adriana8899

O. Agus witaj. :)
Nie wiem czemu wydawalo mi sie ze masz 25l i dlatego nie dalam ci znac o tym watku Wybacz.

AgaiLila

Bo ja jestem dinozaurem w gadce

adriana8899

I tak Cie kocham.
Jak tam Liluch??

AgaiLila

Jak zawsze mnie dręczy Właśnie ubieramy się na mroźny spacer a ona z płaczem mnie pogania;/ papa do później!

Szani84

witam
fajnie tak czytac o mlodych mamusiach :) i utwierdzać się w przekonaniu że nawet jesli ktos jest młodziutki to potrafi byc dorosły :) a nie tak jak gadają bo gówniara itp.
Gratuluje sił i życzę duzo jeszcze :) i spełanienia marzeń :)

a ja jakos tak staro się czuje heheheh bo ja urodziłam mając już 23,5 :P

adriana8899

Hehehe. Szani szaleństwo!!! Faktycznie stara baba z Ciebie.

rorita

Wstyd ,ale przeczytałam początek i aż łzy się do oczu cisnęły ... Silne z Was kobietki i godne podziwu jak nie wiem Każda z Was ma swoją historię ,a pomimo tego świetnie dajecie sobie radę :)
szani jak Ty stara to ja już dawno w piachu powinnam być .

Wiecie chyba dużo zależy też od charakteru młodej mamy,jej siły walki właśnie... Kiedy Alan leżał w szpitalu byłam tam codziennie i codziennie dochodziły nowe maluszki porzucane ,bądź oddawane przez matki... Pamiętam małą kruszynkę ,która została oddana przez swoją 15 letnią mamę... Pielęgniarka opowiadając jej historię sama miała łzy w oczach... jak to młoda mama chciała córeczkę wychować,ale jej mama kategorycznie kazała ją oddać do adopcji ... straszne ,dziewczyna pewnie nigdy się nie pozbiera ,a matkę zapewne znienawidzi. Ja pewnie bym tak zrobiła.

adriana8899

Roritko kochanie ja nie oddalabym dziecka... Jak mozna sie tak zachowywac? Mowi sie ze babcia kocha wnuczeta bardziej niz dzieci. Heh. Nie rozumiem takich ludzi. Zabralabym dziecko a gdyby byla tak bardzo przeciwna to wynioslabym sie z domu. Jest tyle mozliwosci teraz... Nie znam sie na prawie i na tym jak to jest z prawami nieletniej matki ale napewno jest mozliwosc zatrzymania dzieciatka.

75sylwia1

Widzę że większość dziewczyn z mamusiek się tu przeniosła:((
A ja do Was nie pasuję bo za stara już jestem, ale mogę choć opisać moją historię z przed 19 lat. Z pierwszym synem zaszłam w ciążę mając jeszcze 15 lat, urodził się jak miałam 16 lat i 6 miesięcy, podobnie jak Wy straciłam kontakt z prawie wszystkimi koleżankami, chyba już do nich nie pasowałam, na początku jeszcze mnie odwiedzały ale po jakimś czasie wszystko się jakoś urwało, ja nie miałam za wiele czasu, bo obowiązki zony i matki, a także nauka pochłaniały praktycznie cały czas, potem doszła jeszcze do tego praca. Mam tylko jedną koleżankę z tamtych czasów z która po dzień dzisiejszy się odwiedzamy. No niestety moje małżeństwo nie przetrwało i rozpadło się po 14 latach, ale nie uważam ze miało znaczenie to że byliśmy tak młodzi pobierając się może pośrednio, bo z racji tego ze byłam taka młoda i na początku zamieszkaliśmy z teściami dałam się im całkiem zdominować, a potem tak to trwało latami aż wreszcie powiedziałam dość i rozwiodłam się z mężem, on do tej pory jest " tz maminsynkiem "mimo prawie 40 na karku. Nigdy nie żałowałam że mam syna i nie uważałam że z tego powodu coś straciłam, choć czasem brakowało mi wypadów i szaleństw.To tak w skrócie moja historia.

rorita

aduś ,bo Ty silna babeczka jesteś Te dziewczyny pewnie słabe i pod kloszem rodziców, no innej możliwości nie widzę... Ale szkoda mi ich jak nie wiem Ja w sumie już męża miałam ,dziecko zaplanowane,ale durne myśli po głowie chodziły w stylu - o jeny,a może to był błąd ,może jednak za szybko,nie mam dobrej pracy tralalala itd i tak jak piszecie,że dziecko wynagradza wszystko chociaż niekiedy zbója bym udusiła