słońce z chmur - Ciąża, poród, wychowanie

civi · 20-08-08, 09:27

13.10.2006 - 2 kreski, wielka radość będziemy rodzicami. szał krzyki, śmiech, uroczysta kolacja...
20.11.2006 przykro nam, dzieci nie żyją..... krzyk, płacz, szał rozpaczy.....
7.03.2007 2 kreski... obawa ale i radość.....
18.10.2007 - macie państwo syna.... Jest bardzo chory....
13.11.2007 - przykro nam dla Rafałka nie ma ratunku - nieuleczalny zespół genetyczny
23.11.2007.... dziękujemy, ze poczekałeś synku. Odchodzi nasz skarb....
Pada śnieg.... 3 dni później chwyta straszliwy przenikliwy ziąb...., pada śnieg zasypuje świeże kwiaty na grobie naszego sensu życia.....
2 maj 2008… - 2 kreski…. Tylko strach, paniczny strach…..
Po tych wszystkich dniach tych szczególnych dla nas mimo bólu uczących nas miłości nadchodzi ten dzień…
8.08.2008…..
Pochmurno i zimno i te koszmarne nerwy. Telefon milczy jak zaklęty zero kontaktu ze świtem i ten paraliżujący lęk.
Płacze cichutko w kącie. Ułaskawią nas czy znów usłyszymy wyrok?
Dzwonie…. Wynik? Jaki wynik? Będzie może w przyszłą środę. Płacz i prośba… ja mam wizytę ja muszę wiedzieć, od tego zależy życie naszego dziecka!!!!
Acha – beznamiętny głos w słuchawce jakby nie potrafił zmierzyć się z lekiem rozmówcy… Proszę zadzwonić o 13….
13 ze łzami w oczach i ściśniętym gardłem dzwonie…. Wyniku nie ma, proszę zadzwonić za 15 minut. Siedzę i płacze, mąż trzyma mnie za rękę, jemu wynik nie podadzą, pierwsze cięgi zawsze spadają na mnie. Jak z Rafałem. Wynik pierwsza poznawałam ja…
Dzwonie… zajęte….. na dworze wiatr uderza o szyby, zaczyna lać rzęsisty deszcz. W TV podają informacje o wypadku pociągu w Czechach, są zabici…
Rafałku miej nas i ich w opiece, tak bardzo się boje!!!
Dzwonie… zajęte….. Pogoda nie zna litości, deszcz zacina potęgując uczucie zagubienia i odrzucenia. Krople spływają po szybie, prawie jak łzy po mojej twarzy.
Po raz kolejny wykręcam znajomy już mi numer… 061….. Jedyne co pamiętam z tej rozmowy…. Prawidłowy kariotyp żeński….
Tylko tyle i nic więcej. Zaczynam przeraźliwie krzyczeć. Krzyk, szał i potoki łez 2 lata stresów odchodzą w ten sposób, nie mogę wydusić słowa, mąż patrzy na mnie z przerażeniem. W końcu wykrztusiłam: zdrowa dziewczynka, mamy szanse….
I wtedy płaczemy już oboje, tuląc się do siebie.
Mamy szanse być rodzicami, może tym razem…
Mimo tego wszystkiego, to chyba był najpiękniejszy dla nas dzień rodzicielstwa. Pierwszy dzień kiedy po wielu tygodniach ulewy wychodzi słońce.
Spoglądamy niebo, chmury odchodzą, jeden promyk wygląda przez chmury…. Taki jeden promyk nieśmiałej nadziei.
Joanna i Marcin

jahalina · 16-10-09, 13:43

Jestem wzruszona i poruszona treścia Twej wiadomości...

besia84 · 16-10-09, 21:29

No to gorące gratulację-wzruszyłam się,mimo,że los tez mnie doświadczył-ale życzę wam już teraz tylko tego słoneczka nad głowami!

rorita · 16-10-09, 22:00

civi to było straszne przez co musieliście przejść

Strasznie się wzruszyłam

Gratuluję Wam siły ... Jednak marzenia się spełniają

laura · 19-10-09, 09:57

Piękne i wzruszające

werka · 31-10-09, 21:10

Oj tak historia wzruszająca,oby zawsze już świeciło dla was słoneczko.podziwiam za siły i wytrwanie.

civi · 06-11-09, 21:37

słoneczko zaświeciło 5.01.2009 roku i właśnie posapuje w łóżeczku zmęczone całym dniem brojenia....

