Małgosia

wcale nie jesteśmy podobni

andzia

Natka jesteś jedyną mamą bliźniaków, jaką znalazłam na forum. Napisz mi proszę jak wyglądały początki Twojej przygody z bliźniakami, czy dawałaś sama radę, czy potrzebowałaś pomocy.
A jak poród? Naturalnie czy cięcie?
Za wszelkie wskazówki będę baaardzo wdzięczna:)

natka

Małgosiu śliczne z Was bliźniaki . Czy Ty to ten bobas po prawej?

Andziu dasz radę. Ja niestety nie miałam pomocy i musiałam dać sobie rade sama. I dałam. I jeszcze miałam czas na pogaduchy na forum . A nawet na dwóch. I do tej pory staram się zagądać do forumowych koleżanek.

Nie jest łatwo, ale do przejścia. Ja karmiłam piersią obie naraz i nie dokarmiałam butelką. Udawało mi sie na szczęście miałam dużo pokarmu. Poród naturalny i bardzo szybki w 36 tc, miałam planowana cesarkę na czwartek - ale nie doczekałam, urodziłam w niedzielę. Poród trwał ok 0,5 godziny i już po 6 godzinach mogłam wstać. Czułam sie bardzo dobrze.

Z początku było ciężko, musiałyśmy sie siebie "nauczyć". Mąż nawet nie miał urlopu i byłam z nimi sama, nie licząc czteroletniej wówczas Pauli, która również wymagała jeszcze opieki. Jest sporo prania i prasowania. Ja karmiłam obie naraz, zasypiały mi przy cycku i dzięki temu miałam troche spokoju. Czasem godzinkę a czasem trzy. W trakcie karmienia (jakoś długawo jadły) czytałam książki bo strasznie sie nudziłam, a jak juz zasnęły to delikatnie je ściągałam i odkładałam na łóżko. Jak były starsze to juz nie zasypiły tak łatwo. Wtedy wybawieniem były foteliki samochodowe. Lulałam je w tych fotelikach jednocześnie czytajac ksiązkę albo zaglądając na forum. Dużo dały mi informacje z portalu bliźniaki.net. Tam sporo dziewczyny opisywały swoich przeżyć i sporo można sie nauczyć. Na spacery też prawie zawsze wychodziłam wtedy sama. Na szczęście mieszkam na parterze i miałam tylko ok 10 schodków do pokonania. Nie robiłam zakupów z wózkiem, nie sprzątałam maniacko, zakupy robił i gotował mój maż. Kąpaliśmy taśmowo. Mąż je mył ja suszyłam i ubierałam. I nie wiem co Ci więcej napisać. Pisz jak masz pytania bedzie mi łatwiej. To juz było troche dawno i już nie pamiętam tak dobrze. W każdym razie jest co robić i jeśli masz możliwość pomocy to korzystaj.

Małgosia

natka- tak po prawej

o rety-- normlanie jestem Wielka!!!!
podziwiam - rewelacyjnie dałas - dajesz sobie rade
prawdziwa matka polka
brawo!!!!
jakies zdjecia serduch wrzucisz???

natka

Oj tam od razu wielka. W czasach jak Ty byłas mała to dopiero mama bliźniąt była wielka. Teraz w dobie pampersów i pozostalych udogodnień to już się bardzo traci na swej "wielkości"

Zdjęcie dziewczynek w pierwszej dobie życia


Troche później - ale jeszcze w szpitalu - mieścily sie spokojnie w jednym "wózku - korytku"


Już w domu - miały cos ze 2,5-3 tyg


Dla pokazania wielkości - z moja ręką


Weronika


Wiktoria

Małgosia

jakie śliczne, piękne kruszynki
natka- ale mimo, ze masz wiele udogodnien to nie masz
4 rąk
przy jednym dziecku porzydałby 4 sztuki a co dopiero przy 2 a Ty jeszcze jedno ciut starsze
chylę czoła kochana, chylę

Iszpan

podobnie było w moim przypadku... a panował wszechobecny kryzys...skąd wziąć w takiej sytuacji łóżeczko? dodatkową wyprawkę? dodatkowe pieluchy (tetrowe oczywiście)? No i moja mama poszła do porodu prosto z pracy....

Iszpan

Dzisiaj zazdroszczę wszystkim mamom bliźniaków... pierwszy rok przechlapany, ale później jest super... wiem, bo mam siostrę bliźniaczkę...

natka

Z punktu widzenia dziecka bliźniaka zapewne masz rację. Z punktu widzenia mamy - no cóż.... może nie będe sie wypowiadała....... ja akurat pierwszy rok wspominam jako nienajgorszy..... zapewniam że później wcale nie jest lżej.

Choć jak patrzę na moje dziewczynki jak walczą o odrobinę indywidualności, o odrębność, żeby wreszcie przynajmniej nie mylono ich imion to myśle że z punktu widzenia dziecka też wcale nie jest różowo. Niektórzy przynosza np jedną zabawkę - bo przecież mogą sie bawić nią obie - a one chcą być oddzielne i zawsze jedna z nich płacze że została pominięta. Nawet na spacerze jak bolą nóżki to na rączkach u mamy może być tylko jedna, a druga musi iść. Ale jeśli chodzi o zabawę to potrafia sie pieknie razem bawić. I bardzo sie kochają. I myśle że później moga być dla siebie dużym wsparciem.

A mnie zwyczajnie denerwuje ( pomijając ogrom roboty ) że np. w ZOO babcie je pokazują innym dzieciom jak jakieś dziwadło - dodatkowe zwierzątko.... I strasznie nie lubiłam jak każdy bez pytania zaglądał mi do wózka niejednokrotnie kaszląco smarczący, co nigdy mi sie nie zdarzyło jak Paulinka była malutka.

Ale ogolnie jest ok.

andzia

Natko dziekuje Ci za wszystkie rady:)

Masz swietnie optymistyczne podejscie do wychowania blixniat, bo jak czytałam opinie innych mam na blixniaki.net, to nie było tak rózowo. Niektóre pisały nawet, ze tygodniami nie wychodza z domu, bo mezowie w pracy, a im nie ma kto wózka zniesc:(

Ja mam tesciowa na miejscu, której pomoc z poczatku pewnie bedzie niezbedna, choc szczerze mówiac wolałabym z niej korzystac!!!
No i mam 3-letniego Stasia, który jest strasznie absorbujacy i tez pewnie sporo czasu zajmie mu odnalezienie sie w tym wszystkim. Mam nadzieje, ze do przedszkola chociaz chetnie pójdzie...

CO do zagladania do wózka, to wyobrazam się co czułas. Ja mieszkam w małym miasteczku, gdzie niestety prawie wszyscy sie znaja i juz teraz ludzie zaczepiaja mnie na ulicy gratulujac badx tez współczujac mi:( I to przewaznie ludzie, których nie znam!!!

Natko jak bede miała jakies pytania, to na pewno sie jeszcze Ciebie poradze:)
Pozdrawiam serdecznie!!!