Mononukleoza

Mononukleoza zakaźna, znana potocznie jako „choroba pocałunków”, to infekcja wirusem Epsteina-Barr. Wirus ten przenosi się poprzez ślinę (stąd nazwa potoczna) oraz drogą kropelkową i poprzez przetoczenie krwi. Choroba ta najczęściej dotyka dzieci przed 5. rokiem życia, wtedy jednak ma zazwyczaj przebieg bezobjawowy.

Objawy mononukleozy

Wylęganie choroby może trwać aż 30-50 dni. Zaraża się przez cały okres wylęgania, a nawet także do pół roku po pojawieniu się pierwszych objawów. Po jednokrotnym przechorowaniu mononukleozy w układzie odpornościowym chorej osoby pojawia się trwała odporność na wirusa. Jego obecność w organizmie oznacza także, że można nim zarażać.

Objawy mononukleozy zakaźnej są niecharakterystyczne. Obejmują one objawy grypopodobne, takie jak ból głowy, brak apetytu, złe samopoczucie, zmęczenie. Dopiero po ich wystąpieniu (mniej więcej po tygodniu) pojawia się gorączka nieprzekraczająca z reguły 39 st. C. Może się utrzymywać od 2 do 30 dni. Gorączce mogą towarzyszyć powiększenie węzłów chłonnych w obrębie głowy i angina, czyli bakteryjne zapalenie gardła. W przebiegu mononukleozy zakaźnej zawsze dochodzi do powiększenia śledziony i wątroby. Wskutek tych czynników może dojść nawet do pęknięcia śledziony czy zapalenia wątroby i żółtaczki. Bardzo często pojawia się także obrzęk powiek i niewielkie, krwotoczne plamy między podniebieniem miękkim i twardym.

Rzadsze objawy mononukleozy to na przykład zapalenie płuc, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie mózgu i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. W czasie leczenia antybiotykiem u chorych pojawia się czerwona, rozsiana wysypka.

W czasie rekonwalescencji często dochodzi do pojawienia się zespołu chronicznego zmęczenia.

Powikłania mononukleozy występują dość rzadko, ale w większości należą do poważnych. Są to:

Polecane wideo:

  • małopłytkowość,
  • anemia hemolityczna,
  • pancytopenia,
  • agranulocytoza,
  • porażenie nerwów czaszkowych,
  • padaczka,
  • zespół Guillaina-Barry'ego,
  • zapalenie mózgu,
  • zapalenie rdzenia kręgowego,
  • zapalenie trzustki,
  • zapalenie jąder,
  • zapalenie mięśnia sercowego,
  • zapalenie wątroby,
  • pęknięcie śledziony.

Diagnostyka i leczenie mononukleozy

W diagnostyce mononukleozy bierze się pod uwagę objawy występujące u chorego. Często są one jednak niecharakterystyczne. Testy wykrywające mononukleozę to badania krwi. Dzięki morfologii można wykryć zwykle leukocytozę i limfocytozę. Pojawiają się także limfocyty atypowe. Stosowane jest również badanie w kierunku przeciwciał heterofilnych lub przeciwciał swoistych przeciwko antygenowi kapsydowemu (u dzieci rzadziej wykrywa się przeciwciała heterofilne w przebiegu mononukleozy).

Nie istnieje jeszcze leczenie przyczynowe mononukleozy. Tak jak w przypadku grypy, stosuje się tylko leczenie objawowe. Chory powinien pozostawać w łóżku, przyjmować leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Ważna jest także dieta obfitująca w witaminy i powstrzymanie się przed wysiłkiem fizycznym. Sport jest zakazany przez co najmniej 2 miesiące po ustąpieniu objawów. W przypadku wystąpienia obturacji górnych dróg oddechowych, małopłytkowości oraz powikłań, w leczeniu mononukleozy stosuje się także kortykosterydy.

Komentarze

dyskusje na forum