Amniopunkcja

Amniopunkcja, podobnie jak inne inwazyjne badania prenatalne, wykonywana jest u kobiet, u których nieinwazyjne formy badań wykazały pewne nieprawidłowości. Amniopunkcja może wiązać się jednak z powikłaniami. Pojawiają się one u 1-2 proc. kobiet i mogą prowadzić nawet do poronienia. Badanie wykonuje się zazwyczaj między 15. a 18. tygodniem ciąży, a oczekiwanie na wyniki trwa zwykle do dwóch tygodni.

Polecane wideo:

1. Na czym polega amniopunkcja?

Badanie pod kontrolą USG polega na wprowadzeniu przez powłoki brzuszne cienkiej igły, za pomocą której pobiera się z jamy macicy niewielką ilość płynu owodniowego.

Ma on w swoim składzie komórki płodowe, związki chemiczne i mikroorganizmy, które zawierają wiele informacji dotyczących płodu. Dzięki temu można zbadać jego strukturę genetyczną, stan zdrowia, płeć, a także stopień rozwoju. Możliwość pobrania i przebadani płynu owodniowego to jedno z najważniejszych osiągnięć diagnozy prenatalnej.

Pobrane komórki hodowane są w warunkach laboratoryjnych, a następnie służą do badań kariotypu pod kątem zespołu Downa i innych zaburzeń chromosomalnych, a także licznych defektów poszczególnych genów. Badanie pomaga również w identyfikacji rozszczepu kręgosłupa i innych wad cewy nerwowej.

Jak wygląda badanie? Kobieta w ciąży kładzie się na plecach, a jej ciało przykryte jest tak, by widoczny był tylko brzuch. Za pomocą USG lekarz sprawdza położenie łożyska i płodu, aby nie uszkodzić go podczas badania. Następnie długą igłę wprowadza przez ściany brzucha do macicy, skąd pobiera niewielką ilość płynu owodniowego. Zabieg trwa nie dłużej niż pół godziny. Podczas jego trwania sprawdza się tętno płodu oraz ciśnienie matki. Kobietom z ujemnym Rh zwykle po zakończeniu zabiegu wstrzykuje się immunoglobulinę, by wykluczyć możliwość wystąpienia konfliktu serologicznego. Czułość amniopunkcji w wykrywaniu zespołu Downa i innych anomalii chromosomalnych szacuje się na ponad 99 proc.

2. Wskazania do amniopunkcji

Amniopunkcja nie jest zalecana rutynowo u wszystkich kobiet. Muszą być ku temu specjalne powody:

  • wiek matki powyżej 35 lat – źródła podają, że częstość występowania zespołu Downa rośnie wraz z wiekiem kobiety. Szacuje się to następująco: 1:400 dla kobiet 20-letnich, 1:250 dla 35-letnich, 1:75 dla 40-letnich i 1:20 dla 45-letnich;
  • dziecko z nieprawidłowością chromosomalną (zespół Downa, zespół Huntera);
  • dziecko lub bliski krewny z uszkodzeniem układu nerwowego
  • matka jest nosicielką chromosomalnej wady genetycznej, takiej jak hemofilia;
  • oboje rodzice są nosicielami autosomalnej recesywnej choroby dziedzicznej, tj. choroba Tay-Sachsa lub niedokrwistość sierpowata;
  • konieczność określenia stopnia rozwoju płuc płodu;
  • występująca u jednego z rodziców pląsawica Huntingtona;
  • badanie alfafetoproteiny w krwi matki lub badanie ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej wykazują nieprawidłowości.

3. Komplikacje po amniopunkcji

Większość kobiet po zabiegu nie odczuwa niczego poza łagodnym skurczem. Rzadko występuje niewielkie krwawienie z pochwy lub wyciek płynu owodniowego. Tylko u mniej niż jednej kobiety na dwieście rozwija się infekcja lub inne komplikacje, mogące prowadzić do poronienia. Tak jak większość inwazyjnych badań prenatalnych, amniopunkcja powinna być przeprowadzana wyłącznie wtedy, gdy korzyści przeważają nad zagrożeniami.

Inne powikłania po badaniu:

  • uszkodzenie łożyska lub pępowiny,
  • nakłucie narządów płodu,
  • przedwczesne pęknięcie pęcherza płodowego.
Komentarze

dyskusje na forum

Pomocy ...

kocsar • ostatni post 5 godzin temu

12