civi

Podniósł rączkę… Zobacz jak ślicznie i wysoko o i buuuuum raczka poleciała.
Patrz chyba na nas patrzy, hej maluchu, kochamy Cię walcz tak bardzo Cię potrzebujemy…
Znów trzeba odejść od inkubatora, teraz trzeba tylko przymknąć oczy i na wiele godzin zapamiętać tą rączkę…. Macha do nas, jakby chciał powiedzieć: kocham, czekajcie na mnie…
Puk puk w inkubator. Zobacz kochanie on odwrócił do nas głowę….
Patrz dotknąłem go nie płacze, chyba to lubi. Czemu jest taki maleńki, czy on wyzdrowieje?
To były najpiękniejsze chwile mojego tacierzyństwa. Czułem rodzące się uczucie do tego malca, mimo że miałem świadomość: nasze chwile są policzone. Te ułamki sekund kradzione śmierci, te minuty patrzenia jak walczy ze swoją chorobą by nam pokazać, ze nas słyszy…
Paradoksalnie chwile gdy trzymałem go za rączkę w chwili gdy odchodził dały mi uczucie prawdziwej miłości. Głupie? Inni się cieszą, bo najwspanialsze chwile rodzicielstwa to słowa: mama i tata, kokam, albo zabawa w chowanego. Nasz synek też nam to mówił, całym sobą. My całe życie i rodzicielstwo musieliśmy przeżyć w 5 tygodni. Dzięki niemu teraz będziemy umieli prawdziwie kochać oczekiwaną córeczkę.
Pewnie to moje wyznanie wywoła szok w czytelnikach. Przepraszam, że w tak radosnych momentach waszego życia wprowadzam dysonans….
Najpiękniejsza moja chwila bycia ojcem….: popatrz podniósł łapkę…. Buuumm łapka leży…. Zrobił nam papa na zawsze….. dziękuje, ze nauczyłeś mnie kochać Aniołku. Nauczyłeś mnie cieszyć się drobiazgami.


Mój dopisek nie w związku z konkursem: w okresie rodzicielstwa takie historie sa spychane na margines. Nie liczę na nagrodę liczę na jedno: że ktoś kto to przeczyta doceni w pełni to, ze jest ojcem lub matką…. Tego wam życzę… bo widzę jak wielu nie potrafi docenić tego, ze usłyszą słowo KOKAM… TATO…. MAMO…


Marcin..... tata Rafała.