Cynami

Mój synek od jakiegoś miesiąca nie chce siedzieć w wózku. Każde wyjście na spacerek kończy się płaczem. Wcześniej nie było takiego problemu. Kacperek siedział spokojnie i oglądał okolicę, a później zasypiał. Teraz tragedia. Gdy nie reaguję na jego jego płacz, tylko kombinuję czym by go zainteresować, zaczyna płakać co raz bardziej i robi się purpurowy. Zastanawiam się. co może być przyczyną? Może po prostu się nudzi, siedzenie nie jest już dla niego atrakcyjne, bo zaczyna już chodzić?Drogie mamy może macie podobne doświadczenie?

dorotea72

mam to samo od kiedy synek miał około roczku chociaż jeszcze nie chodził
każde wyjście to jest walka a powrót z placu zabaw to po prostu masakra, może się podpierać nosem ze zmęczenia ale do wózka dobrowolnie nie usiądzie
myślę że tym zachowaniem podkreśla swoją wolna wolę

agula7777

Hej.
Przechodziłam dokładnie przez to samo.
Jak moja córa zaczynała chodzić,to za żadne skarby nie chciała siedzieć w wózku-spacery z nią były masakryczne i niczym nie dało się jej zainteresować.
Natomiast teraz pcha się do wózka jak szalona-już chyba znudziło się jej chodzenie:-(-mały uparciuch

Smelcia

Mam nadzieje że mnie takie przeboje z synkiem ominą, jest raczej dużym chłopcem i nie wyobrażam sobie za jakies pół roku niesienia go na rękach i jednocześnie pchania wózka. Brr

dorotea72

oby
mój synek ma obecnie 12 kg i codziennie z nim wojuję, zresztą to samo jest przy myciu rąk i wyciąganiu z kąpieli (tatuś zwykle kąpie ale czasem się przydarzy)

agatron

U nas było dokładnie to samo. Kiedy B zaczął dobrze chodzić natychmiast zrezygnował z wózka - kompletnie stracił zainteresowanie nim. My niestety ulegliśmy i jak juz się przyzwyczaił, że wózek poszedł w odstawkę tak bardzo trudno było go namówic na to żeby zechciał w nim usiąść chociaż na jedną chwilkę. Zrobienie nawet małych zakupów, jednocześnie biegając za dzieckiem, stało sie niemożliwe. Poza tym , tak jak i u Was, niejedna wózkowa wyprawa kończyła się niesieniem dziecka, a to wiadomo - nielada wyczyn
Przy kolejnym dziecku raczej nie odpuszczę tak łatwo, ale pożyjemy-zobaczymy...