Cukrzyca w ciąży

Cukrzyca ciążowa spowodowana jest zaburzeniem gospodarki hormonalnej organizmu podczas ciąży. Dotyka ona około 10% kobiet ciężarnych. W większości przypadków ustępuje całkowicie po porodzie. Po jej wystąpieniu zwiększa się jednak ryzyko pojawienia się jej przy kolejnej ciąży oraz zachorowania w przyszłości na cukrzycę typu 2. Warto więc po porodzie zmienić styl życia: więcej się ruszać, zwracać uwagę na to się je oraz starać się nie dopuścić do nadwagi. Cukrzyca w ciąży może być niebezpieczna zarówno dla przyszłej mamy, jak również dla rozwijającego się w jej brzuchu maleństwa. Leczenie jest więc konieczne!

Skutki cukrzycy ciążowej dla matki

Wpływ cukrzycy ciążowej na dziecko

  • wady wrodzone np.: wady serca, wady nerek, wady ośrodkowego układu nerwowego,
  • zwiększona masa urodzeniowa dziecka,
  • wyraźne cechy opóźnienia rozwoju płodu,
  • opóźnione dojrzewanie płodu,
  • umieralność okołoporodowa,
  • zaburzony metabolizm noworodków.

Rozpoznanie cukrzycy ciężarnych

Cukrzyce ciążowe wykrywane w czasie rutynowych badań przeprowadzanych w ciąży u wszystkich kobiet:
  • sprawdzenie poziomu cukru we krwi na początku ciąży. Badanie to wykonuje się na czczo,
  • badanie ogólne moczu, które przeprowadza się zazwyczaj co miesiąc,
  • prawdzenie stężenia glukozy we krwi godzinę po wypiciu roztworu 50 g glukozy. Badanie to wykonuje się między 24. a 28. tygodniem ciąży,
  • test diagnostyczny z 75 g glukozy, tzw. test obciążenia glukozą, który wykonuje się na czczo. Polega on na oddaniu krwi do badania przed wypiciem słodkiego płynu, a następnie wypiciu roztworu glukozy i po ok. 2 godzinach oddaniu krwi ponownie.

Leczenie cukrzycy ciężarnych

Cukrzyce można jednak z powodzeniem leczyć. Odpowiednio prowadzona ciąża jest bezpieczna zarówno dla mamy, jak i maluszka, należy tylko zastosować się do kilku zasad, które zaleci lekarz. Konieczne jest, aby przyszła mama, u której wykryto cukrzycę, trafiła do specjalistycznej przychodni, gdzie nad zdrowiem jej oraz dzidziusia będą czuwać wyspecjalizowani lekarze: lekarz położnik, diabetolog, neonatolog oraz dietetyk.

Najczęściej nie jest konieczne podawanie leków. Leczenie rozpoczyna się zazwyczaj od ustalenia diety. Na czarnej liście na pewno znajdą się takie produkty, jak: słodycze, tłuste mięsa, cukier, białe pieczywo, miód, niektóre owoce, tłuste mleko.

Polecane natomiast są takie produkty, jak: nabiał, ryby, chude mięso, niektóre warzywa, pieczywo razowe. Dokładną dietę powinien jednak ustalić opiekujący się ciężarną diabetolog, który odpowiednio dostosuje ilość kalorii dostarczanych z posiłkiem do okresu ciąży, masy ciała ciężarnej i jej aktywności fizycznej. W czasie diety należy również pamiętać, aby zjadać posiłki o stałych porach. Najlepiej jeść codziennie 6-8 niedużych posiłków. Jeśli natomiast dieta cukrzycowa nie zaskutkuje, lekarz może zalecić podawanie pacjentce insuliny.

Konieczne jest również mierzenie kilka razy dziennie poziomu cukru we krwi. W tym celu kobiety ciężarne dostają glukometr, czyli aparat do pomiaru glukozy w kropli krwi pobranej z opuszki palca.

Anna Brzyszcz

Artykuły Cukrzyca ciążowa

Przyczyny cukrzycy ciążowej zależą od zmian hormonalnych zachodzących w organizmie kobiety. Hormony wydzielane przez łożysko mogą wywoływać insulinooporność i podwyższony poziom cukru we krwi.

Przyczyny cukrzycy ciążowej swoje źródło znajdują w zmianach hormonalnych zachodzących w organizmie kobiety w czasie ciąży. Hormony produkowane przez łożysko mogą wywoływać insulinooporność, czyli zmniejszoną wrażliwość tkanek na insulinę.

Objawy cukrzycy ciążowej to m.in. wielomocz, cukromocz, senność, napady głodu i konieczność częstego uzupełniania płynów. Czasami występuje też spadek masy ciała lub gwałtowne przybieranie na wadze.

Dieta w cukrzycy ciążowej nie odbiega zasadniczo od zaleceń obowiązujących w normalnej diecie cukrzycowej. Ważne jest ograniczenie cukrów prostych i zastąpienie ich węglowodanami złożonymi.

Cukrzyca ciążowa występuje tylko w okresie ciąży, kiedy organizm nie jest w stanie poradzić sobie z podwyższonym poziomem cukru we krwi. Największym zagrożeniem są wówczas duże rozmiary płodu.