Pokaż kategorie Parenting.pl
Pokaż kategorie

Laparoskopia ginekologiczna

Laparoskopia ginekologiczna jest obecnie jedną z najpopularniejszych technik diagnostyczno-zabiegowych stosowanych w ginekologii. Jest to zabieg wykonywany w znieczuleniu ogólnym. Za pomocą specjalnej aparatury umożliwia ocenę jam ciała.

Polecane wideo:

Cel i zalety laparoskopii ginekologicznej

Wziernikowanie jam otrzewnej w laparoskopii to technika endoskopowa, dzięki której możliwe jest nie tylko zbadanie stanu narządów wewnętrznych i wykrycie nieprawidłowości oraz schorzeń, ale także wykonanie koniecznych zabiegów leczniczych. Niepodważalną zaletą tej metody leczenia jest jej zdecydowanie mniejsza inwazyjność aniżeli w przypadku klasycznych zabiegów chirurgicznych. W niezwykle delikatnej materii, jaką są wewnętrzne narządy płciowe kobiety, laparoskopia ginekologiczna pozwala na usunięcie różnego rodzaju nieprawidłowości, które wpływają niekorzystnie na stan zdrowia kobiety i jej płodność.

Dzięki laparoskopii ginekologicznej można:

  • ocenić stan i budowę narządów wewnętrznych kobiety,
  • sprawdzić drożność jajowodów,
  • zdiagnozować i wyleczyć torbiele, zrosty, polipy oraz endometriozę.

Laparoskopia stosowana jest także zarówno w ramach diagnostyki, jak i terapii w przypadku ciąży pozamacicznej. Jest ona zatem jedną z podstawowych metod leczenia niepłodności lub zaburzeń, które powodują trudności w donoszeniu ciąży.

Jak wygląda laparoskopia ginekologiczna?

Udoskonalenie endoskopowego sprzętu diagnostycznego, który jest wyposażony w minikamerę, pozwala z optymalną precyzją dokonać wielu niezbędnych zabiegów w jamie brzusznej, zwłaszcza w miednicy mniejszej kobiety. Przed wykonaniem zabiegu metodą laparoskopową kobieta jest zwykle proszona o wykonanie badań, w zależności od wskazań medycznych do zabiegu. Następnie w znieczuleniu ogólnym wykonuje się niewielkie nacięcie w okolicy nadłonowej, celem wprowadzenia sprzętu optycznego z minikamerą oraz specjalnej rurki, przez którą zostaje podany dwutlenek węgla. Chodzi o zwiększenie objętości powłok brzusznych, aby można było swobodnie wprowadzić do środka mikronarzędzia chirurgiczne. Operator laparoskopu kontroluje wszystko na monitorze komputera połączonego z laparoskopem. Samo wprowadzanie narzędzi i sprzętu diagnostycznego z minikamerą wymaga niezwykłej precyzji pod kontrolą oka. Zatem nie bez znaczenia jest, aby lekarz dokonujący zabiegu metodą laparoskopii odznaczał się doskonałym wzrokiem i precyzją ruchów manipulacyjnych ręki. Minikamera w brzuchu pacjentki pozwala na dokonywanie zbliżeń diagnozowanych lub operowanych narządów, zwłaszcza niewidocznych „gołym okiem” zmian o charakterze nieprawidłowości. Po wykonaniu zabiegu, z jamy brzusznej usuwa się dwutlenek węgla, a nacięcia zszywa kilkoma szwami. Jeśli mamy do czynienia z laparoskopią diagnostyczną, zazwyczaj już po kilku godzinach od zabiegu kobieta może udać się do domu. Natomiast po wykonaniu zabiegu leczniczego, pacjentka zwykle pozostaje w szpitalu przez około dobę. Ma to związek z koniecznością obserwacji reakcji organizmu pacjentki na podane znieczulenie ogólne i wykluczenie ewentualnych powikłań. Laparoskopia ginekologiczna należy do metod diagnostyczno-leczniczych mających więcej zalet niż wad. Jedną z przyczyn tego jest fakt, że powikłania obserwuje się stosunkowo rzadko. Istnieją jednak subiektywne odczucia kobiet poddanych temu zabiegowi, które można uznać za wady mogące nieznacznie wpłynąć na wydłużenie okresu powrotu do zdrowia po laparoskopii. Są to:

  • bóle w okolicy nacięcia,
  • bóle powłok brzusznych spowodowane wprowadzaniem do jam brzucha narzędzi,
  • mikrouszkodzenia odczuwane jako dyskomfort,
  • gorsze samopoczucie będące efektem podania znieczulenia,
  • stosunkowo rzadkie krwawienia pooperacyjne czy przepukliny brzuszne, spowodowane zabiegiem.