Gosiak0512 · 03-08-10, 13:42

aż mi się łezki zakręciły :) cieszę się całym serduszkiem że wam się wreszcie udało! I niech niunia zdrowo się chowa!

Sayen · 03-08-10, 15:48

aż łzy mi się lały czytając ten post
cieszę się że słońce zagościło w waszym domu :)

sylwiaw7 · 04-08-10, 08:19

nie dałam rady powstrzymac łez... los nie powinien być tak okrutny... ale teraz bedzie już tylko dobrze:) ogromne gratulacje i dużo dużo szczęścia!

20-08-08, 09:27	#1 (permalink)
civi Raczkujący Zarejestrowany: 7-08-2008 Miejscowość: Na spokojnej polskiej wsi Posty: 62 Nastrój: 4 podziękowań w 2 postach	słońce z chmur 13.10.2006 - 2 kreski, wielka radość będziemy rodzicami. szał krzyki, śmiech, uroczysta kolacja... 20.11.2006 przykro nam, dzieci nie żyją..... krzyk, płacz, szał rozpaczy..... 7.03.2007 2 kreski... obawa ale i radość..... 18.10.2007 - macie państwo syna.... Jest bardzo chory.... 13.11.2007 - przykro nam dla Rafałka nie ma ratunku - nieuleczalny zespół genetyczny 23.11.2007.... dziękujemy, ze poczekałeś synku. Odchodzi nasz skarb.... Pada śnieg.... 3 dni później chwyta straszliwy przenikliwy ziąb...., pada śnieg zasypuje świeże kwiaty na grobie naszego sensu życia..... 2 maj 2008… - 2 kreski…. Tylko strach, paniczny strach….. Po tych wszystkich dniach tych szczególnych dla nas mimo bólu uczących nas miłości nadchodzi ten dzień… 8.08.2008….. Pochmurno i zimno i te koszmarne nerwy. Telefon milczy jak zaklęty zero kontaktu ze świtem i ten paraliżujący lęk. Płacze cichutko w kącie. Ułaskawią nas czy znów usłyszymy wyrok? Dzwonie…. Wynik? Jaki wynik? Będzie może w przyszłą środę. Płacz i prośba… ja mam wizytę ja muszę wiedzieć, od tego zależy życie naszego dziecka!!!! Acha – beznamiętny głos w słuchawce jakby nie potrafił zmierzyć się z lekiem rozmówcy… Proszę zadzwonić o 13…. 13 ze łzami w oczach i ściśniętym gardłem dzwonie…. Wyniku nie ma, proszę zadzwonić za 15 minut. Siedzę i płacze, mąż trzyma mnie za rękę, jemu wynik nie podadzą, pierwsze cięgi zawsze spadają na mnie. Jak z Rafałem. Wynik pierwsza poznawałam ja… Dzwonie… zajęte….. na dworze wiatr uderza o szyby, zaczyna lać rzęsisty deszcz. W TV podają informacje o wypadku pociągu w Czechach, są zabici… Rafałku miej nas i ich w opiece, tak bardzo się boje!!! Dzwonie… zajęte….. Pogoda nie zna litości, deszcz zacina potęgując uczucie zagubienia i odrzucenia. Krople spływają po szybie, prawie jak łzy po mojej twarzy. Po raz kolejny wykręcam znajomy już mi numer… 061….. Jedyne co pamiętam z tej rozmowy…. Prawidłowy kariotyp żeński…. Tylko tyle i nic więcej. Zaczynam przeraźliwie krzyczeć. Krzyk, szał i potoki łez 2 lata stresów odchodzą w ten sposób, nie mogę wydusić słowa, mąż patrzy na mnie z przerażeniem. W końcu wykrztusiłam: zdrowa dziewczynka, mamy szanse…. I wtedy płaczemy już oboje, tuląc się do siebie. Mamy szanse być rodzicami, może tym razem… Mimo tego wszystkiego, to chyba był najpiękniejszy dla nas dzień rodzicielstwa. Pierwszy dzień kiedy po wielu tygodniach ulewy wychodzi słońce. Spoglądamy niebo, chmury odchodzą, jeden promyk wygląda przez chmury…. Taki jeden promyk nieśmiałej nadziei. Joanna i Marcin __________________

