Pokaż kategorie Parenting.pl
Pokaż kategorie

Gdy dziecko nie słucha rodziców

Nieposłuszeństwo dzieci wynika, zdaniem psychologów, ze zbytniego pobłażania dziecięcym zachowaniom. A zaczyna się od bezrefleksyjnego spełniania żądań i wszelkich pragnień dziecka. Nieposłuszeństwo dzieci może także być odpowiedzią na zbyt mało zdecydowaną postawę rodziców, ich brak umiejętności organizacji czasu własnego i czasu dziecka oraz efektem ignorowania pragnień dziecka. Wynika z tego, że każde zachowanie rodziców, które oscyluje w nadmiar lub niedosyt dziecięcych potrzeb, jest potencjalnie czynnikiem wywołującym nieposłuszeństwo dziecka.


Z czego wynika nieposłuszeństwo dzieci?

Dzieci nie słuchają rodziców, którzy nie mają dla nich czasu. Zmęczeni rodzice odkładają na później wspólne spędzanie czasu z dzieckiem, czytanie mu bajek czy rozmowę o tym, co dziecko interesuje. Często też ignorują fakt, że coraz częściej dzieckiem „zajmują się” telewizja, Internet albo podwórko. U rodziców, którzy nie są wyrozumiali dla słabości dziecka, często można zaobserwować zniecierpliwienie i ciągłe strofowanie
 oraz wytykanie błędów dziecku, co rzadko idzie w parze z odpowiednią ilością pochwał i nagródza dokonania, które przedstawia dziecko. Takich rodziców dzieci uczą się nie słuchać, z tego względu, żeby zwrócić na siebie większą uwagę.


Co zrobić, żeby dzieci słuchały?

Zdaniem psychologów dziecko czuje się dobrze i bezpiecznie tylko wtedy, kiedy zna granice swobody swoich zachowań. Dziecko pozostawione samemu sobie z własnymi myślami na temat tego, co mu wolno i do jakich zachowań może się posunąć, poczuje się zagubione. Może to także wpłynąć negatywnie na jego poczucie bezpieczeństwa, a nawet je nadszarpnąć.

  • Czasem odmów swojemu dziecku, nawet kiedy jesteś w stanie spełnić jego prośbę.
  • Ty ustalasz reguły, ponieważ lepiej wiesz, co dla malca jest dobre, bezpieczne i zdrowe, a co nie służy jego rozwojowi.
  • Czasem daj dziecku wybór w prostych sprawach, np. wybór koloru bluzki, ale w ważnych decydujesz ty, np. czy idziecie na spacer, czy najpierw zjecie obiad.
  • Od początku staraj się zauważać, co twoje dziecko umie, w czym możesz mu pomóc, ale nie musisz go wyręczać.
  • Czasem ustąp swojemu dziecku, np. kiedy upiera się nad trasą spaceru. Jeżeli nie jest to trasa godząca w wasze bezpieczeństwo, ustąp dziecku. Być może na trasie, którą wybrało, jest coś dla niego istotnego.
  • Czasem możesz z dzieckiem ponegocjować, np. kiedy szczególnie pasjonuje go nowa zabawka i z jej powodu opóźnia pójście spać, ustal z dzieckiem takie warunki porozumienia, w trakcie którego oboje poczujecie się wygranymi. Pozwól na pójście spać pół godziny później, żeby dziecko mogło dokończyć zabawę. Pół godziny to rozsądny margines twojej cierpliwości, a dla dziecka bezcenny czas radości.
  • Kiedy ukarzesz dziecko, staraj się panować nad emocjami. Kara, żeby była skuteczna, musi mieć swój czas, powód jej wymierzenia, miejsce oraz − wraz z zakończeniem kary − nie wolno ci przypominać dziecku jego przewinienia. Raczej skupiaj się na zauważeniu poprawy zachowania dziecka i pochwaleniu go.


Miłość i szacunek do dziecka wymagają, by miało ono jasno określone reguły postępowania. Dzięki temu świat malca jest przewidywalny i stabilny. Dawaj więc dziecku czytelne drogowskazy.

mgr Anna Czupryniak,
Komentarze

DYSKUSJE NA FORUM

Artykuły Bunt nastolatka
Bunt nastolatka

Agresja nastolatków

Agresja nastolatków to problem, który rodzi poważne konsekwencje, np. w środowisku szkolnym. Coraz częściej dorastająca młodzież szykanuje słabszych kolegów, dopuszcza się aktów przemocy, używa wulgarnego języka. Wybuchy złości i gniewu wynikają nie tylko...

Bunt nastolatka

Burza hormonów

(...) nabiera dobry kontakt z ojcem. Bunt nastolatka zwykle skupia się na matce, która w większym stopniu zajmuje się wychowaniem...

Bunt nastolatka

Kłamstwo dzieci

Kiedy dziecko kłamie, jego rodzice zastanawiają się, co jest tego powodem. Ponadto czują się oni dotknięci jako strażnicy moralności i poszanowania norm przez dziecko. Nierzadko także targają nimi uczucia złości, rozczarowania, osobistego poczucia porażki...

Bunt nastolatka

Gdy dziecko nie ma przyjaciół

Dziecko, które notorycznie bawi się samo, po szkole spędza czas przed komputerem, nie jest zapraszane na urodziny koleżanek i kolegów z klasy i nikt do niego nie dzwoni, to wbrew pozorom powód do zmartwień dla rodziców. Powodów samotności może być wiele.

Bunt nastolatka

Co zrobić, gdy dziecko przeklina?

Dziecko, zwłaszcza kilkuletnie, postępuje według bodźców, jakie dostarcza mu otoczenie. Im silniejsza reakcja otoczenia na zachowanie dziecka, tym większa satysfakcja malca. Często zdarza się, że dziecko przekracza swoim zachowaniem ogólnie przyjęte...

Bunt nastolatka

Dziecko ucieka z domu

Rodzice bardzo często nie dostrzegają problemów wychowawczych z nastolatkami. Uważają, że ich wzajemne relacje kształtują się w odpowiedni sposób i nie potrzebują w nie ingerować ani ich zmieniać. Problem zaczyna się wtedy, gdy dziecko ucieka z domu.

Bunt nastolatka

Gdy dziecko nie chce chodzić do szkoły

Dla wielu dzieci, pójście do szkoły to wielka, ekscytująca przygoda. Lubią czuć się "dorosłe", spotykać się ze swoją klasą i słuchać nauczycieli. Takie dziecko w szkole nie martwi się też za bardzo rozstaniem z rodzicami. Jednak czasem dzieje się...

Bunt nastolatka

Gdy dziecko pyskuje

Gdy dziecko pyskuje

Co robić, gdy dziecko pyskuje i nie przejmuje się napomnieniami innych? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców, którzy nie wiedzą jak sobie poradzić z dojrzewaniem dziecka. Problemy wychowawcze z nastolatkami mają praktycznie wszyscy rodzice. Często taki...

Bunt nastolatka

Relacje matki z córką

Relacje matki z córką

W relacji matka - córka najbardziej charakterystyczna jest siła emocji, zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Od jakości tej relacji bardzo dużo zależy w dorosłym życiu córki, np. kontakty z innymi ludźmi. W dorosłym życiu córki będą odbijały się...

Bunt nastolatka

Trudna młodzież

Trudna młodzież, czyli jaka? Pije, pali, ćpa, wagaruje, szkoła jest bezradna, a rodzicom opadają ręce, bo nie wiedzą, co robić. Owszem, jest odsetek „mocno trudnej młodzieży", która potrzebuje wsparcia i specjalistycznej opieki w ośrodkach wychowawczych...