Laparoskopia przyczynia się do wykrycia wielu trudnych schorzeń, które trudno jest zdiagnozować inną metodą. W ginekologii jej zalety zostały szczególnie uznane ze względu na mniejszą inwazyjność i krótszy okres rekonwalescencji po ewentualnych zabiegach.

Bibliografia

  • Słomko Z. (red.), Medycyna perinatalna tom I, PZWL 1985
  • prof. Janicki K. (red.), Domowy poradnik medyczny, PZWL 1989
mgr Anna Czupryniak, ponad rok temu

Polecane wideo:

Komentarze

DYSKUSJE NA FORUM

Pomocy

~Takbardzochce • ostatni post 2 miesiące temu

6
Artykuły Leczenie niepłodności
Leczenie niepłodności

Nowy program rządowy, który zastąpi in vitro

Nowy program rządowy, który zastąpi in vitro

powstanie pierwsza klinika leczenia niepłodności odrzucająca metodę in vitro. Nowy program leczenia niepłodności Wiceminister Zdrowia Jarosław (...) , zakłada stworzenie po jednym ośrodku leczenia niepłodności w każdym województwie. Pierwsze takie miejsce powstanie w Łodzi. Program

Leczenie niepłodności

Naprotechnologia alternatywą dla in vitro?

Naprotechnologia alternatywą dla in vitro?

prokreacji, którą wykorzystuje się do leczenie niepłodności. Bywa określana mianem alternatywy dla in vitro, jednak specjaliści ostrożnie podchodzą (...) badań hormonalnych oraz USG. Specjalista może wtedy postawić diagnozę i zalecić odpowiednie leczenie. Siła natury Zwolennicy naprotechnologii twierdzą

Leczenie niepłodności

Dawstwo komórek jajowych

? Leczenie niepłodności umożliwia niepłodnym parom posiadanie własnego, biologicznego potomstwa. Jeśli problemy z płodnością leżą po stronie kobiety (...) niepłodności spowodowana czynnikiem jajnikowym i nieprawidłowościami w obrębie komórek jajowych. Każda kobieta rodzi się z pewną pulą komórek

Leczenie niepłodności

Soja może pomóc w leczeniu niepłodności

Soja może pomóc w leczeniu niepłodności

BPA w organizmie nie wpływała na wynik zapłodnienia in vitro. Eksperci radzą wszystkim kobietom, które próbują tego sposobu leczenia niepłodności

Leczenie niepłodności

Inseminacja domaciczna

czterech cyklów terapii. Powszechnie uważa się, że leczenie niepłodności metodą inseminacji domacicznej nie powinno przekraczać czterech-sześciu cyklów (...) Inseminacja domaciczna (IUI) jest skuteczną i często stosowaną metodą leczenia niepłodności. Inseminację można przeprowadzić nasieniem partnera

Leczenie niepłodności

Stymulacja jajeczkowania

i dojrzewania pęcherzyka lub pęcherzyków jajnikowych i wywołania owulacji. Czynniki hormonalne stanowią około 20-30% przyczyn niepłodności. Zaburzenia (...) jajeczkowania w takich przypadkach ma duże znaczenie w walce z niepłodnością i wiąże się ze zwiększeniem płodności kobiety. W grupie niepłodności idiopatycznej

Diagnostyka niepłodności

Konsultacja ginekologiczna

Konsultacja ginekologiczna

Zaburzenia hormonalne to częsta przyczyna niepłodności kobiecej. Do zaburzenia gospodarki hormonalnej doprowadzić może zespół policystycznych jajników, hiperprolaktynemia oraz choroby tarczycy.

