Pokaż kategorie Parenting.pl
Pokaż kategorie

Dziecko bije inne dzieci

Miło jest popatrzeć, jak dzieci grzecznie bawią się ze sobą. Niestety, czasem zabawa przeradza się w bójkę, kończącą się płaczem, siniakami i zadrapaniami. Najgorzej jest, gdy się okazuje, że to nasze dziecko zaatakowało drugie. Choć może nas to przerażać, fakt, iż nasze dziecko bije inne dzieci, jest czymś całkiem normalnym. Wiele dzieci przechodzi tą fazę, a takie zachowanie wcale nie oznacza, że dziecko jest niewychowane lub ma zły charakter. Faza ta kiedyś się skończy, jednak można podjąć pewne kroki, aby to przyspieszyć.

Przyczyny agresji u dzieci i sposoby na agresywne dziecko

Agresja u dzieci zazwyczaj wynika z braku możliwości wyrażenia swoich negatywnych emocji w inny sposób. Dzieci nie posiadają umiejętności werbalnych na tyle zaawansowanych, aby móc wyrazić swój gniew, frustrację lub pragnienie nawiązania więzi towarzyskiej. Ograniczenia te w połączeniu z chęcią manifestowania swojej niezależności oraz z brakiem umiejętności samokontroli popędów mogą doprowadzić do przejawów agresji u małych dzieci. Należy jednak pamiętać, iż chociaż tego typu zachowanie jest normalne, to nie należy na nie przymykać oka. Trzeba pokazać dziecku, że to co robi jest złe, a także wskazać na inne sposoby wyrażania negatywnych emocji.

Agresja u dzieci
powinna wywoływać u rodzica odpowiednie zachowanie. Nie można jej akceptować ani ignorować, gdyż w ten sposób dajemy dziecku przyzwolenie na złe zachowanie. Jeśli małe dziecko bije inne dzieci, próby przemówienia mu do rozsądku mogą się nie powieść. Małe dziecko nie rozumie wypowiedzi typu: „A co by było, gdyby on ciebie uderzył?”, gdyż nie posiada na tyle rozwiniętych zdolności kognitywnych, które umożliwiałyby mu postawienie się w czyjejś sytuacji. Zdolne jest jednak do logicznego myślenia i zrozumienia konsekwencji danego zachowania. Jeśli za złe zachowanie dziecko dostaje karę (jest wyłączone z zabawy z innymi dziećmi, nie dostaje słodyczy), to dostrzeże, iż bicie innych jest niewłaściwe i niekorzystne.

Warto uświadomić sobie, że bicie innych nie musi być oznaką agresji. W przypadku młodszych dzieci przemoc może być sposobem na zaistnienie w grupie lub wyrażenie chęci wspólnej zabawy.

Jak ukoić negatywne emocje dziecka?

Po niegrzecznym zachowaniu dziecka koniecznie trzeba z nim porozmawiać. Gdy już nieco ochłonie należy zapytać, co wywołało daną reakcję. Warto podkreślić, że złość jest czymś normalnym, ale bicie kogoś jest niewłaściwe. Można zachęcić dziecko, aby następnym razem powiedziało koledze „Jestem zły na ciebie” zamiast go bić. Dobrym rozwiązaniem jest również polecenie dziecku, aby w konfliktowych sytuacjach szukało pomocy osoby dorosłej. Ponadto należy zadbać o to, by dziecko wiedziało, jak wyrażać swoje emocje w sposób akceptowalny przez otoczenie. W tej kwestii nie należy jednak polegać na wychowawczyni w przedszkolu lub dziadkach - to rodzice są odpowiedzialni za dziecko i to oni powinni zatroszczyć się o kwestię zachowania swojego malucha.

Niektóre dzieci mają bardzo dużo energii, która niewykorzystana może przełożyć się na agresywne zachowanie. Takim dzieciom warto dawać dużo czasu na swobodną zabawę, najlepiej w aktywnej formie na świeżym powietrzu. Aktywność fizyczna jest jednocześnie świetnym sposobem na danie ujścia negatywnym emocjom dziecka.

