antalis

Moja najpiekniejsza chwila rozpoczela sie 09.01.2007 roku ( kiedy to na tescie zobaczylam upragnione II ) i trwa do dzis. I choc mielismy wzloty i upadki to ta najszczesliwsza chwila trwa i mam nadzieje ze trwac bedzie.
Na poczatku bylo ciezko - radosc mieszala sie ze strachem, ulga z bolem.
Wiadomosc o ciazy i zaraz potem strach czy sobie poradze.
Strach przed kazdymi badaniami i radosc gdy okazywało sie ze wszystko ok.
Zagrozenie szpitalem i wiadomosc ze wyniki sie poprawiły.
I w koncu paraliz podczas porodu,strach ze bedzie cos nie tak - i piekny zdrowy synus Po porodzie tez bylo roznie.Szpital bo maly zachorowal na uszka i mega przyjemny powrot do domu.
Pozniej wizja operacji bo ciemiaczko zbyt szybko zarastalo i wiadomosc ze wszystko jest ok.
Pierwszy zabek, słowo mama,stawiane pierwsze kroki ... jak tu nie wierzyc ze zycie jest piekne ?

Zycie to pasmo szczesc i nieszczesc, rownowaga w przyrodzie byla zawsze. Dzis jednak wiem ze zawsze po nocy przychodzi dzien a po burzy wyglada słonce.Kacperek jest własnie takim słonecznym dniem - moim szczesciem ktore nie bedzie trwalo chwile tylko do konca zycia.

Wiem ze macierzynstwo to nie tylko radosci ale mama bede juz zawsze i zawsze zerkajac na mojego syna bede przypominała sobie ze MACIERZYNSTWO TO NAJPIEKNIEJSZA CHWILA W CAŁYM ZYCIU.

Pozdrawiam