newania

Czy zabieganym mamom starcza czasu na takie "hobby" jak pisanie wierszy czy opowiadań? Co jest dla Was natchnieniem? Co jest tematem Waszej twórczości? Czy chwalicie się swoimi dziełami - rodzinie, znajomym, na jakimś forum, blogu?

rorita

Ja piszę wierszę odkąd pamiętam . Mam to chyba po tacie, on ma napisanych parę tomików poezji :) Jeszcze kiedyś wysyłałam swoje dzieła do gazet np Bravo Girl I nie powiem kilka razy wygrałam płytę, albo jeszcze coś innego... Teraz jakoś weny nie mam Ostatnio napisałam coś przed zajściem w ciąże niestety Ale za to mój tata napisał już coś dla Alana i chcę ten wiersz dołożyć mu do prezentu na chrzest.

newania

Rorita, wspaniały prezent z tym wierszem dziadka dla wnuka. A Twój tato pisze tylko dla siebie, czy te tomiki są wydane?
A Ty o czym najczęściej pisałaś? Może się czymś pochwalisz?
Ja w czasie ciąży nie napisałam ani jednego wiersza :( A odkąd urodziłam to też może ze 3 na krzyż ;) A zaczęłam pisać właściwie jakieś 3 lata temu, wcześniej były oczywiście jakieś próby pisania w dzieciństwie, ale chyba nawet nic się nie ostało z tych prób :( Może to i dobrze ;)

rorita

Tak jak Anioł

Moja dusza niczym Anioł wzlatuje w przestworze,
coś ją widać boli, bo jednym skrzydełkiem poruszać nie może.
Chciałaby polecieć wysoko przed siebie,
ale miejsca dla niej jeszcze nie ma w niebie.
Rozdarta i krucha, łzy strumieniami wylewa.
Przecież na ziemi nic ją nie trzyma,
ani nikogo nie ma.
Samotna duszyna błąka się bez celu.
Nie zazna chyba nigdy szczęścia,
tak jak ludzi wielu.
Straciła już radość, nadzieję i siłę.
Chciałaby mieć już swoją mogiłe.
Jedno serce przy życiu ją trzyma,
innego wyjścia chyba jednak nie ma.
A może ma cel sobie obrany,
by pokazać jej kiedyś, że świat
jest jednak kochany!

Najśmieszniejsze jest to ,że większość wierszy jest o tematyce cierpienia, zdrady, nieszczęśliwej miłości... A ja od 10 prawie lat jestem baardzo szczęśliwa, zakochana... Mój tata piszę dla siebie, czasem dla mnie, dla siostry teraz dla małego :) Te tomiki są dla niego, a szkoda i to wielka... Myślę, że pomylił się z powołaniem...

newania

Chyba coś jest z tym cierpieniem, zdradą - nadają się na temat wierszy ;) Ja też rzadko piszę o szczęściu, częściej o rozterkach... Nie zawsze są to przeżycia z autopsji ;)

W pierwszej chwili pomyślałam sobie, że ten wiersz jest o poronionym dziecku, ale jednak nie. Jest bardzo wzruszający, podobają mi się takie nieregularne, nierymowane wiersze. Pewnie dlatego większość moich też jest taka ;) Skoro piszesz je od dawna to pewnie też masz już przynajmniej jeden tomik?

rorita

Nieeeee.... Raczej całą masę zapisanych zeszytów :)

rorita

Ogólnie to wstydzę się komukolwiek pokazywać.... tu pokazałam... Mój tata czytał tylko te co w gazetach były... Dawaj swój

newania

Też rzadko pokazuje je innym, za bardzo boję się krytyki ;)

Białe drzewo

Białe drzewo
Szumi, mówi...
Słucham z uwagą
By nie umknęło żadne słowo
Chcę poznać o czym szepcze
Do mnie
Jak przyjaciel
Twarda kora
Zarazem tak ulotna
Jak bibułka
Dotykam jej z drżeniem
By nie uszkodzić

Brzoza niesie nie-proste słowa
Lecz nie jest łatwo je usłyszeć
Wypowiedziane
Gubią się we wnętrzu
Szumią, lecz ich nie słychać
Brak mi odwagi
Wiary w siebie
Ufności
Choć wiem, że otwierasz swą duszę
Skrywam się pod korą
Nie potrafiąc ujrzeć światła.

rorita

newania śliczny :) Ja tak to nie umiem pisać... Ty w ogóle nie powinnaś bać się krytyki, prędzej ja Moje są takie dziecinne... Twoje bardzo dojrzałe... Masz talent :)

newania

Dziękuję za miłe słowa, ale wiesz, wybrałam jeden z lepszych (przynajmniej tak mi się wydaje), niektóre to totalne gnioty :(