Gdy dziecko bije inne dzieci rodzice często czują się zawstydzeni i nie wiedzą jak się zachować. Ważne jest aby konsekwentnie reagować na przejawy przemocy ze strony dziecka. Jeśli raz je ukarzemy za bicie innych dzieci, a innym razem w podobnej sytuacji zachowamy się pobłażliwie, dziecko niczego się nie nauczy.

Anna Świeboda, ponad rok temu
Komentarze

DYSKUSJE NA FORUM

Artykuły Agresja i autoagresja
Agresja i autoagresja

Histeria u dziecka

sobie również sprawy z tego, że robi innym krzywdę. Dziecko wykorzystuje agresję, by dążyć do celu. Jeżeli nie zareagujesz na takie zachowanie (...) je z pomieszczenia, w którym się znajduje. Następnie, gdy emocje opadną, wytłumacz mu, że takie zachowanie jest niedopuszczalne. Zapytaj, co wywołało w nim agresję

Agresja i autoagresja

Jak pomóc dziecku z ADHD?

ADHDto zespół nadpobudliwości psychoruchowej. W skład tego zaburzenia wchodzą deficyty koncentracji uwagi, nadmierna impulsywność i nadmierna ruchliwość. Dzieci dotknięte ADHD działają na zasadzie nadmiernego pobudzenia, a intensywność odbierania przez nich wielorakich bodźców sprawia im wiele

Agresja i autoagresja

Gdy dziecko przeklina

Czy twoje dziecko przeklina? Nie martw się, dzieci, szczególnie te kilkuletnie, bardzo często robią coś takiego. Zwykle eksperymentują z brzydkimi słowami po to, aby zwrócić na siebie uwagę twoją i otoczenia, stąd bierze się przeklinanie w szkole i w domu. Nie obwiniaj się: nie musi być to wina

Agresja i autoagresja

Jak pomóc dziecku nadpobudliwemu?

Nadpobudliwość psychoruchowaprzejawia się u dziecka występowaniem objawów związanych z deficytami uwagi, impulsywnością i nadmierną ruchliwością. Występowanie wszystkich tych objawów znacznie utrudnia funkcjonowanie społeczne dzieci dotkniętych nadpobudliwością. Jednostkowo objawy nadpobudliwoś

Agresja i autoagresja

Płacz malucha

Płacz malucha

Jak poradzić sobie z histerią dziecka? Żeby rozwiązać ten problem, postaraj się zająć czymś malucha. Nie ma lepszego lekarstwa na płacz dziecka, jak odwrócenie jego uwagi od problemu.

Agresja i autoagresja

Okres buntu trzylatka

Okres buntu trzylatka

Pytanie, jak mądrze wychować dziecko, zadają sobie wszyscy rodzice. Dla każdego z nich najważniejsze jest dobro dziecka i jego prawidłowy rozwój.

Agresja i autoagresja

Gdy dziecko gryzie

Początkowo każdy rodzic jest szczęśliwy, kiedy widzi, jak jego maleństwu rosną pierwsze ząbki. Problem pojawia się wtedy, gdy dziecko gryzie nie te rzeczy, które powinno lub zaczyna gryźć otaczające go osoby. Najczęściej jest tak, że dziecko gryzie nieświadomie, nie rozumiejąc, że to co robi je

Agresja i autoagresja

Dziecko z ADHD

Najpierw uproszczona definicja ADHD. Jest to Attention Deficit Hyperactivity Disorder, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, określany też, jako zaburzenia hiperkinetyczne. Cytując: „jest to zespól zaburzeń, najczęściej o podłożu genetycznym, (…) i biologicznym, to znaczy, że

Agresja i autoagresja

Bunt trzylatka

Pytanie, jak mądrze wychować dziecko, zadają sobie wszyscy rodzice. Dla każdego z nich najważniejsze jest dobro dziecka i jego prawidłowy rozwój. Jednak w momencie, kiedy następują trudne chwile, a dziecko zaczyna się buntować, zaczynasz zadawać sobie pytanie o skuteczność swoich metod wychow

Relacje z dziećmi

Klapsy to nie przemoc - mówią rodzice. Mimo że prawo tego zakazuje, wciąż wielu bije swoje dzieci

