro. Czasami pojawia się miesiączka i należy rozważyć podjęcie kolejnej próby. Po zabiegu in vitro lekarze zalecają spokojny tryb życia, unikanie gorących kąpieli i przyjmowanie dużej ilości płynów. W piątym tygodniu od zapłodnienia wykonywane jest badanie USG. Po zapłodnieniu in vitro istnieje ryzyko porodu przedwczesnego. Joanna Krocz Szymański Ł., In vitro. Życie za życie, Wydawnictwo Petrus, Kraków 2009, ISBN 978-83-615-3385-6.

Zapłodnienie in-vitro

Powikłania po in vitro

In vitro to metoda zapłodnienia pozaustrojowego stosowana już z powodzeniem od 25 lat w terapii niepłodności. Liczba dzieci urodzonych po in vitro (...) z powikłaniami ciąży mnogiej jest jednak takie samo w przypadku ciąży wywołanej in vitro, jak i zapłodnieniem naturalnym. W przypadku zapłodnienia wspomaganego