Endometrioza

Diagnostyka endometriozy

. Bez laparoskopii nie da się postawić pewnego rozpoznania. Laparoskopia ginekologiczna to zabieg przeprowadzany w znieczuleniu ogólnym, który pozwala na zbadanie (...) w diagnozowaniu endometriozy jest laparoskopia ginekologiczna. Laparoskopia jest zabiegiem, który polega na wprowadzeniu do jamy brzusznej urządzenia optycznego ze źródłem światła, co umożliwia obejrzenie narządów jamy brzusznej, w tym macicy, jajników i jajowodów, oraz pobranie materiału do badania. Zabieg laparoskopii powinien być wykonywany przez lekarza doświadczonego w rozpoznawaniu endometriozy. Jeśli kobieta odmawia poddania się laparoskopii, ginekolog poprzez zastosowanie innych badań może jedynie wskazać na prawdopodobne istnienie choroby. Doświadczony lekarz może rozpoznać endometriozę na podstawie charakterystycznych objawów, przebiegu i historii choroby pacjentki. Jakie objawy mogą, choć nie muszą, wskazywać na rozwój endometriozy? Nienormalne dolegliwości bólowe związane z miesiączką. Niejasne, rozlane bóle podbrzusza. Bóle w jakiejkolwiek części ciała zależne od cyklu menstruacyjnego. Bóle w okolicach miednicy. Trudności z zajściem w ciążę. Poza wywiadem lekarskim i laparoskopią, istnieją również inne badania diagnostyczne pomocne w rozpoznawaniu endometriozy. Należą do nich: USG jamy brzucha, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa i podstawowe badanie ginekologiczne. Żadne z nich nie pozwala jednak na definitywne potwierdzenie endometriozy, pomaga jedynie w zdiagnozowaniu obecności patologicznych zmian w obrębie narządów układu rozrodczego kobiety, np. torbieli, cyst. Jednoznaczna i nieinwazyjna metoda diagnostyczna w rozpoznawaniu endometriozy, niestety, nie istnieje. Badania różnicujące schorzenia macicy Badanie HSG – badanie radiologiczne, które ma na celu uwidocznienie jamy macicy i jajowodów; polega na wprowadzeniu do jamy macicy środka cieniującego za pomocą specjalnej strzykawki, który stopniowo wypełnia wnętrze macicy, jajowód, a następnie jamę otrzewną; HSG pozwala określić drożność jajowodów, nie da się jednak z jego pomocą wykryć endometriozy czy zrostów okołoprzydatkowych. CA-125 – oznaczenie markera nowotworowego CA-125 we krwi. Podwyższony poziom tego antygenu białkowego może świadczyć o rozwoju choroby nowotworowej, przede wszystkim raka jajnika, raka endometrium, raka jajowodu, raka sutka. Wysokie wartości CA-125 towarzyszą również innym schorzeniom ginekologicznym, takim jak endometrioza, ciąża pozamaciczna, mięśniaki macicy czy stanom zapalnym w miednicy mniejszej. Badanie dna macicy – pozwala na ocenę położenia macicy, jej budowy i struktury. Ma duże znaczenie w profilaktyce raka szyjki macicy. Pozwala ustalić przyczyny bolesnych i obfitych krwawień miesiączkowych, może pomóc w rozpoznaniu wewnątrzmacicznych zrostów, a także torbieli, cyst i polipów. Badanie histopatologiczne – badanie mikroskopowe pobranego materiału komórkowego lub tkankowego, którego celem jest potwierdzenie lub wykluczenie istnienia zmian nowotworowych w obrębie badanego narządu. Pomaga w różnicowaniu endometriozy z rakiem narządu rodnego kobiety. Laparotomia zwiadowcza – operacyjne otwarcie jamy brzusznej, polegające na przecięciu skóry, mięśni i otrzewnej, umożliwiające obejrzenie wnętrza jamy brzucha. Ze względu na coraz nowocześniejsze narzędzia diagnostyki obrazowej (USG, NMR, TK), stosowana w rzadkich przypadkach – głównie w celach operacyjnych, a nie diagnostycznych. Diagnostyka endometriozy nie jest prosta i nastręcza wielu trudności nawet doświadczonym lekarzom. Przerost błony śluzowej macicy wymaga bowiem wnikliwej obserwacji klinicznej i najlepiej – wielopłaszczyznowych badań.Jonderko G., (red.), Podręczna encyklopedia zdrowia, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2002, s. 486, ISBN 978-83-7506-075-1., Pruszyński B., (red.), Radiologia. Diagnostyka obrazowa. RTG, TK, MR i radioizotopy, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2780-2.

Przeciwciała odpornościowe

Laparoskopia w ciąży

Laparoskopia w ciąży jest alternatywą dla operacji chirurgicznej. Jest dużo bezpieczniejsza niż normalna operacja, a równocześnie przynosi porównywalne efekty. Laparoskopię można wykonywać w każdym trymestrze ciąży, pod warunkiem, że istnieje konieczność interwencji. Operacja wewnątrz jamy brzusznej inna niż laparoskopiabyłaby w ciąży obciążona bardzo dużym ryzykiem, podczas gdy operacja laparoskopowa pozwala na interwencję przy zachowaniu bezpieczeństwa matki i dziecka. Co to jest laparoskopia? Operacja laparoskopowa w ciążypolega na wykorzystaniu wziernika do interwencji chirurgicznej. W czasie laparoskopii nie wykonuje się tak rozległych cięć jak w przypadku klasycznej operacji chirurgicznej – wykonuje się tylko minilaparotomię, czyli niewielkie nacięcie powłok brzusznych, przez które wprowadza się narzędzia do obrazowania wnętrza jamy brzusznej, światło oraz narzędzia do wykonania operacji. Do laparoskopii wykorzystuje się: laparosokop, czyli tor wizyjny, składający się z głowicy, źródła światła, procesora wideo i światłowodu; insuflator, czyli urządzenie (...) pozwalające na wprowadzenie instrumentarium; diatermie; inne narzędzia. Laparoskopia może mieć na celu zobaczenie, co się dzieje wewnątrz jamy