Klapsy to nie przemoc - mówią rodzice. Mimo że prawo tego zakazuje, wciąż wielu bije swoje dzieci

tak jest, jak wyjaśnić fakt, że ponad połowa dorosłych Polaków wciąż dopuszcza czy wręcz aprobuje sytuacje, w których rodzic bije dziecko? - pyta w przesłaniu do kampanii społecznej „Bicie, czas z tym skończyć" Marek Michalak, rzecznik praw dziecka. W Polsce w 2010 r. wprowadzono zakaz stosowania kar cielesnych wobec dzieci na mocy ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Wówczas do Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dodano artykuł mówiący o tym, że rodzicom i opiekunom bezwzględnie zakazuje się stosowania kar cielesnych u dzieci. Od tamtej pory rzecznik praw dziecka co roku sprawdza społeczny poziom przyzwolenia na zakaz stosowania kar fizycznych wobec dzieci. Tegoroczna edycja testu przeprowadzonego przez TNS Polska na grupie 1017 dorosłych Polaków wykazała, że nadal, mimo prowadzonych kampanii i apelu ze strony pedagogów i psychologów dziecięcych, występuje akceptacja dla stosowania przemocy w wychowaniu. Poziom akceptacji dla bicia zależy od jego formy: klapsy uznaje ponad połowa Polaków (58 proc.), natomiast tzw. lanie, uznaje 32 proc. badanych. Na szczęście w stosunku do lat poprzednich maleje przyzwolenie na stosowanie kar cielesnych. W 2008 roku było ono o 20 proc. wyższe niż obecnie. Jednak zaledwie 9 proc. mniej osób, niż to było 7 lat temu, dopuszcza lanie. To pokazuje, że powoli zmienia się świadomość i metody wychowywania dzieci przez Polaków. Nadal jednak co czwarty z nas uznaje bicie za właściwą metodę wychowawczą, z czego 34 proc. uważa, że jest to wyłącznie prywatną sprawą rodziców. To tylko 5 proc. mniej niż było w roku ubiegłym, ale nadal więcej, niż w 2011 roku (29 proc.). Polacy zapytani o to, co zrobiliby, gdyby dowiedzieli się, że ich sąsiad bije swoje dziecko, deklarowali, że staraliby dowiedzieć się, co się dzieje (34 proc.). Natomiast 11 proc. odpowiedziało, że nie zrobiłoby w tej sytuacji nic. Dwukrotnie więcej badanych nie zareagowałoby, gdyby do aktu przemocy wobec dziecka doszło w miejscu publicznym. Dlaczego? Ponieważ nie lubimy wtrącać się w nie swoje sprawy. Raport ujawnił, że 54 proc. Polaków daje czasem klapsa swojemu dziecku. 7 proc. badanych przyznało, że uderzyło dziecko pasem lub innym przedmiotem, a 10 proc. dawało dziecku lanie. 14 proc. rodziców stosuje inne formy przemocy: karmienie na siłę, potrząsanie i szarpanie. Zdecydowana większość opiekunów (67 proc.) krzyczy na swoje dzieci, a 12 proc. wyzywa je i obraża. Badanie przeprowadzone przez TNS Polska pokazuje także, jak status społeczny i wykształcenie mają się do stosowania przemocy wobec dzieci. Częściej stosuje się ją w biednych domach, gdzie rodzice posiadają niższe wykształcenie i kilkoro dzieci. Zależność jest także dostrzegalna w tym, że więcej osób dopuszcza się przemocy wobec dziecka, jeżeli samemu doświadczyło jej w przeszłości. Polacy nadal zbyt mało wiedzą o tym, że w naszym kraju istnieje prawo zakazujące bicia dzieci. Jedynie 32 proc. zdecydowanie zgadza się z tym, że bicie jest niezgodne z prawem, a raczej zgadza się z tym 42 proc. To niewielki spadek w stosunku do ubiegłego roku (34 proc. i 41 proc.). Jednak, mimo iż badani są świadomi tego, że bicie dziecka nie jest zgodne z prawem, to i tak dopuszczają się aktów przemocy wobec najmłodszych, a ponadto nie uznają za przemoc chociażby klapsów. (...) Raport TNS Polska nie pozostawia złudzeń: Polacy nadal dopuszczają się stosowania przemocy wobec swoich dzieci. Ponad połowa badanych akceptuje