31-10-09, 21:10	#6 (permalink)
werka Osesek Zarejestrowany: 26-04-2009 Posty: 6 Nastrój: 0 podziękowań w 0 postach	podziwiam Oj tak historia wzruszająca,oby zawsze już świeciło dla was słoneczko.podziwiam za siły i wytrwanie.

06-11-09, 21:37	#7 (permalink)
civi Raczkujący Zarejestrowany: 7-08-2008 Miejscowość: Na spokojnej polskiej wsi Posty: 62 Nastrój: 4 podziękowań w 2 postach	słoneczko zaświeciło 5.01.2009 roku i właśnie posapuje w łóżeczku zmęczone całym dniem brojenia.... __________________

03-08-10, 13:42	#8 (permalink)
Gosiak0512 Biegacz mama dwóch brzdąców.. Mateusza i Bartosza :)) Zarejestrowany: 30-01-2010 Miejscowość: RuDzIeNeK.. / WaWkA.. Posty: 1 255 Nastrój: 694 podziękowań w 462 postach	aż mi się łezki zakręciły :) cieszę się całym serduszkiem że wam się wreszcie udało! I niech niunia zdrowo się chowa! __________________

03-08-10, 15:48	#9 (permalink)
Sayen Pierwsze kroki Mój mały cud z nami już jest :) Zarejestrowany: 11-05-2010 Miejscowość: Żyrardów Posty: 414 Nastrój: 166 podziękowań w 63 postach Moja galeria:	aż łzy mi się lały czytając ten post cieszę się że słońce zagościło w waszym domu :) __________________ Pikuś Mikołaj Krystianka blog prawie gotów

16-10-09, 13:43	#2 (permalink)
jahalina Osesek Zarejestrowany: 16-10-2009 Posty: 1 0 podziękowań w 0 postach	Jestem wzruszona i poruszona treścia Twej wiadomości...

16-10-09, 21:29	#3 (permalink)
besia84 Osesek Zarejestrowany: 13-10-2009 Posty: 1 0 podziękowań w 0 postach	No to gorące gratulację-wzruszyłam się,mimo,że los tez mnie doświadczył-ale życzę wam już teraz tylko tego słoneczka nad głowami!

16-10-09, 22:00	#4 (permalink)
rorita Mistrz uczymy się siebie nawzajem... Zarejestrowany: 7-01-2009 Miejscowość: Gdańsk Posty: 17 096 Nastrój: 9 317 podziękowań w 5 298 postach Moja galeria:	civi to było straszne przez co musieliście przejść Strasznie się wzruszyłam Gratuluję Wam siły ... Jednak marzenia się spełniają

19-10-09, 09:57	#5 (permalink)
laura Pierwsze kroki Zarejestrowany: 2-03-2009 Posty: 108 Nastrój: 24 podziękowań w 14 postach	Piękne i wzruszające

04-08-10, 08:19	#10 (permalink)
sylwiaw7 Osesek Zarejestrowany: 8-05-2010 Posty: 1 0 podziękowań w 0 postach	nie dałam rady powstrzymac łez... los nie powinien być tak okrutny... ale teraz bedzie już tylko dobrze:) ogromne gratulacje i dużo dużo szczęścia!

Narzędzia wątku
Wersja do druku Wyślij na email
Wygląd
Wygląd liniowy Wygląd mieszany Wygląd wątkowy