Wspólne spędzanie czasu

Dla kondycji psychicznej i uczuciowej rodziny, dla siły relacji pomiędzy jej członkami, ogromne znaczenie ma wspólnie spędzany czas. Gdy jest go dużo i jest w on „dobrym gatunku”, rozwój dziecka zyskuje wiele pozytywnych bodźców. Umacnia się w nim poczucie bezpieczeństwa i przekonanie o byciu kochanym. Rodzice, dla odmiany, mają szansę, by przyjrzeć się bliżej zarówno młodszym, jak i starszym dzieciom. Dostają szansę, by podziwiać „cud”, którego są twórcami i jednocześnie cieszyć się nim. Przy okazji wszyscy mogą zadbać o swą sprawność fizyczną, rozwój pasji, wiedzę o świecie i przekonać się, jak kształtują się stosunki międzyludzkie.

Tylko co oznacza wspólne spędzanie czasu? I o co chodzi w tym, by był to czas dobry jakościowo? Czy to oznacza, że rodzina powinna zasiadać przy wspólnym, najlepiej okrągłym, stole i prowadzić mądre, głębokie dyskusje na różne tematy? Czy potrzeba jest jakaś psychoanaliza? Odpowiedzi na te pytania, nie trzeba szukać u specjalistów i w mądrych książkach. Wystarczy sięgnąć pamięcią wstecz i przypomnieć sobie, kiedy najlepiej czuliśmy się z własnymi rodzicami. Można sobie uzmysłowić, kiedy nasze dzieci wyglądają na najszczęśliwsze i tym się kierować. Ważne jest, by wspólnie spędzany czas wszystkim sprawiał przyjemność. Jeżeli nie lubimy jeździć na rowerze, nie zmuszajmy się do wycieczek rowerowych czy rajdów. Lepiej będzie jechać samochodem za miasto i zagrać w piłkę, pospacerować z dzieckiem po lesie lub popływać kajakiem. Jeżeli wszyscy lubią odkrywać nowe miejsca, warto pomyśleć o weekendowych wyprawach, kulturo- i krajoznawczych po Polsce.

Gdy za oknem pada, wieje i zimno, dobrym sposobem na bycie razem, będzie gorąca czekolada i gra planszowa. Poza tym, zawsze można wspólnie czytać książki. I dyskutować o nich. Ale tylko pod warunkiem, że nie jest to odgórny nakaz, a rozmowa z dzieckiem nie przypomina nudnej lekcji polskiego. Gdy w rodzinie mało humanistów, za to wszyscy chętnie dbają o kondycję i sprawność fizyczną, oprócz indywidualnych zajęć sportowych, może lepiej wybrać się na nie kolektywnie.

Choć propozycje da się mnożyć w nieskończoność każda z rodzin i tak wymyśli swoje własne sposoby, na wspólne spędzanie czasu. I tak powinno być. Bo nie jest istotne co, ale z jakim zaangażowaniem będzie się robić. By czas wspólny przyniósł satysfakcję rodzicom, dzieciom, a nawet i dziadkom, by dał poczucie bliskości, akceptacji, poczucie przynależności, musi zostać wypełniony szczerą chęcią, sympatią, radością i miłością.

Aneta Stawiszyńska - Marciniak